Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 17
ध्यानस्थः श्रोष्यति तदा पारावत्येति वार्य्यते । केकः कोकीं परित्यज्य मौनं तिष्ठति तद्भयात्
dhyānasthaḥ śroṣyati tadā pārāvatyeti vāryyate | kekaḥ kokīṃ parityajya maunaṃ tiṣṭhati tadbhayāt
ధ్యానస్థుడైనవాడు అప్పుడు ‘పారావతీ!’ అనే పిలుపు వినిపించడాన్ని వింటాడు. ఆ పవిత్రత పట్ల భయభక్తితో నెమలి తన జతను విడిచి మౌనంగా నిలుస్తుంది।
Narrator/teacher voice (contextual speaker not explicit in this verse; within Dharmāraṇya Māhātmya narration)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A meditator seated in padmāsana beneath a tree; a dove’s call (‘pārāvatī’) is suggested by a pair of doves; a peacock stands still, silent, as if awed; the grove is hushed.
FAQs
In a sanctified place, the mind naturally turns inward; even nature mirrors the stillness and reverence of meditation.
Dharmāraṇya, depicted as supportive of dhyāna (meditation) and spiritual awe.
Meditative absorption (dhyāna) is implied as a fitting practice in Dharmāraṇya.