Adhyaya 117
ఈ అధ్యాయంలో శ్రీ మార్కండేయుడు రాజేంద్రునికి త్రిలోచన తీర్థ మహిమను ఉపదేశిస్తాడు. ఇది పరమ పుణ్యకరమైన తీర్థం, సమస్త లోకాలు నమస్కరించే దేవేశుని సన్నిధి ఉన్న స్థలమని చెప్పబడింది. ఇక్కడ విధానం సులభం—తీర్థంలో స్నానం చేసి భక్తితో శంకరుని పూజించాలి. అలా పూజ చేసి దేహత్యాగం చేసిన భక్తుడు నిస్సందేహంగా రుద్రలోకాన్ని పొందుతాడని ఫలశ్రుతి ప్రకటిస్తుంది. ఇంకా కల్పక్షయం అనంతరం అతడు మళ్లీ ప్రత్యక్షమై వియోగం లేకుండా నిలిచి, వంద సంవత్సరాలు గౌరవింపబడతాడని పురాణకాలతత్త్వంతో తీర్థ ప్రభావం వివరించబడింది. తీర్థం, స్వల్పక్రియ, మోక్షఫలం—ఈ మూడు ఒకే బోధగా ఇక్కడ నిలుస్తాయి.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः
శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ రాజేంద్రా! అనంతరం ‘త్రిలోచన’ అనే పుణ్య తీర్థానికి వెళ్లవలెను. అక్కడ దేవేశ్వరుడు నివసించుచున్నాడు; సమస్త లోకములు ఆయనకు నమస్కరించుచున్నవి.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి భక్తితో శంకరుని ఆరాధించువాడు, మరణించిన తరువాత రుద్రుని ధామానికి చేరును—ఇందులో సందేహము లేదు.
Verse 3
कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः
కల్పక్షయం పూర్తైన తరువాత అతడు అక్కడ క్రీడించి మళ్లీ ఇక్కడికి వచ్చును; శుభసంగముతో వియోగం లేక శత సంవత్సరములు అందరిచేత పూజింపబడుచు నివసించును.
Verse 117
। अध्याय
ఇక్కడ అధ్యాయ సమాప్తి.