Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 4
ततस्त्वेकार्णवीभूते सर्वतः सलिलावृते । जगत्कृत्वोदरे सर्वं सुष्वाप भगवान्हरः
tatastvekārṇavībhūte sarvataḥ salilāvṛte | jagatkṛtvodare sarvaṃ suṣvāpa bhagavānharaḥ
తర్వాత అన్ని వైపులా జలమే వ్యాపించి, సమస్తం ఒకే మహాసముద్రంగా మారినప్పుడు, భగవాన్ హరుడు (శివుడు) సమస్త జగత్తును తన ఉదరంలో ధరించి నిద్రాశయనమందు లీనమయ్యాడు।
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Revā (Narmadā)
Type: kshetra
Scene: A boundless ocean covers all directions; above the waters, the serene form of Hara is shown in yogic repose, the universe symbolically drawn as subtle lights/seed-forms entering His body; silence dominates the scene.
FAQs
Śiva is portrayed as the transcendent refuge of creation—containing the cosmos and remaining sovereign through dissolution.
No specific tīrtha is named; the verse teaches cosmic theology within the Revā Khaṇḍa framework.
None; it is a theological-cosmological description emphasizing Śiva’s role at pralaya.