Adhyaya 37

Verse 1

व्यास उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे प्रत्यूचुः पवनात्मजम् । अधुना सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्

వ్యాసుడు పలికెను—అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణులందరు పవనపుత్రునితో పలికిరి—“ఇప్పుడు మా జన్మ సఫలమైంది; మా జీవితం నిజముగా సుజీవితమైంది.”

Verse 2

अद्य नो मोढलोकानां धन्यो धर्मश्च वै गृहाः । धन्या च सकला पृथ्वी यज्ञधर्मा ह्यनेकशः

నేడు మా మోఢ ప్రజలకు ధర్మము ధన్యము, మా గృహములు కూడా ధన్యములు. సమస్త భూమి ధన్యము; ఎందుకంటే యజ్ఞధర్మములు అనేక విధములుగా స్థాపితమైయున్నవి.

Verse 3

नमः श्रीराम भक्ताय अक्षविध्वंसनाय च । नमो रक्षःपुरीदाहकारिणे वज्रधारिणे

శ్రీరామభక్తునకు నమస్కారము, అక్షుని విధ్వంసకునకు నమస్కారము. రాక్షసపురిని దహించువానికి, వజ్రసమ పరాక్రమధారికి నమస్కారము.

Verse 4

जानकीहृदयत्राणकारिणे करुणात्मने । सीताविरह तप्तस्य श्रीरामस्य प्रियाय च

జానకీ హృదయానికి శరణు కలిగించిన కరుణామూర్తికి నమస్కారం; సీతావిరహంతో తపించిన శ్రీరాముని ప్రియునికీ నమస్కారం।

Verse 5

नमोऽस्तु ते महावीर रक्षास्मान्मज्जतः क्षितौ । नमो ब्राह्मणदेवाय वायुपुत्राय ते नमः

హే మహావీరా, నీకు నమస్కారం—మేము భూమిలో మునిగిపోతున్నప్పుడు మమ్మల్ని రక్షించుము. బ్రాహ్మణదేవా, నీకు నమస్కారం; హే వాయుపుత్రా, నీకు నమస్కారం।

Verse 6

नमोऽस्तु राम भक्ताय गोब्राह्मणहिताय च । नमोस्तु रुद्ररूपाय कृष्णवक्त्राय ते तमः

రామభక్తుడైన, గో-బ్రాహ్మణ హితైషికి నమస్కారం. రుద్రరూపుడా, కృష్ణవదనుడా—నీకు నమస్కారం, నీకు నమస్కారం।

Verse 7

अंजनीसूनवे नित्यं सर्वव्याधिहराय च । नागयज्ञोपवीताय प्रबलाय नमोऽस्तु ते

అంజనీసుతా, నీకు నిత్యం నమస్కారం; నీవు సమస్త వ్యాధులను హరించువాడవు. నాగాన్ని యజ్ఞోపవీతంగా ధరించిన బలవంతునికి నమస్కారం।

Verse 8

स्वयं समुद्रतीर्णाय सेतुबंधनकारिणे

స్వయంగా సముద్రాన్ని దాటి, సేతు బంధనాన్ని కలిగించినవారికి నమస్కారం।

Verse 9

व्यास उवाच । स्तोत्रेणैवामुना तुष्टो वायुपुत्रोऽब्रवीद्वचः । शृणुध्वं हि वरं विप्रा यद्वो मनसि रोचते

వ్యాసుడు పలికెను—ఈ స్తోత్రముచేత సంతోషించిన వాయుపుత్రుడు ఇలా అన్నాడు—“హే విప్రులారా, వినుడి; మీ మనసుకు నచ్చిన వరమును కోరుకొనుడి।”

Verse 10

विप्रा ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि देवेश रामाज्ञापालक प्रभो । स्वरूपं दर्शयस्वाद्य लंकायां यत्कृतं हरे

విప్రులు పలికిరి—“హే దేవేశా, హే ప్రభో, రామాజ్ఞను నెరవేర్చినవాడా! మీరు ప్రసన్నులైతే, లంకలో హరి కార్యం సిద్ధించిన ఆ స్వరూపాన్ని ఈనాడు మాకు దర్శింపజేయండి।”

Verse 11

तथा विध्वंसवाद्य त्वं राजानं पापकारिणम् । दुष्टं कुमारपालं हि आमं चैव न संशयः

“అలాగే ఈనాడు పాపకారిణి రాజును—దుష్ట కుమారపాలుని—అతని సహాయకులతో కూడి ధ్వంసం చేయుము; ఇందులో సందేహం లేదు।”

Verse 12

वृत्तिलोपफलं सद्यः प्राप्नुयात्त्वं तथा कुरु । प्रतीत्यर्थं महाबाहो किं विलंबं वदस्व नः

“అతడు దుర్వృత్తి-జీవికా లయఫలాన్ని వెంటనే పొందునట్లు చేయుము. హే మహాబాహో, నిశ్చయార్థం ఆలస్యం ఎందుకు? ఇప్పుడే మాకు చెప్పి చూపుము।”

Verse 13

त्वयि चित्तेन दत्तेन स राजा पुण्यभाग्भवेत् । प्रत्यये दर्शिते वीर शासनं पालयिष्यति

“అతని చిత్తం మీలో అర్పితమైతే ఆ రాజు పుణ్యభాగి అవుతాడు. హే వీరా, నిశ్చయప్రমাণం చూపినపుడు అతడు ధర్మశాసనాన్ని పాటిస్తాడు।”

Verse 14

त्रयीधर्म्मः पृथिव्यां तु विस्तारं प्रापयिष्यति । धर्मधीर महावीर स्वरूपं दर्शयस्व नः

అప్పుడు త్రివేదాధిష్ఠిత ధర్మము భూమిపై విస్తరించును. హే ధర్మధీరా, హే మహావీరా—మాకు నీ నిజ స్వరూపమును దర్శింపజేయుము.

Verse 15

हनुमानुवाच । मत्स्वरूपं महाकायं न चक्षुर्विषयं कलौ । तेजोराशिमयं दिव्यमिति जानंतु वाडवाः

హనుమాన్ పలికెను: నా స్వరూపము మహాకాయము; కలియుగములో అది సాధారణ దృష్టికి విషయము కాదు. జ్ఞానులు దానిని దివ్యమైన తేజోరాశిమయమని తెలుసుకొనుగాక.

Verse 16

तथापि परया भक्त्या प्रसन्नोऽहं स्तवादिभिः । वसनांतरितं रूपं दर्शयिष्यामि पश्यत

అయినను మీ పరమభక్తి మరియు స్తోత్రములచే నేను ప్రసన్నుడను. వస్త్రములతో ఆవరించబడిన ఒక రూపమును మీకు చూపుదును—చూడుడి!

Verse 17

एवमुक्तास्तदा विप्राः सर्वकार्यसमुत्सुकाः । महारूपं महाकायं महापुच्छसमाकुलम्

ఇట్లు పలికినపుడు ఆ విప్రులు సర్వకార్యసిద్ధికి ఉత్సుకులై, ఒక మహారూపమును చూచిరి—మహాకాయము, మహాపుచ్ఛముతో నిండినది.

Verse 18

दृष्ट्वा दिव्यस्वरूपं तं हनुमंतं जहर्षिरे । कथंचिद्धैर्यमालंब्य विप्राः प्रोचुः शनैः शनैः

ఆ దివ్య స్వరూపముగల హనుమంతుని చూచి వారు ఆనందంతో ఉల్లసించిరి. తరువాత కష్టముగా ధైర్యమును ఆశ్రయించి, విప్రులు మెల్లగా మెల్లగా మృదువుగా పలికిరి.

Verse 19

यथोक्तं तु पुराणेषु तत्तथैव हि दृश्यते । उवाच स हि तान्सर्वांश्चक्षुः प्रच्छाद्य संस्थितान्

పురాణాలలో చెప్పినట్లే ఇక్కడ కూడా అలాగే కనిపించింది. అప్పుడు కళ్లను కప్పుకొని అక్కడ నిలిచిన వారందరినీ అతడు ఉద్దేశించి పలికాడు.

Verse 20

फलानीमानि गृह्णीध्वं भक्षणार्थमृषीश्वराः । एभिस्तु भक्षितैर्विप्रा ह्यतितृप्तिर्भविष्यति

ఓ ఋషీశ్వరులారా! భక్షణార్థం ఈ ఫలాలను స్వీకరించండి. ఓ విప్రులారా! వీటిని భుజిస్తే మీరు నిశ్చయంగా అత్యంత తృప్తి పొందుతారు.

Verse 21

धर्मारण्यं विना वाद्य क्षुधा वः शाम्यति धुवम्

ధర్మారణ్యాన్ని విడిచిపెట్టకుండానే—నిశ్చయంగా—మీ ఆకలి శాంతిస్తుంది.

Verse 22

व्यास उवाच । क्षुधाक्रांतैस्तदा विप्रैः कृतं वै फलभक्षणम् । अमृतप्राशनमिव तृप्तिस्तेषामजायत

వ్యాసుడు పలికెను—అప్పుడు ఆకలితో బాధపడిన విప్రులు ఫలాలను భుజించారు. వారికి అమృతపానం చేసినట్లుగా తృప్తి కలిగింది.

Verse 23

न तृषा नैव क्षुच्चैव विप्राः संक्लिष्टमानसाः । अभवन्सहसा राजन्विस्मयाविष्टचेतसः

మనస్సు కలత చెందిన ఆ విప్రులకు ఇక దాహమూ లేదు, ఆకలీ లేదు; ఓ రాజా! వారు అకస్మాత్తుగా ఆశ్చర్యంలో లీనమయ్యారు.

Verse 24

ततः प्राहांजनीपुत्रः संप्राप्ते हि कलौ द्विजाः । नागमिष्याम्यहं तत्र मुक्त्वा रामेश्वरं शिवम्

అప్పుడు అంజనీ పుత్రుడు పలికెను— “హే ద్విజులారా! కలియుగము వచ్చినప్పుడు నేను అక్కడికి వెళ్లను; రామేశ్వరమందు స్థితుడైన శివుని విడిచి నేను గమించను।”

Verse 25

अभिज्ञानं मया दत्तं गृहीत्वा तत्र गच्छत । तथ्यमेतत्प्रतीयेत तस्य राज्ञो न संशयः

“నేను ఇచ్చిన గుర్తు-చిహ్నమును తీసుకొని అక్కడికి వెళ్లండి. అప్పుడు ఆ రాజు ఈ సత్యాన్ని అంగీకరిస్తాడు— సందేహమే లేదు।”

Verse 26

इत्युक्त्वा बाहुमुद्धृत्य भुजयोरुभयोरपि । पृथग्रोमाणि संगृह्य चकार पुटिकाद्वयम्

ఇట్లు చెప్పి అతడు తన భుజాన్ని పైకెత్తి, రెండు భుజాల నుండీ వేరువేరుగా రోమాలను సేకరించి రెండు చిన్న పుటికలను తయారు చేశాడు।

Verse 27

भूर्जपत्रेण संवेष्ट्य ते अदाद्विप्रकक्षयोः । वामे तु वामकक्षोत्थां दक्षिणोत्थां तु दक्षिणे

వాటిని భూర్జపత్రంతో చుట్టి ఆయన ఋషుల కక్షస్థలములలో పెట్టెను— ఎడమ నుండి వచ్చినదాన్ని ఎడమవైపు, కుడి నుండి వచ్చినదాన్ని కుడివైపు ఉంచెను।

Verse 28

कामदां रामभक्तस्य अन्येषां क्षयकारिणीम् । उवाच च यदा राजा ब्रूते चिह्नं प्रदीयताम्

అతడు చెప్పెను— “ఇది రామభక్తునికి కోరికలు నెరవేర్చేది; ఇతరులకు నాశనకారిణి. రాజు ‘గుర్తు ఇవ్వండి’ అని అడిగినప్పుడు, ఆ చిహ్నాన్ని సమర్పించండి।”

Verse 29

तदा प्रदीयतां शीघ्रं वामकक्षोद्भवा पुटी । अथवा तस्य राज्ञस्तु द्वारे तु पुटिकां क्षिप

అప్పుడు వెంటనే ఎడమ చంక నుండి ఉద్భవించిన ఆ చిన్న పుటికను ఇవ్వండి; లేకపోతే ఆ రాజు ద్వారమునే ఆ పుటికను విసిరివేయండి।

Verse 30

ज्वालयति च तत्सैन्यं गृहं कोशं तथैव च । महिष्यः पुत्रकाः सर्वं ज्वलमानं भविष्यति

అది ఆ సైన్యాన్ని, ఇళ్లను, ఖజానాను కూడా దహించును; మహిషులు, కుమారులు—అన్నీ మండిపోతాయి।

Verse 31

यदा तु वृत्तिं ग्रामांश्च वणिजानां बलिं तथा । पूर्वं स्थितं तु यत्किंचित्तत्तद्दास्यति वाडवाः

కానీ (రాజు) జీవనవృత్తి భత్యాలు, గ్రామాలు, అలాగే వ్యాపారుల నుండి విధించే నియత బలి-కరాన్ని ఇచ్చునప్పుడు, ముందుగా స్థిరమైనది ఏదైతే ఉందో అదే, ఓ వాడవులారా, యథాతథంగా ఇస్తాడు।

Verse 32

लिखित्वा निश्चयं कृत्वाप्यथ दद्यात्स पूर्ववत् । करसंपुटकं कृत्वा प्रणमेच्च यदा नृपः

వ్రాసి, నిర్ణయాన్ని దృఢం చేసి, అతడు పూర్వవత్‌గా దానమివ్వాలి; మరియు రాజు చేతులు జోడించి భక్తితో నమస్కరించినప్పుడు…

Verse 33

संप्राप्य च पुरा वृत्तिं रामदत्तां द्विजोत्तमाः । ततो दक्षिणकक्षास्थकेशानां पुटिका त्वियम्

హే ద్విజోత్తములారా, పూర్వం రాముడు ఇచ్చిన జీవనవృత్తిని పొందిన తరువాత, తెలుసుకోండి—ఈ పుటిక కుడి చంకలోని కేశములదే।

Verse 34

प्रक्षिप्यतां तदा सैन्यं पुरावच्च भविष्यति । गृहाणि च तथा कोशः पुत्रपौत्रादयस्तथा

అప్పుడు దానిని అక్కడ వేయనీయండి; సైన్యం పూర్వంలాగానే మళ్లీ అవుతుంది. అలాగే గృహాలు, ఖజానా, మరియు పుత్ర‑పౌత్రాదులు కూడా పూర్వస్థితికి చేరుతారు.

Verse 35

वह्निना मुच्यमानास्ते दृश्यंते तत्क्षणादिति । श्रुत्वाऽमृतमयं वाक्यं हनुमंतोदितं परम्

“వారు అగ్నినుండి విముక్తులై ఆ క్షణమే కనిపిస్తున్నారు!”—హనుమంతుడు పలికిన ఆ పరమ, అమృతమయ వాక్యాన్ని విని…

Verse 36

अलभन्त मुदं विप्रा ननृतुः प्रजगुर्भृशम् । जयं चोदैरयन्केऽपि प्रहसन्ति परस्परम्

విప్రులకు మహానందం కలిగింది; వారు నర్తించి గట్టిగా పాడారు. కొందరు ‘జయ!’ అని నినదించి, పరస్పరం నవ్వుకున్నారు.

Verse 37

पुलकांकितसर्वाङ्गाः स्तुवन्ति च मुहुर्मुहुः । पुच्छं तस्य च संगृह्य चुचुंबुः केचिदुत्सुकाः

వారి సర్వాంగమూ రోమాంచంతో నిండింది; వారు మళ్లీ మళ్లీ ఆయనను స్తుతించారు. కొందరు ఉత్సుకులు ఆయన తోకను పట్టుకొని ముద్దుపెట్టారు.

Verse 39

ततः प्रोवाच हनुमांस्त्रिरात्रं स्थीयतामिह । रामतीर्थस्य च फलं यथा प्राप्स्यथ वाडवाः

అప్పుడు హనుమంతుడు పలికాడు—“ఓ వాడవులారా! ఇక్కడ మూడు రాత్రులు ఉండండి; అప్పుడు మీరు రామతీర్థ ఫలాన్ని పొందుతారు.”

Verse 40

तथेत्युक्त्वाथ ते विप्रा ब्रह्मयज्ञं प्रचक्रिरे । ब्रह्मघोषेण महता तद्वनं बधिरं कृतम्

“తథాస్తు” అని చెప్పి ఆ బ్రాహ్మణులు అప్పుడు బ్రహ్మయజ్ఞాన్ని ప్రారంభించారు. వారి మహా వేదఘోషతో ఆ వనం చెవులు మూసుకున్నట్లుగా—పవిత్ర ధ్వనితో నిండిపోయింది.

Verse 41

स्थित्वा त्रिरात्रं ते विप्रा गमने कृतबुद्धयः । रात्रौ हनुमतोऽग्रे त इदमूचुः सुभक्तितः

మూడు రాత్రులు ఉండి ఆ బ్రాహ్మణులు బయలుదేరాలని నిశ్చయించారు. ఆపై రాత్రివేళ హనుమంతుని ఎదుట నిలిచి, గాఢ భక్తితో ఈ మాటలు పలికారు.

Verse 42

ब्राह्मणा ऊचुः । वयं प्रातर्गमिष्यामो धर्मारण्यं सुनिर्मलम् । न विस्मार्या वयं तात क्षम्यतां क्षम्यतामिति

బ్రాహ్మణులు అన్నారు—“ప్రాతఃకాలంలో మేము పరమ నిర్మలమైన ధర్మారణ్యానికి వెళ్తాము. ఓ ప్రియ తాతా, మమ్మల్ని మరువకుము; క్షమించుము, క్షమించుము.”

Verse 43

ततो वायुसुतो राजन्पर्वतान्महतीं शिलाम् । बृहतीं च चतुःशालां दशयोजनमायतीम्

అప్పుడు, ఓ రాజా, వాయుపుత్రుడు పర్వతం నుండి ఒక మహా శిలను తెచ్చాడు—విస్తారమైనది, నాలుగు వైపులా సమంగా ఉన్నది, పది యోజనాల పొడవు గలది.

Verse 44

आस्तीर्य प्राह तान्विप्राञ्छिलायां द्विजसत्तमाः । रक्ष्यमाणा मया विप्राः शयीध्वं विगतज्वराः

అతడు ఆ శిలను పరచి, శిలపై ఉన్న శ్రేష్ఠ ద్విజులకు ఇలా అన్నాడు—“ఓ విప్రులారా, నా రక్షణలో నిర్భయంగా శయనించండి; జ్వరభయాలు తొలగిపోవుగాక.”

Verse 45

इति श्रुत्वा ततः सर्वे निद्रामापुः सुखप्रदाम् । एवं ते कृतकृत्यास्तु भूत्वा सुप्ता निशामुखे

ఆ మాటలు విని అందరూ సుఖప్రదమైన నిద్రలో లీనమయ్యారు. కర్తవ్యసిద్ధులై వారు రాత్రి ఆరంభంలో నిద్రించారు.

Verse 46

कृपालुः स च रुद्रात्मा रामशासनपालकः । रक्षणार्थं हि विप्राणामतिष्ठच्च धरातले

అతడు కృపాళువు, రుద్రస్వరూపుడు, రామశాసనపాలకుడు. బ్రాహ్మణుల రక్షణార్థం భూమిపై నిలిచెను.

Verse 47

व्यास उवाच । अर्द्धरात्रे तु संप्राप्ते सर्वे निद्रामुपागताः । तातं संप्रार्थयामास कृतानुग्रहको भवान्

వ్యాసుడు చెప్పెను—అర్ధరాత్రి వచ్చినప్పుడు అందరూ నిద్రలోకి వెళ్లారు. అప్పుడు అతడు తండ్రిని ప్రార్థించాడు—“మీరు అనుగ్రహించారు.”

Verse 48

समीरण द्विजानेतान्स्थानं स्वं प्रापयस्व भोः । ततो निद्राभिभूतांस्तान्वायुपुत्रप्रणोदितः

“ఓ సమీరణా (వాయు), ఈ బ్రాహ్మణులను వారి స్వస్థానానికి చేర్చుము.” ఆపై నిద్రావశులైన వారు వాయుపుత్రుని ప్రేరణతో ముందుకు తరలింపబడ్డారు.

Verse 49

समुद्धृत्य शिलां तां तु पिता पुत्रेण भारत । विशिष्टो यापयामास स्वस्थानं द्विजसत्तमान्

ఓ భారతా, ఆ శిలను పైకెత్తి తండ్రి కుమారుని సహాయంతో విశేష బలంతో ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులను వారి స్వస్థానానికి చేర్చెను.

Verse 50

षड्भिर्मासैश्च यः पन्था अतिक्रांतो द्विजातिभिः । त्रिभिरेव मुहूर्त्तैस्तु धर्मारण्यमवाप्तवान्

ద్విజులు సాధారణంగా ఆరు నెలల్లో దాటే మార్గాన్ని, అతడు మాత్రం కేవలం మూడు ముహూర్తాల్లోనే ధర్మారణ్యాన్ని చేరుకున్నాడు।

Verse 51

भ्रममाणां शिलां ज्ञात्वा विप्र एको द्विजाग्रतः । वात्स्यगोत्रसमुत्पन्नो लोकान्संगीतवान्कलम्

తిరుగుతున్న శిలను గుర్తించి, ద్విజుల్లో అగ్రగణ్యుడైన వాత్స్యగోత్రజ బ్రాహ్మణుడు మధుర గానంతో ప్రజలను మోహింపజేశాడు।

Verse 52

गीतानि गायनोक्तानि श्रुत्वा विस्मयमाययुः । प्रभाते सुप्रसन्ने तु उदतिष्ठन्परस्परम्

గాయకుడు పాడిన ఆ పాటలను విని వారు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయారు; శుభప్రసన్నమైన ఉదయంలో లేచి పరస్పరం మాట్లాడుకున్నారు।

Verse 53

ऊचुस्ते विस्मिताः सर्वे स्वप्नोऽयं वाथ विभ्रमः । ससंभ्रमाः समुत्थाय ददृशुः सत्यमंदिरम्

వారు అందరూ ఆశ్చర్యంతో—“ఇది స్వప్నమా, లేక మాయా?” అని అన్నారు; ఆతురతతో లేచి సత్యమందిరాన్ని దర్శించారు।

Verse 54

अंतर्बुद्ध्या समालोक्य प्रभावो वायुजस्य च । श्रुत्वा वेदध्वनिं विप्राः परं हर्षमुपागताः

అంతర్బుద్ధితో వాయుపుత్రుని మహిమను గ్రహించి, వేదధ్వనిని విని, ఆ బ్రాహ్మణులు పరమానందంతో నిండిపోయారు।

Verse 55

ग्रामीणाश्च ततो लोका दृष्ट्वा तु महतीं शिलाम् । अद्भुतं मेनिरे सर्वे किमिदं किमिदं त्विति

అప్పుడు గ్రామ ప్రజలు ఆ మహాశిలను చూసి అందరూ ఆశ్చర్యమని భావించారు. వారు పదేపదే—“ఇది ఏమిటి, ఇది ఏమిటి?” అని అడిగారు.

Verse 56

गृहेगृहे हि ते लोकाः प्रवदंति तथाद्भुतम् । ब्राह्मणैः पूर्यमाणा सा शिला च महती शुभा

ప్రజలు ఇంటింటా ఆ ఆశ్చర్యకర విషయాన్నే చెప్పుకొన్నారు. ఆ మహత్తరమైన శుభశిల బ్రాహ్మణులతో నిండిపోతూ గుమిగూడింది.

Verse 57

अशुभा वा शुभा वापि न जानीमो वयं किल । संवदंते ततो लोकाः परस्परमिदं वचः

ప్రజలు పరస్పరం ఇలా అన్నారు—“ఇది అశుభమో శుభమో మాకు నిజంగా తెలియదు.”

Verse 58

व्यास उवाच । ततो द्विजानां ते पुत्राः पौत्राश्चैव समागताः । ऊचुस्ते दिष्ट्या भो विप्रा आगताः पथिका द्विजाः

వ్యాసుడు పలికెను—అప్పుడు ఆ ద్విజుల కుమారులు, మనుమలు కూడి ఇలా అన్నారు—“దైవానుగ్రహం వలన, ఓ విప్రులారా! ఓ పథిక ద్విజులారా, మీరు వచ్చారు!”

Verse 59

ते तु संतुष्टमनसा सन्मुखाः प्रययुर्मुदा । प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां परिरंभणकं तथा

అప్పుడు వారు సంతోషభరిత మనస్సులతో ఆనందంగా ఎదురెదురుగా వచ్చారు—లేచి స్వాగతించి, నమస్కరించి, అలాగే ఆలింగనం కూడా చేశారు.

Verse 60

आघ्राणकादींश्च कृत्वा यथायोग्यं प्रपूज्य च । सर्वं विस्तार्य कथितं शीघ्रमागममात्मनः

ఆఘ్రాణాది విధులను యథాయోగ్యంగా నిర్వహించి, విధివిధానంగా పూజించి, సమస్తాన్ని విస్తారంగా వివరించి, వెంటనే తన స్వధామానికి త్వరగా వెళ్లిపోయెను।

Verse 61

ततः संपूज्य तत्सर्वान्गंधतांबूलकुंकुमैः । शांतिपाठं पठंतस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

ఆపై గంధము, తాంబూలము, కుంకుమములతో అందరినీ సమ్యకంగా సత్కరించి, శాంతిపాఠం పఠిస్తూ హర్షంతో తమ తమ గృహాలకు వెళ్లిరి।

Verse 63

आश्चर्यं परमं प्रापुः किमेतत्स्थानमुत्तमम् । अयं तु दक्षिण द्वारे शांतिपाठोऽत्र पठ्यते

వారు పరమ ఆశ్చర్యానికి లోనయ్యారు—“ఇది ఏ మహోత్తమ స్థలం? మరియు ఇక్కడ దక్షిణ ద్వారమున శాంతిపాఠం ఎందుకు పఠించబడుతుంది?”

Verse 64

गृहा रम्याः प्रदृश्यंते शचीपतिगृहोपमाः । प्रासादाः कुलमातॄणां दृश्यंते चाग्निशोभनाः

రమ్యమైన గృహాలు దర్శనమిచ్చెను, అవి శచీపతి (ఇంద్రుడు) గృహమునకు సమానముగా ఉండెను. అలాగే కులమాతృల ప్రాసాదములు కూడా కనబడెను—పవిత్ర అగ్నివలె ప్రకాశించుచు।

Verse 65

एवं ब्रुवत्सु विप्रेषु महाशक्तिप्रपूजने । आगतो ब्राह्मणोऽपश्यत्तत्र विप्रकदंबकम्

విప్రులు ఈ విధంగా పలుకుచుండగా, మహాశక్తి మహాపూజలో నిమగ్నులై ఉండగా, ఒక బ్రాహ్మణుడు అక్కడికి వచ్చి, అక్కడ విప్రుల సమూహమును చూచెను।

Verse 66

हर्षितो भावितस्तत्र यत्र विप्राः सभासदः । उवाव दिष्ट्या भो विप्रा ह्यागताः पथिका द्विजाः

సభలో ఆసీనులైన బ్రాహ్మణులను చూచి అతడు హర్షంతో భావవిభోరుడయ్యాడు. అతడు అన్నాడు—“దిష్టి, ఓ విప్రులారా! మీరు పథిక ద్విజులు ఇక్కడికి వచ్చారు.”

Verse 67

प्रत्युत्तस्थुस्ततो विप्राः पूजां गृहीत्वा समागताः । प्रत्युत्थानाभिवादौ चाकुर्वंस्ते च परस्परम्

అప్పుడు విప్రులు లేచి నిలబడి, పూజాసామగ్రిని తీసుకొని ముందుకు వచ్చి, పరస్పరం గౌరవంతో ప్రత్యుత్థానమూ అభివాదమూ ఆచరించారు.

Verse 68

ब्रूतेऽन्यो मम यत्नेन कार्यं नियतमेव हि । अन्यो ब्रूते महाभाग मयेदं कृतमित्युत

ఒకడు అన్నాడు—“నా ప్రయత్నంతోనే ఈ కార్యం నిశ్చయంగా సక్రమమైంది.” మరొకడు అన్నాడు—“ఓ మహాభాగ! ఇది నేను చేసినదే.”

Verse 69

पथिकानां वचः श्रुत्वा हर्षपूर्णा द्विजोत्तमाः । शांतिपाठं पठन्तस्ते हृष्टा निजगृहान्ययुः

పథికుల మాటలు విని ద్విజోత్తములు హర్షంతో నిండిపోయారు. శాంతిపాఠం పఠిస్తూ వారు ఆనందంగా తమ తమ గృహాలకు వెళ్లారు.

Verse 70

विमृश्य मिलिताः प्रातर्ज्योतिर्विद्भिः प्रतिष्ठिताः । ब्राह्मे मूहूर्ते चोत्थाय कान्यकुब्जं गता द्विजाः

ఆలోచించి వారు ఉదయాన్నే సమవేతులై, ముహూర్తజ్ఞుల మార్గదర్శనంతో బ్రాహ్మముహూర్తంలో లేచి ఆ ద్విజులు కాన్యకుబ్జానికి బయలుదేరారు.

Verse 71

दोलाभिर्वाहिताः केचित्केचिदश्वै रथैस्तथा । केचित्तु शिबिकारूढा नानावाहनगाश्च ते

కొందరు దోలాలలో మోసిపోబడిరి, కొందరు అశ్వాలపై రథాలపై వచ్చిరి. మరికొందరు శిబికలపై ఆరూఢులై—నానావిధ వాహనాలతో సాగిరి.

Verse 72

तत्पुरं तु समासाद्य गंगायाः शोभने तटे । अकुर्वन्वसतिं वीराः स्नानदानादिकर्म्म च

ఆ నగరాన్ని చేరి గంగానది శోభన తీరమున ఆ వీరులు నివాసం ఏర్పరచుకొని స్నాన-దానాది కర్మలను ఆచరించిరి.

Verse 73

चरेण केनचिद्दृष्टाः कथिता नृपसन्निधौ । अश्वाश्च बहुशो दोला रथाश्च बहुशो वृषाः

ఒక చారుడు వారిని చూచి రాజసన్నిధిలో తెలిపెను—అనేక అశ్వాలు, అనేక దోలాలు, అనేక రథాలు, ఇంకా అనేక వృషభాలు కూడా ఉన్నవి.

Verse 74

विप्राणामिह दृश्यंते धर्मारण्यनिवासिनाम् । नूनं ते च समायाता नृपेणोक्तं ममाग्रतः

ఇక్కడ ధర్మారణ్యనివాసి విప్రులు దర్శనమిస్తున్నారు. నిశ్చయంగా వారు వచ్చియున్నారు—రాజు నా ముందే చెప్పినట్లే.

Verse 75

अभिज्ञापय मे पूर्वं प्रेषिताः कपिसंनिधौ

ముందుగా కపిసంనిధికి పంపబడిన వారి విషయమును నాకు తెలియజేయుము; వారి వార్తను యథావిధిగా చెప్పుము.