Adhyaya 129

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल ब्रह्मतीर्थमनुत्तमम् । अन्येषां चैव तीर्थानां परात्परतरं महत्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—హే మహీపాలా! తదుపరి అనుత్తమమైన బ్రహ్మతీర్థమునకు వెళ్లవలెను; అది ఇతర సమస్త తీర్థములలో పరాత్పరమైన మహత్తర తీర్థము.

Verse 2

तत्र तीर्थे सुरश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकपितामहः । चतुर्णामपि वर्णानां नर्मदातटमाश्रितः

ఆ తీర్థమున దేవశ్రేష్ఠుడు, లోకపితామహుడు బ్రహ్మదేవుడు నర్మదా తీరమున ఆశ్రయించి నివసించుచున్నాడు; అతడు నాలుగు వర్ణములకును ఆశ్రయమగును.

Verse 3

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । तत्क्षालयति देवेशो दर्शनादेव पातकम्

వాక్కు, మనస్సు, కర్మలచే చేసిన—పూర్వకాలంలో చేసినదైనా—సర్వ పాపమును దేవేశ్వరుడు తన దర్శనమాత్రముచేతనే క్షాళయించును; పాతకమలినము తొలగును.

Verse 4

श्रुतिस्मृत्युदितान्येव तत्र स्नात्वा द्विजर्षभाः । प्रायश्चित्तानि कुर्वन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా! అక్కడ స్నానము చేసి శ్రుతి-స్మృతులలో చెప్పబడిన ప్రాయశ్చిత్తములను ఆచరించుదురు; వారికి త్రివిష్టపమున (స్వర్గమున) నివాసము కలుగును.

Verse 5

ये पुनः शास्त्रमुत्सृज्य कामलोभप्रपीडिताः । प्रायश्चित्तं वदिष्यन्ति ते वै निरयगामिनः

కానీ శాస్త్రాధికారమును విడిచి, కామలోభములతో పీడితులై ప్రాయశ్చిత్తములను కల్పించి చెప్పువారు—వారు నిశ్చయముగా నిరయగాములు (నరకగాములు) అవుదురు.

Verse 6

स्नात्वादौ पातकी ब्रह्मन्नत्वा तु कीर्तयेदघम् । तस्य तन्नश्यते क्षिप्रं तमः सूर्योदये यथा

హే బ్రాహ్మణా! పాపియైనవాడైనా అక్కడ ముందుగా స్నానం చేసి, తరువాత నమస్కరించి తన అపరాధాన్ని ఒప్పుకొని కీర్తించాలి; అతని పాపం సూర్యోదయాన చీకటి తొలగినట్లు త్వరగా నశిస్తుంది।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి పితృదేవతలను పూజించేవాడు అగ్నిష్టోమ యజ్ఞపు పరమ ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यद्दानं ब्रह्मोद्दिश्य प्रयच्छति । तदक्षयफलं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ఆ తీర్థంలో బ్రహ్మను ఉద్దేశించి ఏ దానం ఇచ్చినా, దాని ఫలం సంపూర్ణంగా అక్షయమవుతుంది—ఇలా శంకరుడు పలికెను।

Verse 9

गायत्रीसारमात्रोऽपि तत्र यः क्रियते जपः । ऋग्यजुःसामसहितः स भवेन्नात्र संशयः

అక్కడ గాయత్రీ సారమాత్రమైనా జపం చేసినచో, ఆ జపం ఋగ్-యజుః-సామ శక్తులతో యుక్తమవుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजेद्देहं सुदुस्त्यजम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य ब्रह्मलोकान्न संशयः

ఆ తీర్థంలో భక్తితో విడిచిపెట్టడం కష్టమైన ఈ దేహాన్ని త్యజించేవాడికి అనివర్తనీయ గతి కలుగుతుంది; అతడు బ్రహ్మలోకాన్ని పొందుతాడు—సందేహం లేదు।

Verse 11

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति ब्रह्मतीर्थे च देहिनाम् । तावद्वर्षसहस्राणि देवलोके महीयते

దేహధారుడి ఎముకలు బ్రహ్మతీర్థంలో ఉన్నంతకాలం, అంతకాలం అతడు వేలాది సంవత్సరాలు దేవలోకంలో గౌరవింపబడి మహిమ పొందుతాడు।

Verse 12

अवतीर्णस्ततो लोके ब्रह्मज्ञो जायते कुले । उत्तमः सर्ववर्णानां देवानामिव देवता

తర్వాత మళ్లీ లోకంలో అవతరించి, అతడు బ్రహ్మజ్ఞుడైన వంశంలో జన్మిస్తాడు; అన్ని వర్ణాలలో ఉత్తముడు, దేవులలో దేవత వలె।

Verse 13

विद्यास्थानानि सर्वाणि वेत्ति वेदाङ्गपारगः । जायते पूजितो लोके राजभिः स न संशयः

అతడు సమస్త విద్యాస్థానాలను తెలుసుకొని, వేదాలు మరియు వేదాంగాలలో పారంగతుడవుతాడు; లోకంలో పూజింపబడతాడు, రాజులచేత కూడా—సందేహం లేదు।

Verse 14

पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं ब्रह्मतीर्थप्रभावतः

పుత్రపౌత్రులతో కూడి, అన్ని వ్యాధుల నుండి విముక్తుడై, బ్రహ్మతీర్థ ప్రభావంతో అతడు నిండైన వంద సంవత్సరాలకన్నా ఎక్కువ జీవిస్తాడు।

Verse 15

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थं ज्ञानवतां वरम् । ये पश्यन्ति महात्मानो ह्यमृतत्वं प्रयान्ति ते

ఈ తీర్థం పుణ్యమయమైనది, పాపహరమైనది, జ్ఞానులకె అత్యుత్తమం; మహాత్ములు దీని దర్శనం చేస్తే వారు నిశ్చయంగా అమృతత్వాన్ని పొందుతారు।

Verse 129

। अध्याय

ఇట్లు అధ్యాయం సమాప్తమైంది।