Adhyaya 7

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । सलिलेनाप्लुते लोके निरालोके तमोद्भवे

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—మళ్లీ, ప్రళయపు ఆ భయంకర ఏకార్ణవంలో స్థావరజంగమములన్నీ నశించినప్పుడు; లోకం జలంతో మునిగిపోయి, కాంతిలేని, తమస్సునుండి జనించినదై ఉన్నప్పుడు—

Verse 2

ब्रह्मैको विचरंस्तत्र तमीभूते महार्णवे । दिव्यवर्षसहस्रं तु खद्योत इव रूपवान्

ఆ చీకటిగా మారిన మహార్ణవంలో బ్రహ్మ ఒంటరిగా సంచరించెను—వెయ్యి దివ్య సంవత్సరాల పాటు—ఖద్యోతంలా ప్రకాశిస్తూ.

Verse 3

शेते योजनसाहस्रमप्रमेयमनुत्तमम् । द्वादशादित्यसंकाशं सहस्रचरणेक्षणम्

అతడు అక్కడ శయనించెను—వెయ్యి యోజనాల విస్తారముతో, అప్రమేయుడై, అనుత్తముడై; పన్నెండు సూర్యులవలె ప్రకాశిస్తూ, సహస్ర పాదములు సహస్ర నేత్రములు కలవాడై.

Verse 4

प्रसुप्तं चार्णवे घोरे ह्यपश्यत्कूर्मरूपिणम् । तं दृष्ट्वा विस्मयापन्नो ब्रह्मा बोधयते शनैः

ఆ భయంకర సముద్రంలో బ్రహ్మ కూర్మరూపధారిని నిద్రిస్తున్నవాడిగా చూచెను. అతనిని చూసి బ్రహ్మ ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయి, మెల్లగా అతనిని మేల్కొలుపుటకు ప్రయత్నించెను.

Verse 5

स्तुतिभिर्मंगलैश्चैव वेदवेदांगसंभवैः । वाचस्पते विबुध्यस्व महाभूत नमोऽस्तु ते

వేదము మరియు వేదాంగముల నుండి జనించిన మంగళమయ స్తోత్రములతో బ్రహ్ముడు పలికెను— “హే వాచస్పతీ, మేల్కొనుము; హే మహాభూతా, నీకు నమస్కారము.”

Verse 6

तवोदरे जगत्सर्वं तिष्ठते परमेश्वर । तद्विमुञ्च महासत्त्व यत्पूर्वं संहृतं त्वया

హే పరమేశ్వరా! నీ ఉదరములో సమస్త జగత్తు నిలిచియున్నది. కావున హే మహాసత్త్వా, నీవు పూర్వము సంహరించిన దానిని ఇప్పుడు విడుదల చేయుము.

Verse 7

अध्याय

అధ్యాయము. (అధ్యాయ శీర్షిక)

Verse 8

स निशम्य वचस्तस्य उत्थितः परमेश्वरः । समुद्गिरन् स लोकांस्त्रीन् ग्रस्तान् कल्पक्षये तदा

ఆ మాటలు విని పరమేశ్వరుడు లేచెను; కల్పక్షయ సమయంలో గ్రసించిన మూడు లోకములను ఆయన అప్పుడు మళ్లీ ఉద్గిరించి ప్రదర్శించెను.

Verse 9

देवदानवगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः । सचन्द्रार्कग्रहाः सर्वे शरीरात्तस्य निर्गताः

దేవులు, దానవులు, గంధర్వులు—యక్షులు, నాగులు, రాక్షసులతో కూడి—చంద్రుడు, సూర్యుడు మరియు సమస్త గ్రహములు—ఇవన్నీ ఆయన శరీరమునుండి బయలుదేరినవి.

Verse 10

ततो ह्येकार्णवं सर्वं विभज्य परमेश्वरः । विस्तीर्णोपलतोयौघां सरित्सरविवर्धिताम्

అనంతరం పరమేశ్వరుడు ఆ ఏకమైన, సర్వవ్యాపి మహాసముద్రాన్ని విభజించి, నదులు-సరోవరాలతో వృద్ధిచెందిన, శిలలు మరియు జలప్రవాహాలతో విస్తరించిన భూమిని దర్శింపజేశాడు।

Verse 11

पश्यते मेदिनीं देवः सवृक्षौषधिपल्वलाम् । हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं श्वेतं पर्वतमुत्तमम्

దేవుడు వృక్షాలు, ఔషధులు, చిత్తడి జలాలతో కూడిన భూమిని దర్శించాడు; అలాగే గిరిశ్రేష్ఠుడైన హిమవంతుని, ఉత్తమమైన శ్వేతపర్వతాన్నీ చూశాడు।

Verse 12

शृङ्गवन्तं महाशैलं ये चान्ये कुलपर्वताः । जंबुद्वीपं कुशं क्रौञ्चं सगोमेदं सशाल्मलम्

ఆయన శృంగవాన్ అనే మహాశైలాన్ని, అలాగే ఇతర కులపర్వతాలను చూశాడు; ఇంకా జంబూద్వీపం, కుశ, క్రౌంచ, గోమేద, శాల్మల ద్వీపాలను కూడా దర్శించాడు।

Verse 13

पुष्करान्ताश्च ये द्वीपा ये च सप्तमहार्णवाः । लोकालोकं महाशैलं सर्वं च पुरतः स्थितम्

ఆయన పుష్కరాంతం వరకు విస్తరించిన ద్వీపాలను, ఏడు మహాసముద్రాలను చూశాడు; అలాగే లోకాలొక మహాశైలాన్ని—అన్నీ ఆయన ముందే నిలిచినట్లు దర్శించాడు।

Verse 14

चतुःप्रकृतिसंयुक्तं जगत्स्थावरजंगमम् । युगान्ते तु विनिष्क्रान्तमपश्यत्स महेश्वरः

మహేశ్వరుడు నాలుగు ప్రకృతి తత్త్వాలతో సంయుక్తమైన స్థావర-జంగమ జగత్తును యుగాంతంలో మళ్లీ ఉద్భవించుచున్నదిగా దర్శించాడు।

Verse 15

विप्रकीर्णशिलाजालामपश्यत्स वसुंधराम् । कूर्मपृष्ठोपगां देवीं महार्णवगतां प्रभुः

ప్రభువు చెల్లాచెదురైన శిలాజాలంతో కప్పబడిన వసుంధరను చూచెను; మహాసముద్రమధ్య కూర్మపృష్ఠంపై అధిష్ఠితమైన దేవీ-భూమినీ దర్శించెను।

Verse 16

तस्मिन् विशीर्णशैलाग्रे सरित्सरोविवर्जिते । नानातरंगभिन्नोद आवर्तोद्वर्तसंकुले

అక్కడ విరిగిన పర్వతశిఖరాలపై—నదులు, సరస్సులు లేని చోట—జలం అనేక తరంగాలతో చీలిపోయి, భ్రమరాలు మరియు ఉప్పొంగే ఆవర్తాలతో నిండిపోయి ఉండెను।

Verse 17

नानौषधिप्रज्वलिते नानोत्पलशिलातले । नानाविहंगसंघुष्टां मत्स्यकूर्मसमाकुलाम्

అతడు ఆ ప్రాంతాన్ని చూచెను—అది అనేక ఔషధులతో ప్రకాశించుచుండెను, శిలాతలమంతా వివిధ కమలాలతో నిండియుండెను; అనేక పక్షుల కూయింపులతో మార్మోగుచు, చేపలు మరియు కూర్మాలతో సమాకులమై యుండెను।

Verse 18

दिव्यमायामयीं देवीमुत्कृष्टाम्बुदसन्निभाम् । नदीमपश्यद्देवेशो ह्यनौपम्यजलाशयाम्

దేవేశుడు ఆ నదిని దేవీ స్వరూపంగా చూచెను—దివ్యమాయామయి, ఉత్తమ మేఘసమానంగా—పవిత్ర జలములకు అనుపమ ఆశ్రయమై యుండెను।

Verse 19

मध्ये तस्याम्बुदश्यामां पीनोरुजघनस्तनीम् । वस्त्रैरनुपमैर्दिव्यैर्नानाभरणभूषिताम्

ఆమె మధ్యలో ఆయన మేఘశ్యామ కన్యారూపాన్ని చూచెను—పుష్టమైన ఊరులు, జఘనం, స్తనములు గలదిగా—అనుపమ దివ్య వస్త్రాలతో కప్పబడి, నానా ఆభరణాలతో భూషితమై యుండెను।

Verse 20

सनूपुररवोद्दामां हारकेयूरमण्डिताम् । तादृशीं नर्मदां देवीं स्वयं स्त्रीरूपधारिणीम्

నూపురధ్వని ఉద్ధామంగా మ్రోగగా, హారకేయూరాలతో అలంకృతురాలై—అటువంటి నర్మదా దేవి స్వయంగా స్త్రీరూపం ధరించి నిలిచింది.

Verse 21

योगमायामयैश्चित्रैर्भूषणैः स्वैर्विभूषिताम् । अव्यक्ताङ्गीं महाभागामपश्यत्स तु नर्मदाम्

అతడు నర్మదను దర్శించాడు—మహాభాగ్యవతిని—యోగమాయాజనితమైన విచిత్ర స్వాభరణాలతో అలంకృతురాలై, అవ్యక్తాంగిగా సామాన్య దృష్టికి అతీతంగా ఉన్నదాన్ని.

Verse 22

अर्धोद्यतभुजां बालां पद्मपत्रायतेक्षणाम् । स्तुवन्तीं देवदेवेशमुत्थितां तु जलात्तदा

అప్పుడు అతడు జలమునుండి లేచివచ్చిన ఒక బాలికను చూచెను—అర్ధోన్నత భుజాలతో, పద్మపత్రసమాన నేత్రాలతో—దేవదేవేశ్వరుని స్తుతిస్తూ ఉన్నదాన్ని.

Verse 23

विस्मयाविष्टहृदयो ह्यहमुद्वीक्ष्य तां शुभाम् । स्नात्वा जले शुभे तस्याः स्तोतुमभ्युद्यतस्ततः

ఆ శుభమూర్తిని చూచి నా హృదయం విస్మయంతో నిండింది; ఆపై ఆమె పవిత్ర జలంలో స్నానమాచరించి, ఆమెను స్తుతించుటకు సిద్ధుడనయ్యాను.

Verse 24

अर्चयामास संहृष्टो मन्त्रैर्वेदांगसंभवैः । सृष्टं च तत्पुरा राजन्पश्येयं सचराचरम्

అతడు హర్షంతో వేదవేదాంగసంభవమైన మంత్రాలతో అర్చన చేశాడు; ఓ రాజా, అతడు పూర్వంలాగ సృష్టిని—చరాచర సమేతంగా—దర్శించాడు.

Verse 25

सदेवासुरगन्धर्वं सपन्नगमहोरगम् । पश्याम्येषा महाभागा नैव याता क्षयं पुरा

దేవులు, అసురులు, గంధర్వులు, సర్పాలు మరియు మహా నాగులతో కూడిన ఈ లోకమంతా నేను దర్శిస్తున్నాను; ఈ మహాభాగ్యశక్తి పూర్వకాలంలో ఎప్పుడూ నాశనానికి లోనుకాలేదు.

Verse 26

महादेवप्रसादाच्च तच्छरीरसमुद्भवा । भूयो भूयो मया दृष्टा कथिता ते नृपोत्तम

మహాదేవుని ప్రసాదంతో—ఆయన దేహం నుండే ఉద్భవించిన ఆమెను—నేను మళ్లీ మళ్లీ దర్శించాను; ఓ నృపోత్తమా, అదే నీకు వివరించాను.

Verse 27

प्रादुर्भावमिमं कौर्म्यं येऽधीयन्ते द्विजोत्तमाः । येऽपि शृण्वन्ति विद्वांसो मुच्यन्ते तेऽपि किल्बिषैः

హే ద్విజోత్తమా, ఈ కూర్మ-ప్రాదుర్భావ వృత్తాంతాన్ని అధ్యయనం చేసే వారు, అలాగే కేవలం వినే పండితులు కూడా—నిశ్చయంగా పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు.