Adhyaya 218

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धराधीश तीर्थं परमशोभनम् । जमदग्निरिति ख्यातं यत्र सिद्धो जनार्दनः

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ ధరాధీశా, పరమశోభనమైన ‘జమదగ్ని’ అనే తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ సిద్ధరూపుడై జనార్దనుడు విరాజిల్లుచున్నాడు.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धो द्विजश्रेष्ठ वासुदेवो जगद्गुरुः । मानुषं रूपमास्थाय लोकानां हितकाम्यया

యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠా, జగద్గురు వాసుదేవుడు లోకహితకామనతో మానవ రూపం ధరించి ఎలా సిద్ధుడయ్యాడు?

Verse 3

एतत्सर्वं यथान्यायं देवदेवस्य चक्रिणः । चरितं श्रोतुमिच्छामि कथ्यमानं त्वयानघ

హే అనఘా, దేవదేవుడైన చక్రధారి యొక్క సమస్త చరిత్రను యథాన్యాయంగా, క్రమంగా, సంప్రదాయానుసారం మీరు చెప్పగా నేను వినదలచుకున్నాను.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आसीत्पूर्वं महाराज हैहयाधिपतिर्महान् । कार्तवीर्य इति ख्यातो राजा बाहुसहस्रवान्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—పూర్వకాలంలో, ఓ మహారాజా, హైహయుల మహాధిపతి ఒకడు ఉండెను; ‘కార్తవీర్య’ అని ఖ్యాతి పొందిన, సహస్ర భుజాల రాజు.

Verse 5

हस्त्यश्वरथसम्पन्नः सर्वशस्त्रभृतां वरः । वेदविद्याव्रतस्नातः सर्वभूताभयप्रदः

అతడు ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలతో సమృద్ధుడై; ఆయుధధారులలో శ్రేష్ఠుడై; వేదవిద్యా‑వ్రతాచారాలతో పవిత్రుడై; సమస్త జీవులకు అభయాన్ని ప్రసాదించేవాడై ఉన్నాడు।

Verse 6

माहिष्मत्याः पतिः श्रीमान्राजा ह्यक्षौहिणीपतिः । स कदाचिन्मृगान्हन्तुं निर्जगाम महाबलः

మాహిష్మతీకి అధిపతియైన ఆ శ్రీమంత రాజు, అక్షౌహిణీ సేనాధిపతి, ఒకసారి మహాబలంతో జింకలను వేటాడుటకు బయలుదేరాడు।

Verse 7

बहुभिर्दिवसैः प्राप्तो भृगुकच्छमनुत्तमम् । जमदग्निर्महातेजा यत्र तिष्ठति तापसः

అనేక దినాల తరువాత అతడు అనుత్తమమైన భృగుకచ్ఛానికి చేరాడు; అక్కడ మహాతేజస్సుగల తపస్వి జమదగ్ని నివసించుచుండెను।

Verse 8

रेणुकासहितः श्रीमान्सर्वभूताभयप्रदः । तस्य पुत्रोऽभवद्रामः साक्षान्नारायणः प्रभुः

అక్కడ రేణుకాసహితుడైన ఆ శ్రీమంత ఋషి, సమస్త జీవులకు అభయాన్ని ప్రసాదించువాడు; అతనికి కుమారుడుగా రాముడు జన్మించాడు—సాక్షాత్తు ప్రభువు నారాయణుడే.

Verse 9

सर्वक्षत्रगुणैर्युक्तो ब्रह्मविद्ब्राह्मणोत्तमः । तोषयन्परया भक्त्या पितरौ परमार्थवत्

అతడు సమస్త క్షత్రియగుణాలతో యుక్తుడై, అయినా బ్రహ్మవిదుడై బ్రాహ్మణోత్తముడుగా నిలిచెను; పరమార్థపరుడై పరాభక్తితో తల్లిదండ్రులను సంతోషపరచెను।

Verse 10

तं तदा चार्जुनं दृष्ट्वा जमदग्निः प्रतापवान् । चरन्तं मृगयां गत्वा ह्यातिथ्येन न्यमन्त्रयत्

అప్పుడు మహాతేజస్సుగల జమదగ్ని, వేటకై సంచరిస్తున్న అర్జునుని చూచి, అతిథిధర్మానుసారంగా సత్కారార్థం ఆదరంతో ఆహ్వానించాడు।

Verse 11

तथेति चोक्त्वा स नृपः सभृत्यबलवाहनः । जगाम चाश्रमं पुण्यमृषेस्तस्य महात्मनः

‘అలాగే’ అని చెప్పి, ఆ రాజు సేవకులు, సైన్యం, వాహనాలతో కలిసి ఆ మహాత్మ ఋషి యొక్క పుణ్యాశ్రమానికి వెళ్లాడు।

Verse 12

तत्क्षणादेव सम्पन्नं श्रिया परमया वृतम् । विस्मयं परमं तत्र दृष्ट्वा राजा जगाम ह

అదే క్షణంలోనే అన్నీ సంపూర్ణంగా సిద్ధమై, పరమశ్రీతో ఆవరించబడ్డాయి. అక్కడ ఆ మహాద్భుతాన్ని చూచి రాజు విస్మయంతో నిలిచాడు।

Verse 13

गतमात्रस्तु सिद्धेन परमान्नेन भोजितः । सभृत्यबलवान्राजा ब्राह्मणेन यदृच्छया । किमेतदिति पप्रच्छ कारणं शक्तिमेव च

రాజు సేవకులు, సైన్యంతో సహా వచ్చి చేరగానే, ఆ బ్రాహ్మణుని ద్వారా అనాయాసంగా సిద్ధమైన పరమాన్నంతో భోజనం చేయించబడాడు. అతడు అడిగాడు—“ఇది ఏమిటి? దీని కారణం ఏమిటి, ఇది ఏ శక్తివల్ల జరుగుతోంది?”

Verse 14

कामधेनोः प्रभावं तं ज्ञात्वा प्राह ततो द्विजम् । दक्षिणां देहि मे विप्र कल्मषां धेनुमुत्तमाम्

కామధేనువు యొక్క ఆ అద్భుత ప్రభావాన్ని తెలిసికొని, అతడు ఆ ద్విజునితో అన్నాడు—“హే విప్రా! దక్షిణగా నాకు ‘కల్మషా’ అనే ఆ ఉత్తమ గోవును ఇవ్వండి.”

Verse 15

शतं शतसहस्राणामयुतं नियुतं परम् । भूषितानां च धेनूनां ददामि तव चार्बुदम्

నేను నీకు వందలు, వందవేలలు, పదివేలలు, లక్షల వరకు—అత్యంత విస్తారంగా—ఆభరణాలతో అలంకరించిన గోవులను దానంగా ఇస్తాను, ఇది నా ప్రతిఫలం।

Verse 16

जमदग्निरुवाच । अयुतैः प्रयुतैर्नाहं शतकोटिभिरुत्तमाम् । कामधेनुमिमां तात न दद्मि प्रतिगम्यताम्

జమదగ్ని అన్నాడు—నాయనా! పదివేలలు, లక్షలు, అంతేకాదు వంద కోట్లకైనా బదులుగా ఈ పరమ కామధేనువును నేను ఇవ్వను; ఆమెను తిరిగి పంపించండి।

Verse 17

एवमुक्तः स राजेन्द्रस्तेन विप्रेण भारत । क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत्

ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇలా చెప్పగా, ఓ భారతా, రాజేంద్రుడు—కోపంతో ఎర్రబడిన కన్నులతో—ఈ మాటలు పలికాడు।

Verse 18

यस्येदृशः कामचारो मय्यपि द्विजपांसन । अहं ते पश्यतस्तस्मान्नयामि सुरभिं गृहात्

నాపట్ల కూడా ఇలాంటి స్వేచ్ఛాచారం చేస్తే, ఓ ద్విజపాంసన! నీ కళ్లముందే నేను సురభిని నీ ఇంటి నుండి తీసుకుపోతాను।

Verse 19

द्विज उवाच । कः क्रीडति सरोषेण निर्भयो हि महाहिना । मृत्युदृष्टोतरेणापि मम धेनुं नयेत यः

ద్విజుడు అన్నాడు—మహాసర్పం ఎదుట నిర్భయంగా కోపంతో ఎవరు క్రీడిస్తారు? మృత్యుదృష్టికి గురైనప్పటికీ నా ధేనువును తీసుకుపోయే ధైర్యం ఎవరికుంటుంది?

Verse 20

एवमुक्त्वा महादण्डं ब्रह्मदण्डमिवापरम् । गृहीत्वा परमक्रुद्धो जमदग्निरुवाच ह

ఇట్లు చెప్పి పరమక్రోధంతో జమదగ్ని బ్రహ్మదండమువలె మరొక మహాదండాన్ని పట్టుకొని మరల పలికెను।

Verse 21

यस्यास्ति शक्तिस्तेजो वा क्षत्रियस्य कुलाधमः । धेनुं नयतु मे सद्यः क्षीणायुः सपरिच्छदः

శక్తి గాని తేజస్సు గాని ఉందని భావించే ఏ క్షత్రియ కులాధముడైనా నా ధేనువును వెంటనే తీసుకుపోవచ్చు; కాని అతని ఆయువు క్షీణించి, పరివార-సంపత్తులతో సహా నశించును.

Verse 22

एतच्छ्रुत्वा वचः क्रूरं हैहयः शतशो वृतः । धावमानः क्षितितले ब्रह्मदण्डहतोऽपतत्

ఆ క్రూర వాక్యములు విని వందలమందితో చుట్టుముట్టబడిన హైహయుడు భూమిమీద పరుగెత్తెను; కాని బ్రాహ్మణుని బ్రహ్మదండాఘాతంతో పడిపోయెను.

Verse 23

हुंकृतेन ततो धेन्वाः खड्गपाशासिपाणयः । निर्गच्छन्तः प्रदृश्यन्ते कल्मषायाः सहस्रशः

అప్పుడు ధేనువు హుంకారముచేయగానే, చేతులలో ఖడ్గము, పాశము, అసి ధరించిన కల్మషా సైన్యములు వేల సంఖ్యలో బయలుదేరి కనిపించెను.

Verse 24

नासापुटाग्राद्रोमाग्रात्किराता मागधा गुदात् । रन्ध्रान्तरेषु चोत्पन्नाः शतशोऽथ सहस्रशः

నాసాపుటాగ్రమునుండి, రోమాగ్రమునుండి, గుదమునుండి కిరాతులు మాగధులు జన్మించిరి; అలాగే రోమకూపరంధ్రాంతరముల నుండికూడా వారు వందలుగా వేలలుగా ఉద్భవించిరి.

Verse 25

एवमन्योऽन्यमाहत्य हैहयष्टङ्कणान्दहन् । विनाशं सह विप्रेण गता ह्यर्जुनतेजसा

ఇలా పరస్పరం కొట్టుకొని, హైహయ సేనలను దహించుచూ, వారు బ్రాహ్మణునితో కూడ వినాశమునకు చేరిరి—అర్జునుని దగ్ధతేజస్సు వలననే।

Verse 26

कार्तवीर्यो जयं लब्ध्वा संख्ये हत्वा द्विजोत्तमम् । जगाम स्वां पुरीं हृष्टः कृतान्तवशमोहितः

కార్తవీర్యుడు సంగ్రామములో జయము పొందించి, ద్విజోత్తముని హతముచేసి, హర్షముతో తన నగరమునకు వెళ్లెను—కాని కృతాంతవశముచే మోహితుడైయుండెను।

Verse 27

ततस्त्वरान्वितः प्राप्तः पश्चाद्रामो गते रिपौ । आक्रन्दमानां जननीं ददर्श पितुरन्तिके

అనంతరం శత్రువు వెళ్లిపోయిన తరువాత, రాముడు త్వరతో వచ్చి, తండ్రి సమీపమున విలపించుచున్న తల్లిని చూచెను।

Verse 28

राम उवाच । केनेदमात्मनाशाय ह्यज्ञानात्साहसं कृतम् । मम तातं जिघांसुर्यो द्रष्टुं मृत्युमिहेच्छति

రాముడు పలికెను—అజ్ఞానముచే ఆత్మనాశకరమైన ఈ సాహసం ఎవరు చేసిరి? నా తండ్రిని చంపదలచినవాడు ఇక్కడ మరణాన్నే దర్శించదలచుచున్నాడు।

Verse 29

ततः सा रामवाक्येन गतसत्त्वेव विह्वला । उदरं करयुग्मेन ताडयन्ती ह्युवाच तम्

అప్పుడు రామవాక్యముచే ఆమె ప్రాణములేని దానివలె విహ్వలమై, రెండు చేతులతో ఉదరమును తడుముకొట్టి, వణుకుచూ అతనితో పలికెను।

Verse 30

अर्जुनेन नृशंसेन क्षत्रियैरपरैः सह । इहागत्य पिता तेन निहतो बाहुशालिना

ఆ క్రూరుడైన అర్జునుడు ఇతర క్షత్రియులతో కలిసి ఇక్కడికి వచ్చి, మహాబాహువుడైన నీ తండ్రిని సంహరించాడు.

Verse 31

तं पश्य निहतं तातं गतासुं गतचेतसम् । संस्कृत्य विधिवत्पुत्र तर्पयस्व यथातथम्

ప్రాణాలు, చేతన కోల్పోయిన నీ తండ్రిని చూడు. ఓ పుत्रा, శాస్త్రోక్తంగా ఆయనకు అంత్యక్రియలు జరిపి, యథావిధిగా తర్పణం వదులు.

Verse 32

एतच्छ्रुत्वा स वचनं जननीमभिवाद्य ताम् । प्रतिज्ञामकरोद्यां तां शृणुष्व च नराधिप

ఆ మాటలు విని అతడు తన తల్లికి నమస్కరించి ఒక ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. ఓ రాజా, ఆ ప్రతిజ్ఞను గురించి వినుము.

Verse 33

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं निःक्षत्रियकुलान्वयाम् । स्नात्वा च तेषामसृजा तर्पयिष्यामि ते पतिम्

ఇరవై ఒక్క సార్లు భూమిని క్షత్రియ వంశం లేకుండా చేస్తాను. వారి రక్తంలో స్నానం చేసి, నీ భర్తకు తర్పణం వదులుతాను.

Verse 34

तस्यापि परशुना बाहून् कार्तवीर्यस्य दुर्मतेः । छित्त्वा पास्यामि रुधिरमिति सत्यं शृणुष्व मे

ఆ దుర్बुద్ధి గల కార్తవీర్యుని చేతులను నా గొడ్డలితో నరికి, నేను అతని రక్తాన్ని తాగుతాను. నా ఈ సత్య వచనాన్ని విను.

Verse 35

एवं प्रतिज्ञां कृत्वासौ जामदग्न्यः प्रतापवान् । क्रोधेन महताविष्टः संस्कृत्य पितरं ततः

ఇలా ప్రతిజ్ఞ చేసి ప్రతాపవంతుడైన జామదగ్న్యుడు (పరశురాముడు) మహా క్రోధావేశంతో ఆవిష్టుడై, అనంతరం తన తండ్రికి అంత్యేష్టి సంస్కారాలు నిర్వహించాడు।

Verse 36

माहिष्मतीं पुरीं रामो जगाम क्रोधमूर्छितः । छित्त्वा बाहुवनं तस्य हत्वा तं क्षत्रियाधमम्

క్రోధమూర్ఛతో ఉన్న రాముడు (పరశురాముడు) మాహిష్మతీ నగరానికి వెళ్లాడు; అతని భుజసమూహాన్ని ఛేదించి ఆ క్షత్రియాధముణ్ణి సంహరించాడు।

Verse 37

जगाम क्षत्रियान्ताय पृथिवीमवलोकयन् । सप्तद्वीपार्णवयुतां सशैलवनकाननाम्

అతడు క్షత్రియాంతం చేయుటకు బయలుదేరి, భూమిని పరిశీలిస్తూ—ఏడు ద్వీపాలు, సముద్రాలతో కూడినదిగా, పర్వతాలు, అడవులు, ఉపవనాలతో యుక్తమైనదిగా చూశాడు।

Verse 38

पूर्वतः पश्चिमामाशां दक्षिणोत्तरतः कुरून् । समन्तपञ्चके पञ्च चकार रुधिरह्रदान्

తూర్పు నుండి పడమటి దిశ వరకు, దక్షిణం నుండి ఉత్తరం వరకు—కురు దేశంలో సమంతపంచకంలో అతడు రక్తంతో ఐదు సరస్సులను నిర్మించాడు।

Verse 39

स तेषु रुधिराम्भस्तु ह्रदेषु क्रोधमूर्छितः । पितॄन् संतर्पयामास रुधिरेणेति नः श्रुतम्

ఆ రక్తజలంతో నిండిన సరస్సుల్లో అతడు—ఇంకా క్రోధమూర్ఛతోనే—రక్తంతో పితృదేవతలను తర్పణం చేసి తృప్తిపరిచాడు; అని మేము విన్నాము।

Verse 40

अथर्चीकादय उपेत्य पितरो ब्राह्मणर्षभम् । तं क्षमस्वेति जगदुस्ततः स विरराम ह

అప్పుడు అర్చీకా మొదలైన పితృదేవతలు ఆ బ్రాహ్మణవృషభుని సమీపించి—“క్షమించు, విరమించు” అని పలికారు; వెంటనే అతడు నిజంగా ఆగిపోయెను.

Verse 41

तेषां समीपे यो देशो ह्रदानां रुधिराम्भसाम् । समं तपं चक्रमिति पुण्यं तत्परिकीर्तितम्

రక్తజలమున్న ఆ హ్రదాల సమీప ప్రాంతం పుణ్యమని ప్రకటించబడింది; ఎందుకంటే అక్కడ అతడు సమభావంతో తపస్సు చేశాడు, అందువల్ల అది ‘సమం తపః చక్రం’గా ప్రసిద్ధి పొందింది.

Verse 42

निवर्त्य कर्मणस्तस्मात्पित्ःन् प्रोवाच पाण्डव । रामः परमधर्मात्मा यदिदं रुधिरं मया

ఆ కార్యం నుండి విరమించి, ఓ పాండవా, అతడు పితృదేవతలను ఉద్దేశించి పలికెను—“రాముడు పరమధర్మాత్ముడు; నేను చిందించిన ఈ రక్తము…”

Verse 43

क्षिप्तं पञ्चसु तीर्थेषु तद्भूयात्तीर्थमुत्तमम् । तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे पितरोऽदृश्यतां गताः

“ఇది ఐదు తీర్థాలలో నిక్షిప్తమైతే అది ఉత్తమ తీర్థమగును.” అని చెప్పి, “తథాస్తు” అని పలికి ఆ పితృదేవతలందరూ అదృశ్యమయ్యారు.

Verse 44

एवं रामस्य संसर्गो देवमार्गे युधिष्ठिर । सर्वपापक्षयकरो दर्शनात्स्पर्शनान्नृणाम्

ఇలా, ఓ యుధిష్ఠిరా, దేవమార్గంలో రాముని సాన్నిధ్యం మనుష్యులకు కేవలం దర్శనమాత్రంతోను స్పర్శమాత్రంతోను సమస్త పాపక్షయకరం అవుతుంది.

Verse 45

रेणुकाप्रत्ययार्थाय अद्यापि पितृदेवताः । दृश्यन्ते देवमार्गस्थाः सर्वपापक्षयंकराः

రేణుకాపై విశ్వాసాన్ని స్థిరపరచుటకై నేటికీ పితృదేవతలు దేవమార్గంలో నిలిచి దర్శనమిస్తారు; వారు సమస్త పాపక్షయకారులు.

Verse 46

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र नर्मदोदधिसङ्गमे । स्थानं कृत्वा विधानेन मुच्यन्ते पातकैर्नराः

హే రాజేంద్ర! నర్మదా–సముద్ర సంగమంలోని ఆ తీర్థంలో విధివిధానంగా నివసించి ఆచారాలు చేసినవారు పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు.

Verse 47

कुशाग्रेणापि कौन्तेय न स्पृष्टव्यो महोदधिः । अनेन तत्र मन्त्रेण स्नातव्यं नृपसत्तम

హే కౌంతేయ! మహాసముద్రాన్ని కుశాగ్రంతో కూడ స్పర్శించకూడదు. హే నృపసత్తమ! అక్కడ ఈ మంత్రంతో స్నానం చేయవలెను.

Verse 48

नमस्ते विष्णुरूपाय नमस्तुभ्यमपां पते । सान्निध्यं कुरु देवेश सागरे लवणाम्भसि । इति स्पर्शनमन्त्रः

“విష్ణురూపుడవైన నీకు నమస్కారం; హే అపాంపతి, నీకు నమస్కారం. హే దేవేశ! లవణజల సముద్రంలో నీ సాన్నిధ్యాన్ని ప్రసాదించుము.” ఇది స్పర్శనమంత్రం.

Verse 49

अग्निश्च तेजो मृडया च देहे रेतोऽथ विष्णुरमृतस्य नाभिः । एतद्ब्रुवन् पाण्डव सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत पतिं नदीनाम्

“దేహంలో అగ్ని, తేజస్సు ఉన్నాయి; మృడయా—శివకృప కూడా ఉంది; మరియు రేతస్సు—అమృతనాభి అయిన విష్ణువే.” హే పాండవ! ఈ సత్యవాక్యాన్ని పలికి తరువాత నదీనాథునిలో మునగవలెను.

Verse 50

पञ्चरत्नसमायुक्तं फलपुष्पाक्षतैर्युतम् । मन्त्रेणानेन राजेन्द्र दद्यादर्घं महोदधेः

హే రాజేంద్రా! పంచరత్నాలతో, ఫల‑పుష్పాలు మరియు అక్షతలతో కూడి, ఈ మంత్రంతో మహోదధికి అర్ఘ్యాన్ని సమర్పించవలెను।

Verse 51

सर्वरत्ननिधानस्त्वं सर्वरत्नाकराकरः । सर्वामरप्रधानेश गृहाणार्घं नमोऽस्तु ते । इत्यर्घमन्त्रः

నీవు సమస్త రత్నాల నిధివి, సమస్త రత్నాల గని మరియు మూలమువి। హే అమరుల ప్రధానేశ్వరా! ఈ అర్ఘ్యాన్ని స్వీకరించుము—నీకు నమస్కారం। ఇదే అర్ఘ్యమంత్రం।

Verse 52

आ जन्मजनितात्पापान्मामुद्धर महोदधे । याह्यर्चितो रत्ननिधे पर्वतान् पार्वणोत्तम । इति विसर्जनमन्त्रः

జన్మనుండి కూడిన పాపాలనుండి, హే మహోదధీ, నన్ను उद्धరించుము। హే రత్ననిధీ! పూజింపబడి ఇప్పుడు ప్రస్థానముచేయుము—హే పర్వతోత్తమా! ఇదే విసర్జనమంత్రం।

Verse 53

कोऽपरः सागराद्देवात्स्वर्गद्वारविपाटन । तत्र सागरपर्यन्तं महातीर्थमनुत्तमम्

స్వర్గద్వారాన్ని విప్పే సాగరదేవునితో సమానమైన మరొక దేవుడు ఎవరు? అక్కడ సాగరపర్యంత విస్తరించిన అనుత్తమ మహాతీర్థం ఉంది।

Verse 54

जामदग्न्येन रामेण तत्र देवः प्रतिष्ठितः । यत्र देवाः सगन्धर्वा मुनयः सिद्धचारणाः

అక్కడ జామదగ్న్య రాముడు (పరశురాముడు) దేవుని ప్రతిష్ఠించాడు; అక్కడ దేవతలు గంధర్వులతో కూడి, మునులు మరియు సిద్ధ‑చారణులు నివసిస్తారు।

Verse 55

उपासते विरूपाक्षं जमदग्निमनुत्तमम् । रेणुकां चैव ये देवीं पश्यन्ति भुवि मानवाः

భూమిపై విరూపాక్షుని, అనుత్తముడైన జమదగ్నిని ఉపాసించి, దేవి రేణుకను కూడా దర్శించే మనుష్యులు ధన్యులు అవుతారు।

Verse 56

प्रियवासे शिवे लोके वसन्ति कालमीप्सितम् । तत्र स्नात्वा नरो राजंस्तर्पयन्पितृदेवताः

వారు ప్రియవాసమనే శివలోకంలో తమకు ఇష్టమైన కాలమంతా నివసిస్తారు। ఓ రాజా, అక్కడ స్నానం చేసి మనిషి పితృదేవతలకు తర్పణం చేయాలి।

Verse 57

तारयेन्नरकाद्घोरात्कुलानां शतमुत्तरम् । स्नात्वा दत्त्वात्र सहिताः श्रुत्वा वै भक्तिपूर्वकम्

అతడు భయంకర నరకం నుండి తన వంశంలోని వందకు మించిన తరాలను తరింపజేస్తాడు। అక్కడ స్నానం చేసి దానం చేసి, భక్తితో విని, వారు అందరూ కలిసి ఈ ఫలాన్ని పొందుతారు।