Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఆపై భృగు-తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అది అనుత్తమమైన తీర్థరాజు. ‘పైతామహ’ అని ప్రసిద్ధి, మహాపుణ్యము, సర్వపాపనాశకము।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ఆ తీర్థంలో పురాకాలంలో బ్రహ్ముడు ఒక కారణాంతరమున శంభువును మూడు వందల సంవత్సరాలు ఆరాధించాడు।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—ఓ మునిశార్దూలా! లోకపితామహుడైన బ్రహ్ముడు ఏ కారణంతో దేవదేవుడైన మహేశ్వరుని మహాభక్తితో ఆరాధించాడు?

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

ఆయనే సమస్త భూతములకు ఆరాధ్యుడు, జగద్ధర్త, జగద్గురు. వినవలసినదైన ఆ మహత్తరమైన, పరమ ఆశ్చర్యాన్ని నేను వినదలచుచున్నాను।

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

ధర్మపుత్రుడు (యుధిష్ఠిరుడు) చెప్పిన మాటలు విని మునీశ్వరుడు మార్కండేయుడు ఆ పురాతన వృత్తాంతమైన ఇతిహాసాన్ని వివరించసాగెను।

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ సత్తమా! పూర్వము పితామహుడు (బ్రహ్మ) తన కుమార్తెను సమీపించదలచగా, కోపావిష్టుడైన దేవదేవుడు అతనికి శాపమిచ్చెను।

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

ఓ కమలాసనా! నీ వేదములు మరియు జ్ఞానము క్షీణించును; నీవు సమస్త లోకాలలో అపూజ్యుడవుతావు—సందేహం లేదు।

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

ఇలా శాపము దత్తమైన తరువాత బ్రహ్ముడు దుఃఖావృతుడయ్యెను. రేవా నదీ ఉత్తర తీరమున మూడు వందల సంవత్సరములు స్నానమాచరించి దేవేశుని ప్రసన్నపరచెను. తృప్తుడైన శంకరుడు పలికెను.

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

ప్రతి పర్వదినం వచ్చినప్పుడల్లా, పర్వమున పర్వమున నీవు లోకంలో పూజనీయుడవు అవుతావు. నేను కూడా దేవులు, పితృదేవతలతో కలిసి ఇక్కడే నివసిస్తాను.

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—అప్పటినుంచి పితామహుడు (బ్రహ్మ) వలన ఆ తీర్థం ఖ్యాతిని పొందింది. అది పుణ్యమయము, సమస్త పాపహరము, అన్ని తీర్థాలలో అనుత్తమము.

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

అక్కడ—ప్రత్యేకంగా భాద్రపద మాసం కృష్ణపక్షంలో—అమావాస్యనాడు స్నానం చేసి పితృదేవతలకు తర్పణం చేసే వాడు…

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

ఓ నృపా! ఒక్క పిండదానంతో గానీ, లేదా నువ్వుల కలిపిన నీటితో గానీ, పితృదేవతలు పన్నెండు సంవత్సరాలు తృప్తి పొందుతారు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

కానీ సూర్యుడు కన్యారాశిలో ప్రవేశించినప్పుడు, అక్కడ నిత్యం శ్రాద్ధం సమర్పించే వాడు—తృప్తి పొందిన అతని పూర్వులు ఆనందంతో ఉల్లసించి నవ్వుతారు.

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

సర్వ పితృతీర్థములలో శ్రాద్ధం చేయుటవలన లభించు ఫలము ఏదో, అదే ఫలము అక్కడ దర్శ (అమావాస్య) దినమున శ్రాద్ధం చేయుటచేత నిస్సందేహంగా పొందబడును।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

పైతామహ తీర్థమున మనుడు స్నానము చేసి పార్వతీపతి పరమేశ్వరుని పూజించునట్లయితే, పాపముల నుండియు ఉపపాపముల నుండియు నిస్సందేహంగా విముక్తుడగును।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

హే రాజా, ఆ తీర్థమున మనస్సు శుద్ధి పొందిన నియమితులైన వారు మరణించినచో వారి గతి అనివర్తనీయం; వారు నిస్సందేహంగా రుద్రలోకమును పొందీ తిరిగి రారు।

Verse 204

अध्यायः

అధ్యాయము (అధ్యాయాంత సూచిక).