Adhyaya 126

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्

మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ రాజేంద్రా! అనంతరం ‘అయోనిజ’ అనే పరమ తీర్థానికి వెళ్లవలెను. అక్కడ కేవలం స్నానం చేసిన మాత్రాన మనుష్యుడు యోనిజన్మ సంబంధమైన సంకటాన్ని ఇక చూడడు।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి మనిషి ఈశ్వరుడైన దేవుని పూజించి ఇలా ప్రార్థించాలి— “హే అయోనిజ మహాదేవా! నీవు పరమేశ్వరుడవు…”

Verse 3

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः

అలాగే, హే దేవా! జన్మ-యోని సంకటంనుండి నన్ను విముక్తి చేయుము. సుగంధాలు, పుష్పాలు, ధూపం మొదలైనవి అర్పిస్తే అతడు అన్ని పాపాలనుండి విడిపోతాడు.

Verse 4

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया

ఆ దేవునికి భక్తితో లింగ-పూరణ విధిని చేసే వాడు, సిక్థ కణాల సంఖ్య ఎంతైతే అంతకాలం దేవదేవుని లోకంలో నివసిస్తాడు.

Verse 5

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्

అయోనిజ మహాదేవుని సుగంధ జలంతో, లేదా తేనె, పాలు, పెరుగు తో అభిషేకిస్తే అతడు విస్తారమైన శ్రీమంగళ సంపదను పొందుతాడు.

Verse 6

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः

శుక్ల పక్ష అష్టమి లేదా కృష్ణ పక్ష చతుర్దశి నాడు మహాదేవుని పూజించి, గీతం మరియు వాద్యాలతో ఆయనను ప్రసన్నం చేయాలి.

Verse 7

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

మనోహరమైన శివారాధన చేయువారు శివలోకంలో నివసిస్తారు; సృష్టి ప్రళయమవరకు వారు శివలోకంలోనే స్థిరంగా ఉంటారు।

Verse 8

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत

హే భారతా! ఎవడు ఆ దేవుని భక్తితో ప్రదక్షిణ చేస్తూ, ఈ మంత్రంతో నిరంతరం వినతిపడుతాడో—

Verse 9

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना

ఆ ఆచరణ ఫలము మానవ పరంపరగా చెప్పబడినదే—దేవదేవుని సన్నిధి నుండే లభించినది—దానిని ఏకాగ్రతతో వినుము।

Verse 10

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्

హే అయోనిజ మహాదేవా! నీవు పరమేశ్వరుడవు; కాబట్టి హే శర్వా, జన్మతో ప్రారంభమయ్యే యోని-సంకటము నుండి నన్ను విముక్తి చేయుము।

Verse 11

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ

కంఠాన్ని ఎండబెట్టే అనేక మంత్రాలెందుకు? దేవుని సన్నిధిలో అతడు ‘ఓం నమః శివాయ’ అని పలికినట్లయితే చాలు కదా।

Verse 12

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

యెవడు ‘ఓం నమః శివాయ’ మంత్రాభ్యాసాన్ని దృఢంగా స్థాపించుకున్నాడో, అతడే సమస్త అధ్యయనాన్ని, సమస్త శ్రవణాన్ని, అన్ని అనుష్ఠానాలను సంపూర్ణం చేసినవాడు.

Verse 13

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्

ద్విజుడా! సమస్త దేవతలలోనూ దొరకని ఫలము, షడక్షర (ఓం నమః శివాయ) ఉచ్చారణమాత్రంతో లభిస్తుంది.

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి శైవయోగిని పూజించినవాడు, పదివేలకన్నా ఎక్కువ బ్రాహ్మణులను సత్కరించినంత పరమ ఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 15

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्

లేదా భక్తితో కూడి, దాంతులై ఇంద్రియజయులు అయిన ఆ తపస్వులకు సక్రమంగా సిద్ధం చేసిన భిక్షను సమర్పిస్తే, దాని ఫలం ముందటి దానికన్నా అధికం.

Verse 16

यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्

యతి చేతిలో నీటిని సమర్పించాలి; భిక్ష ఇచ్చిన తరువాత మళ్లీ నీటిని అర్పించాలి. ఆ భిక్ష మేరు పర్వతంతో సమానం, ఆ నీరు సముద్రంతో ఉపమానం అని చెప్పబడింది.

Verse 126

। अध्याय

॥ ఇతి అధ్యాయము సమాప్తం ॥