Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 90
भृग्वाद्याः सप्त ये त्वासन्मम पूर्वपितामहाः । धौमृणी च महाभागा मम भार्या शुचिस्मिता । मनस्वती च या मता भार्गवोऽङ्गिरसस्तथा
bhṛgvādyāḥ sapta ye tvāsanmama pūrvapitāmahāḥ | dhaumṛṇī ca mahābhāgā mama bhāryā śucismitā | manasvatī ca yā matā bhārgavo'ṅgirasastathā
భృగువు మొదలైన ఆ ఏడు ఋషులు నా ప్రాచీన పితామహులు; మహాభాగ్యవతి ధౌమృణీ—శుచి స్మితముగల నా భార్య; సంప్రదాయస్మృతిలో ప్రసిద్ధమైన మనస్వతి; అలాగే భార్గవుడు, ఆంగిరసుడు—ఇవన్నీ ఈ పుణ్యసిద్ధితో అనుబంధమై ఉన్నాయి.
Unspecified in snippet (context: a self-referential narrator listing lineage; likely a sage within the Revā-khaṇḍa narrative)
Tirtha: Revā/Narmadā-tīra (general praise within Revākhaṇḍa)
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage-inquirer (traditional: sages/śaunaka-type assembly)
Scene: A luminous Narmadā riverbank with seated ṛṣis in matted locks, deer-skins, and kamaṇḍalus; a revered speaker recalls forefathers and consorts (Dhaumṛṇī, Manasvatī) as part of sacred lineage; the river glows as witness to siddhi.
FAQs
The text reinforces Narmadā’s sanctity by linking her tirtha-glory to revered lineages and remembered sages.
The Revā/Narmadā sacred region (contextual), presented as a place connected with rishis and ancestral merit.
No explicit ritual is stated; the verse functions as a lineage-and-sanctity affirmation within the māhātmya.