Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 51
तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे
taṃ tvāṃ durāpaṃ vacaso dhiyāśca vyapetamohaṃ paramātmarūpam | guṇaikaniṣṭhāḥ prakṛtau vilīnāḥ kathaṃ vapuḥ stotumalaṃgiro me
వాక్కుతోనూ బుద్ధితోనూ మీరు దుర్లభులు—మోహరహితులు, పరమాత్మస్వరూపులు. కానీ నా వాక్కు ప్రకృతి గుణాలలో లీనమై గుణాలకే నిబద్ధమైంది; అప్పుడు మీ రూపాన్ని స్తుతించడానికి నా మాటలు ఎలా సరిపోతాయి?
Rājā (the King)
Scene: A devotee with folded hands, head bowed, words depicted as fading letters dissolving into a vast formless radiance labeled ‘Paramātman’; guṇa-threads (three colored strands) bind the tongue/pen.
FAQs
Humility in devotion: the Supreme exceeds speech and intellect; recognizing one’s limitations becomes part of true praise.
No tīrtha is referenced; the focus is theological—Śiva as Paramātman beyond guṇas.
None; it is a confession of limitation and a devotional stance of humility.