Adhyaya 157

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ రాజా, దాని వెంటనే శుక్లతీర్థ సమీపంలో వాసుదేవుని తీర్థం ఉంది; అది సమస్త లోకాలలో పూజింపబడుతుంది.

Verse 2

तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा

ఆ పుణ్యస్థలం నర్మదా నదిలో ప్రాచీనమై సుప్రసిద్ధమైనది; అక్కడ కేవలం ‘హుం’ అనే హుంకారమాత్రంతో రేవా ఒక క్రోశం దూరం వెళ్లింది.

Verse 3

यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः

హే రాజేంద్రా! ‘హుం’ అనే నినాదం వల్ల ఆ నది వెళ్లిపోయిన నాటి నుంచే, అక్కడి స్వామి జ్ఞానులచే ‘హుఙ్కారుడు’ అని ప్రసిద్ధుడయ్యాడు।

Verse 4

हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि

హుఙ్కార-తీర్థంలో స్నానం చేసి అవ్యయుడైన అచ్యుతుడు (విష్ణువు) దర్శనం చేసేవాడు, ఏడు జన్మల్లో చేసిన పాపాల నుంచికూడా విముక్తుడవుతాడు।

Verse 5

संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः

సంసారమనే సముద్రంలో మునిగిపోయి పాపకర్మల భారంతో ఉన్న మనుష్యులకు, జగన్నాథుడైన నారాయణుని తప్ప మరొక పరమ రక్షకుడు లేడు।

Verse 6

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

హరిని స్తుతించే జిహ్వ మాత్రమే ధన్యము; ఆయనకు అర్పితమైన చిత్తమే ధన్యము. ఆయన పూజను చేసే ఆ రెండు చేతులే నిజంగా శ్లాఘ్యమైనవి।

Verse 7

सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः

మంగళాలయుడైన భగవాన్ హరి హృదయంలో నివసించే వారికి, ఎల్లప్పుడూ అన్ని కార్యాలలో ఏ అపమంగళమూ కలగదు।

Verse 8

यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः

ఇతర దేవతల ఆరాధనవలన మనిషి ఏ ఫలాన్ని పొందుతాడో, అదే ఫలాన్ని హరికి సాష్టాంగ ప్రణిపాతం చేయడం వల్ల పొందుతాడు।

Verse 9

रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते

పవిత్ర ధూళితో కప్పబడిన దేహమున్నవాడి శరీరానికి అంటుకున్న ధూళికణాలు ఎంతయో, అంత సహస్ర సంవత్సరాలు అతడు విష్ణులోకంలో మహిమింపబడతాడు।

Verse 10

सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य

ఆ ఆలయంలో ఊడ్చడం, పవిత్ర జలంతో చల్లడం, లేపనం చేయడం వలన సమస్త పాపాలు నశిస్తాయి। అలాగే, ఓ నరశ్రేష్ఠా, స్త్రీ కూడా పరమ భక్తితో రేవాదేవిని దర్శించి పవిత్ర పుణ్యాన్ని పొందుతుంది।

Verse 11

येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्

ఎవడు భగవాన్ వాసుదేవుని ఆరాధించాడో, అతని జన్మజన్మాంతరాల పాపసంచయం నశిస్తుంది। పాపరహితుడై అతడు గరుడధ్వజుడైన ప్రభువు లోకానికి వెళ్లి దేవసంఘంలో పూజ్యుడవుతాడు।

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः

కపటంతో అయినా చక్రపాణి ప్రభువుకు నమస్కారం చేసినవాడి ఏడు జన్మల పాపసంచయం త్వరగా తొలగిపోతుంది—సందేహం లేదు।

Verse 13

पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति

పూజతో రుద్రుడు ప్రీతిపడతాడు; జపం, హోమంతో సూర్యదేవుడు ప్రీతిపడతాడు. శంఖ-చక్ర-గదాధారి ప్రభువు ప్రణామంతో తృప్తి చెందుతాడు.

Verse 14

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

సంసార సముద్రంలో పడిపోయి, ద్వంద్వాల గాలులతో కొట్టబడుతూ, కుమారుడు-కుమార్తె-భార్య రక్షణ భారంతో నలిగిపోయి—విషయాల అనే కఠిన జలంలో పడవ లేక మునిగిపోతున్న మనుష్యులకు ఏకైక శరణం విష్ణువు అనే పడవ మాత్రమే.

Verse 15

हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्

హే రాజేంద్రా! హుంకార తీర్థంలో—శుభమైనా అశుభమైనా—హే పురుషవ్యాఘ్రా! చేసిన కర్మ ఫలం ఎప్పటికీ నశించదు.

Verse 157

। अध्याय

ఇది అధ్యాయం సమాప్తి.