Adhyaya 64
ఈ అధ్యాయంలో మార్కండేయుడు రాజును ఉద్దేశించి అవంతీ ఖండంలో ఉన్న అత్యంత శుభప్రదమైన “అగస్త్యేశ్వర” తీర్థాన్ని సూచిస్తాడు. ఈ తీర్థం పాపక్షయానికి, ధర్మదోష నివారణకు స్థలాధారిత సాధనంగా వర్ణించబడింది. ఇక్కడ ప్రధానంగా తీర్థస్నాన విధానం చెప్పబడింది; స్నానం ద్వారా బ్రహ్మహత్య వంటి మహాపాతకాల నుంచీ విముక్తి కలుగుతుందని స్పష్టం చేస్తుంది. కాలనిర్దేశం కూడా ఉంది—కార్తీక మాసం, కృష్ణపక్షం, చతుర్దశి నాడు స్నానం చేయాలి; ఇలా కాలం-స్థలం-క్రియ ఒకే ధార్మిక నియమంగా ఏకమవుతాయి. తదుపరి సమాధిస్థుడై, ఇంద్రియనిగ్రహంతో ఘృతంతో దేవునికి అభిషేకం చేయమని ఆజ్ఞ. దానవిధానంలో ధనం, పాదుకలు, ఛత్రం, ఘృతకంబళం, అందరికీ అన్నదానం మొదలైనవి చెప్పి, వీటివల్ల పుణ్యఫలం బహుగుణంగా పెరుగుతుందని పేర్కొంటుంది. బోధ ఏమిటంటే—తీర్థయాత్ర కేవలం ప్రయాణం కాదు; నియమం, భక్తి, దానం సమన్వయంతోనే శుద్ధి సిద్ధిస్తుంది.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । नराणां पापनाशाय अगस्त्येश्वरमुत्तमम्
శ్రీమార్కండేయుడు పలికెను—హే రాజేంద్రా! తదుపరి ఆ పరమశోభన తీర్థానికి వెళ్లవలెను—మనుష్యుల పాపనాశార్థం ఉత్తముడైన అగస్త్యేశ్వరుని దర్శించవలెను।
Verse 2
तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते ब्रह्महत्यया । कार्त्तिकस्य तु मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशी
హే రాజా! అక్కడ స్నానం చేసినవాడు బ్రహ్మహత్యాపాపం నుండికూడా విముక్తుడగును; ముఖ్యంగా కార్తీకమాసం కృష్ణపక్ష చతుర్దశీనాడు।
Verse 3
घृतेन स्नापयेद्देवं समाधिस्थो जितेन्द्रियः । एकविंशतिकुलोपेतो च्यवेदैश्वरात्पदात्
సమాధిస్థుడై ఇంద్రియనిగ్రహం కలవాడు దేవునికి నెయ్యితో అభిషేకస్నానం చేయవలెను। అలా చేయగా ఇరవై ఒక కులాలకు పుణ్యఫలం కలిగి, అతడు ఐశ్వర్యపదం నుండి చ్యుతుడగడు।
Verse 4
धनं चोपानहौ छत्रं दद्याच्च घृतकम्बलम् । भोजनं चैव सर्वेषां सर्वं कोटिगुणं भवेत्
ధనం, పాదరక్షలు, ఛత్రం మరియు నెయ్యితో నానబెట్టిన కంబళిని దానం చేయవలెను; అందరికీ భోజనం పెట్టవలెను. ఇవన్నీ పుణ్యఫలంగా కోటిగుణమగును.
Verse 64
। अध्याय
॥ ఇతి అధ్యాయ-సమాప్తి-సూచకము ॥