Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

మార్కండేయుడు పలికెను—అప్పుడు పాపనాశినియైన వైష్ణవీ సిద్ధేశ్వరీ దేవి ఆ సుశోభన స్థానాన్ని దర్శించి పరమానందాన్ని పొందెను.

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి మనిషి పితృదేవతలను పూజించవలెను. అక్కడ భక్తితో దేవిని దర్శించువాడు సమస్త పాపపతనాల నుండి విముక్తుడగును.

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

సంతానం మరణించిన స్త్రీ, వంధ్య, లేదా కేవలం కుమార్తెలనే ప్రసవించే స్త్రీ—ఆమె శీలవంతుడూ గుణసంపన్నుడైన కుమారుని పొందుతుంది।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

ఓ రాజా! ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి శుద్ధభక్తితో దేవిని దర్శించేవాడు—అష్టమి నాడు గానీ, చతుర్దశి నాడు గానీ, లేదా ఏ సమయమైనా—ప్రశంసిత ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

ఆ పవిత్ర సంగమంలో స్నానం చేసిన తరువాత, స్త్రీ అయినా పురుషుడైనా—సంతోషించిన దేవి సంతానమును మరియు ధనమును ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

దేవిని దర్శించి సమ్యక్‌గా పూజించినప్పుడు ఆమె వంశరక్షణ చేస్తుంది; పూజింపబడుతూ ఆమె సంతానాన్ని నిరంతరం కాపాడుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

ఓ మహారాజా! నవమి నాడు స్నానం చేసి ఉపవాసం ఆచరించి, శ్రద్ధతో పవిత్రమైన మనస్సుతో పరమభక్తితో దేవిని పూజించాలి।

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

అతడు దేవతలకైనా దుర్లభమైన పరమ లోకాన్ని పొందును.

Verse 166

। अध्याय

అధ్యాయము. (అధ్యాయ విభజన సూచిక)