Adhyaya 225

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेदलिकातीर्थमुत्तमम् । अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను: అక్కడి నుండి ఒక క్రోసు దూరంలో ఉన్న ఉత్తమమైన అలికా తీర్థానికి వెళ్ళాలి. అలిక అనే గంధర్వ కన్య ఉండేది, ఆమె దుశ్శీలురాలు మరియు కుటిల స్వభావం కలది.

Verse 2

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता

ఆమె చిత్రసేనుని మనుమరాలు. ఆమె విద్యానంద ఋషి వద్దకు వెళ్ళి, ఆయనను వరించింది మరియు ఆయన ఆమెను స్వీకరించాడు; ఆమె పది సంవత్సరాలు ఆయనను ఆశ్రయించి ఉంది.

Verse 3

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम्

ఏదో ఒక కారణాంతరమున నిద్రిస్తున్న తన భర్తను ఆమె చంపింది; తరువాత వెళ్ళి తన తండ్రి రత్నవల్లభునికి ఆ విషయాన్ని నివేదించింది.

Verse 4

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम्

ఓ రాజా! తల్లిదండ్రులచే పరిత్యజించబడినది మరియు అనేకులచే నిందించబడినది అయిన ఆమెతో, 'నీవు గర్భఘాతకివి, నీవు పతిఘాతకివి, నీ ముఖం చూపించకు' అని అనబడింది.

Verse 5

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज

'ఓ బ్రహ్మహత్యా పాతకురాలా! మహా పాపిష్ఠురాలా! వెళ్ళిపో. నీవు పరిత్యజించబడ్డావు, ఈ ఇంటి నుండి వెళ్ళిపో.'

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । इति दुःखान्विता मूढा ताभ्यां निर्भर्त्सिता सती । तनुं त्यक्तुं मनश्चक्रे प्राप्य तीर्थान्तरं क्वचित्

మార్కండేయుడు పలికెను—ఇట్లు దుఃఖంతో బాధపడుతూ, మోహగ్రస్తురాలై, వారిద్దరి కఠిన నిందలకు గురైన ఆమె, ఎక్కడో మరొక తీర్థానికి చేరి దేహత్యాగం చేయాలని మనస్సులో నిశ్చయించుకుంది।

Verse 7

संपृच्छ्यमाना तीर्थानि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । श्रुत्वा पापहरं तीर्थं रेवासागरसङ्गमे

ఓ యుధిష్ఠిరా! ఆమె బ్రాహ్మణులను తీర్థాల గురించి అడుగుతూ, రేవా (నర్మదా) నది సముద్ర సంగమంలో ఉన్న పాపహర తీర్థం గురించి విన్నది।

Verse 8

तत्र पार्थ तपश्चक्रे निराहारा जितव्रता । कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराकमहासांतपनादिभिः

ఓ పార్థా! అక్కడ ఆమె నిరాహారిణిగా, వ్రతాలలో స్థిరంగా ఉండి, కృచ్ఛ్ర, అతికృచ్ఛ్ర, పారాక, మహాసాంతపన మొదలైన కఠిన నియమాలతో తపస్సు చేసింది।

Verse 9

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैः कर्शयामास वै तनुम् । एवं वर्षशतं सार्द्धं व्यतीतं तपसा नृप

చాంద్రాయణ, బ్రహ్మకూర్చ వంటి వ్రతాచరణలతో ఆమె నిజంగా తన దేహాన్ని క్షీణింపజేసింది। ఓ నృపా! ఈ విధంగా తపస్సుతో నూరు సంవత్సరాలు గడిచాయి।

Verse 10

तस्या विशुद्धिमिच्छन्त्याः शिवध्यानार्चनादिभिः । ततः कतिपयाहोभिस्तस्या ज्ञात्वा हठं परम् । परितुष्टः शिवः प्राह पार्वत्या परिचोदितः

శివధ్యానం, ఆరాధన మొదలైనవాటితో శుద్ధిని కోరుతున్న ఆమె విషయంలో, కొన్ని దినాలకే ఆమె పరమ దృఢతపస్సును తెలిసికొని, పార్వతి ప్రేరణతో ప్రసన్నుడైన శివుడు పలికెను।

Verse 11

ईश्वर उवाच । पुत्रि मा साहसं कार्षीः शुद्धदेहासि साम्प्रतम् । तुष्टोऽहं तपसा तेऽद्य वरं वरय वाञ्छितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—కుమార్తె, ఇలాంటి సాహసం చేయకు; ఇప్పుడు నీ దేహం శుద్ధమైంది. నీ తపస్సుతో నేడు నేను ప్రసన్నుడను—నీకు కావలసిన వరం కోరుకో।

Verse 12

अलिकोवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यद्यहं मता । नानापापाग्नितप्ताया देहि शुद्धिं परां मम

అలిక పలికెను—హే దేవేశా, మీరు ప్రసన్నులై నన్ను వరార్హగా భావిస్తే, అనేక పాపాగ్నితో దగ్ధమైన నాకు పరమ శుద్ధిని ప్రసాదించండి।

Verse 13

त्वं मे नाथो ह्यनाथायास्त्वमेव जगतां गुरुः । दीनानाथसमुद्धर्ता शरण्यः सर्वदेहिनाम्

మీరు నా నాథుడు, ఎందుకంటే నేను అనాథను; మీరు జగత్తుల గురువు. దీనులూ నిరాశ్రితులూ అయినవారిని उद्धరించే వాడు, సమస్త దేహధారులకు శరణ్యుడు మీరు।

Verse 14

ईश्वर उवाच । त्वं भद्रे शुद्धदेहासि मा किंचिदनुशोचिथाः । स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां ततः स्वर्गमेष्यसि

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే భద్రే, నీ దేహం శుద్ధమైంది; ఏ మాత్రం దుఃఖించకు. ఇక్కడ నన్ను నీ పేరుతో స్థాపించు; ఆపై నీవు స్వర్గాన్ని పొందుతావు।

Verse 15

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत । अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम्

ఇట్లు చెప్పి దేవదేవేశ్వరుడు అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. ఆపై అలిక కూడా భక్తితో స్నానం చేసి శంకరుని స్థాపించింది।

Verse 16

दत्त्वा दानं च विप्रेभ्यो लोकमाप महोत्कटम् । पितरं च समासाद्य मातरं च युधिष्ठिर

బ్రాహ్మణులకు దానం ఇచ్చి ఆమె మహోన్నతమైన దివ్యలోకాన్ని పొందింది; అక్కడ, ఓ యుధిష్ఠిరా, తన తండ్రి తల్లులను కూడా కలిసింది।

Verse 17

तैश्च संमानिता प्रीत्या बन्धुभिः सालिका ततः । विमानवरमारूढा दिव्यमालान्विता नृप

ఆ బంధువులచే ప్రేమతో సత్కరింపబడిన సాలికా, ఓ నృపా, దివ్యమాలలతో అలంకృతమైన శ్రేష్ఠ విమానాన్ని అధిరోహించింది।

Verse 18

गौरीलोकमनुप्राप्तसखित्वेऽद्यापि मोदते । ततः प्रभृति तत्पार्थ विख्यातमलिकेश्वरम्

గౌరీలోకంలో సఖ్యతను పొందిన అతడు నేటికీ ఆనందిస్తూనే ఉన్నాడు. అందువల్ల, ఓ పార్థా, అప్పటినుంచి ఈ క్షేత్రం ‘అలికేశ్వర’మని ప్రసిద్ధి చెందింది।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु या नारी पुरुषो वा युधिष्ठिर । स्नात्वा सम्पूजयेद्भक्त्या महादेवमुमायुतम्

ఆ తీర్థంలో, ఓ యుధిష్ఠిరా, స్త్రీ అయినా పురుషుడైనా—స్నానం చేసి ఉమాసహిత మహాదేవుని భక్తితో పూజించాలి।

Verse 20

स पापैर्विविधैर्मुक्तो लोकमाप्नोति शांकरम् । मानसं वाचिकं पापं कायिकं यत्पुरा कृतम्

అతడు అనేక విధాల పాపాల నుండి విముక్తుడై శంకరుని లోకాన్ని పొందుతాడు. పూర్వం మనసా, వాచా, కాయముచే చేసిన పాపమంతా నశిస్తుంది।

Verse 21

सर्वं तद्विलयं याति भोजयित्वा द्विजान्सदा । दीपं दत्त्वा च देवाग्रे न रोगैः परिभूयते

ఎవడు నిత్యం ద్విజులకు భోజనం పెడతాడో అతని సమస్త పాపములు లయమగును. దేవుని సమక్షంలో దీపదానం చేసినవాడు రోగాలచేత ఎప్పుడూ జయింపబడడు.

Verse 22

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च । दत्त्वा देवाय राजेन्द्र शाक्रं लोकमवाप्नुयात्

ఓ రాజేంద్రా! దేవునికి ధూపపాత్రం, (ప్రతిరూప) విమానం, గంట మరియు కలశం దానం చేసినవాడు శక్రలోకమును (ఇంద్రలోకమును) పొందును.