Adhyaya 47

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गीर्वाणाश्च ततः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः । गजैर्गिरिवराकारैर्हयैश्चैव गजोपमैः

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—అప్పుడు సమస్త దేవతలు బ్రహ్మదేవుని శరణు పొందిరి; పర్వతసమాన గజములతోను, గజసమాన అశ్వములతోను వారు వచ్చిరి।

Verse 2

स्यन्दनैर्नगराकारैः सिंहशार्दूलयोजितैः । कच्छपैर्महिषैश्चान्यैर्मकरैश्च तथापरे

నగరాకారమైన రథములపై వారు వచ్చిరి, అవి సింహవ్యాఘ్రములతో యుక్తమై యుండెను; మరికొందరు కచ్ఛపములు, మహిషములు, ఇంకొందరు మహాబల మకరములతో కూడి వచ్చిరి।

Verse 3

ब्रह्मलोकमनुप्राप्ता देवाः शक्रपुरोगमाः । दृष्ट्वा पद्मोद्भवं देवं साष्टाङ्गं प्रणताः सुराः

ఇంద్రుని నాయకత్వమున దేవతలు బ్రహ్మలోకమునకు చేరిరి; పద్మజుడైన బ్రహ్మదేవుని దర్శించి సురులు సాష్టాంగ నమస్కారము చేసిరి।

Verse 4

देवा ऊचुः । जय देव जगद्वन्द्य जय संसृतिकारक । पद्मयोने सुरश्रेष्ठ त्वामेव शरणं गताः

దేవతలు పలికిరి—జయము, హే జగద్వంద్య దేవా! జయము, హే సంసారవ్యవస్థాకర్తా! హే పద్మయోని, సురశ్రేష్ఠా! మేము నీ శరణమే పొందితిమి।

Verse 5

सोद्वेगं भाषितं श्रुत्वा देवानां भावितात्मनाम् । मेघगम्भीरया वाचा देवराजमुवाच ह

భావితాత్ములైన దేవతల ఆందోళనభరిత వచనములు విని, బ్రహ్మ మేఘగంభీరమైన వాణితో దేవరాజు ఇంద్రునితో పలికెను।

Verse 6

किमत्रागमनं देवाः सर्वेषां वै विवर्णता । केनापमानिताः सर्वे शीघ्रं मे कथ्यतां स्वयम्

బ్రహ్మ పలికెను—“ఓ దేవులారా, ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చితిరి? మీ అందరిలో ఈ వర్ణహీనత ఎందుకు? ఎవరు మిమ్మల్ని అవమానించిరి? వెంటనే మీరే నాకు చెప్పుడి।”

Verse 7

देवा ऊचुः । अन्धकाख्यो महादैत्यो बलवान् पद्मसम्भव । तेन देवगणाः सर्वे धनरत्नैर्वियोजिताः

దేవులు పలికిరి—“ఓ పద్మసంభవా, అంధక అనే బలవంతుడైన మహాదైత్యుడు ఉన్నాడు. అతడు సమస్త దేవగణములను ధనరత్నముల నుండి వేరుచేసెను।”

Verse 8

हत्वा देवगणांस्तावदसिचक्रपरद्द्विश्वधैः । गृहीत्वा शक्रभार्यां स दानवोऽपि गतो बलात्

ఖడ్గము, చక్రము, పరశువు మరియు ద్విధారాయుధములతో దేవగణములను సంహరించి, ఆ దానవుడు ఇంద్రుని భార్యను కూడా పట్టుకొని బలాత్కారంగా వెళ్లిపోయెను।

Verse 9

देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । चिन्तयामास राजेन्द्र वधार्थं दानवस्य ह

దేవతల వచనములు విని, లోకపితామహుడైన బ్రహ్మ, ఓ రాజేంద్రా, ఆ దానవుని వధార్థమై ఆలోచించసాగెను।

Verse 10

अवध्यो दानवः पापः सर्वेषां वो दिवौकसाम् । स त्राता सर्वजगतां नान्यो विद्येत कुत्रचित्

(బ్రహ్మ అన్నాడు:) “ఆ పాపి దానవుడు మీ స్వర్గవాసులందరికీ అవధ్యుడు. సమస్త లోకాల రక్షకుడు ఆయనే; ఆయన తప్ప మరెవ్వరూ ఎక్కడా లేరు।”

Verse 11

एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा तदनन्तरम् । ब्रह्माणं ते पुरस्कृत्य गता यत्र स केशवः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्माद्याश्चक्रपाणिनम्

బ్రహ్మ ఇలా పలికిన వెంటనే సమస్త దేవతలు బ్రహ్మను ముందుంచి, కేశవుడు ఉన్న చోటికి వెళ్లారు. అక్కడ బ్రహ్మాది దేవులు చక్రపాణి ప్రభువును అనేక స్తోత్రాలతో స్తుతించారు।

Verse 12

देवा ऊचुः । जय त्वं देवदेवेश लक्ष्म्या वक्षःस्थलाश्रितः । असुरक्षय देवेश वयं ते शरणं गताः

దేవులు పలికారు: “జయము నీకే, ఓ దేవదేవేశా! నీ వక్షస్థలమున శ్రీలక్ష్మి నివసించుచున్నది. ఓ దేవేశా, అసురనాశకా! మేము నీ శరణు పొందాము।”

Verse 13

स्तूयमानः सुरैः सर्वैर्ब्रह्माद्यैश्च जनार्दनः । सम्प्रहृष्टमना भूत्वा सुरसङ्घमुवाच ह

బ్రహ్మాది సమస్త దేవతలచే స్తుతింపబడిన జనార్దనుడు హర్షభరితమనస్సుతో దేవసంఘాన్ని ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 14

श्रीवासुदेव उवाच । स्वागतं देवविप्राणां सुप्रभाताद्य शर्वरी । किं कार्यं प्रोच्यतां क्षिप्रं कस्य रुष्टा दिवौकसः

శ్రీ వాసుదేవుడు పలికెను: “దేవస్వరూప ఋషులారా, స్వాగతం. రాత్రి గడిచింది, ఇప్పుడు ప్రభాతం. త్వరగా చెప్పండి—ఏ కార్యం ఏర్పడింది? స్వర్గవాసులు ఎవరిపై కోపంగా ఉన్నారు?”

Verse 15

किं दुःखं कश्च संतापः कुतो वा भयमागतम् । कथयन्तु महाभागाः कारणं यन्मनोगतम्

ఇది ఏ దుఃఖం, ఏ సంతాపం, ఈ భయం ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? హే మహాభాగులారా, హృదయంలో ఉన్న కారణాన్ని చెప్పండి.

Verse 16

पराभवः कृतो येन सोऽद्य यातु यमालयम् । एवमुक्तास्तु कृष्णेन कथयामासुरस्य तत्

మిమ్మల్ని అవమానించినవాడు ఈరోజే యమలోకానికి పోవుగాక! కృష్ణుడు ఇలా అనగా వారు ఆ అసురుని విషయాన్ని వివరించారు.

Verse 17

दर्शयन्तः स्वकान्देहान् लज्जमाना ह्यधोमुखाः । हृतराज्या ह्यन्धकेन कृता निस्तेजसः प्रभो

లజ్జతో తలవంచి వారు తమ శరీరాలను (గాయాల గుర్తులతో) చూపించారు. ‘ప్రభూ, అంధకుడు మా రాజ్యాన్ని హరించి మమ్మల్ని తేజస్సు లేనివారిగా చేశాడు’ అన్నారు.

Verse 18

पितेव पुत्रं परिरक्ष देव जहीन्द्रशत्रुं सह पुत्रपौत्रैः । तथेति चोक्तः कमलासनेन सुरासुरैर्वन्दितपादपद्मः

హే దేవా, తండ్రి కుమారుణ్ని కాపాడినట్లు మమ్మల్ని కాపాడు; ఇంద్రశత్రువును కుమార-పౌత్రులతో సహా సంహరించు. కమలాసన బ్రహ్మ ఇలా ప్రార్థించగా, దేవాసురులు వందించిన పాదపద్మాలవాడు ‘తథాస్తు’ అని పలికెను.

Verse 19

शङ्खं चक्रं गदां चापं संगृह्य परमेश्वरः । उत्थितो भोगपर्यङ्काद्देवानां पुरतस्तदा

పరమేశ్వరుడు శంఖం, చక్రం, గద, ధనుస్సును గ్రహించి, ఆ సమయంలో దేవతల సమక్షంలోనే భోగశయ్య నుండి లేచెను.

Verse 20

श्रीवासुदेव उवाच । पाताले यदि वा मर्त्ये नाके वा यदि तिष्ठति । तं हनिष्याम्यहं पापं येन संतापिताः सुराः

శ్రీ వాసుదేవుడు పలికెను—ఆ పాపి పాతాళంలోనైనా, మర్త్యలోకంలోనైనా, స్వర్గంలోనైనా ఉన్నా; దేవతలను బాధించిన వానిని నేను తప్పక సంహరిస్తాను।

Verse 21

स्वं स्थानं यान्तु गीर्वाणाः संतुष्टा भावितौजसः । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्माद्यास्ते सवासवाः

దేవతలు సంతుష్టులై, శక్తి వృద్ధి పొందినవారై తమ తమ స్థానాలకు వెళ్లుగాక. విష్ణువు వచనం విని బ్రహ్మాది దేవతలు ఇంద్రునితో కూడి బయలుదేరిరి।

Verse 22

स्वयानैस्तु हरिं नत्वा हृदि तुष्टा दिवं ययुः

వారు తమ తమ దివ్యవిమానాలలో హరికి నమస్కరించి, హృదయపూర్వక సంతృప్తితో స్వర్గానికి వెళ్లిరి।

Verse 47

। अध्याय

“అధ్యాయము”—ఇది అధ్యాయ సరిహద్దును సూచించే లేఖక-చిహ్నము।