Adhyaya 27

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—నారదుని వచనాలు విని రాణి ఇలా అంది: “ఓ విప్రేంద్రా, ప్రసన్నుడవు; నీకు ఇష్టమైనట్లు దానాన్ని స్వీకరించు.”

Verse 2

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्

“సువర్ణం, మణి-రత్నాలు, నానావిధ వస్త్రాలు—ఓ విప్రేంద్రా, ఇవన్నీ నీకు సమర్పిస్తున్నాను; ఇంకా ఏదైనా దుర్లభమైతే అది కూడా.”

Verse 3

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः

రాణి మాటలు విని నారదుడు పలికెను— “భద్రే, ఇది ఇతరులకు ఇవ్వబడుగాక; జీవిక క్షీణించిన ద్విజ బ్రాహ్మణులకు దానం చేయుము।”

Verse 4

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्

“మేము సర్వసంపన్నులము; మమ్మల్ని సదా భక్తితోనే స్వీకరించవలెను।” అని విని రాణి అప్పుడు వేద-వేదాంగపారగుల వైపు తిరిగెను।

Verse 5

आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्

ఆమె దరిద్ర బ్రాహ్మణులను పిలిపించి దానం చేయుటకు ఆరంభించెను; నారదుడు చెప్పినదంతా— సౌభాగ్యవర్ధకమైన ఆ దానం— ఆమె యథావిధిగా చేసెను।

Verse 6

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्

“ఆ దానమువలన హరి-శంకరులు నిత్యము నాపై ప్రసన్నులగుదురు గాక।” అని చెప్పి రాణి మునిపుంగవుడైన నారదునితో పలికెను।

Verse 7

राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम

రాణి పలికెను— “మీరు చెప్పిన ప్రకారమే నేను ఇచ్చిన దానం నా భర్త క్షేమధర్మార్థమే. ఓ ద్విజోత్తమా, జన్మ జన్మకు బాణుడే నా భర్త కావలెను।”

Verse 8

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्

హే తాత, హే ద్విజోత్తమా! బాణుని తప్ప నాకు మరొక దేవత లేదు. ఆ సత్యబలంతో నా భర్త శత శరదులు (నూరు సంవత్సరాలు) జీవించుగాక.

Verse 9

नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि

స్త్రీలకు భర్తనే దేవతగా భావించుట వంటి ధర్మం మరొకటి లేదు. అయినా మీ వాక్యానుసారం నేను విధివిధానంగా దానం ఇచ్చాను.

Verse 10

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्

హే మానదా! ఇక మేము మా భర్త పట్ల మా కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తిస్తాము. హే బ్రహ్మర్షీ, ఇప్పుడు మీరు వెళ్లి మాకు ఆశీర్వాదం ప్రసాదించండి.

Verse 11

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः

‘తథాస్తు’ అని చెప్పి నారదుడు ఆమెకు అనుమతి ఇచ్చాడు, హే నృపసత్తమా. అందరి మనస్సులను ఆకర్షించి, తన మనస్సును ఇతరత్రా మళ్లించాడు.

Verse 12

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत

విప్రుడు (నారదుడు) ఖేచరులచే పూజింపబడి అదృశ్యమయ్యాడు. ఆపై మనస్సు కలత చెందిన ఆ స్త్రీలు తమ భర్త వైపు తిరిగారు, హే భారతా.

Verse 13

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः

నారదుని మోహానికి లోనై వారు అందరూ వర్ణహీనులై, కాంతిలేనివారయ్యారు।

Verse 27

। अध्याय

అధ్యాయము—ఇది విభాగం/ఖండ సూచక పదము।