Adhyaya 109

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चक्रतीर्थमनुत्तमम् । सेनापुरमितिख्यातं सर्वपापक्षयंकरम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—తదనంతరం, ఓ మహీపాలా! సేనాపురమని ప్రసిద్ధి చెందిన, సర్వపాపక్షయకరమైన, అనుత్తమ చక్రతీర్థానికి వెళ్లవలెను।

Verse 2

सैनापत्याभिषेकाय देवदेवेन चक्रिणा । आनीतश्च महासेनो देवैः सेन्द्रपुरोगमैः

దేవదేవుడైన చక్రధారి, ఇంద్రప్రధాన దేవతలతో కూడి, సేనాపత్యాభిషేకార్థం మహాసేనుని తీసికొనివచ్చెను।

Verse 3

दानवानां वधार्थाय जयाय च दिवौकसाम् । भूमिदानेन विप्रेन्द्रांस्तर्पयित्वा यथाविधि

దానవుల వధకై, దివౌకసుల జయార్థమై, విధివిధానంగా భూమిదానంతో శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులను తర్పింపజేసి (కార్యం) ఆరంభించబడెను।

Verse 4

शङ्खभेरीनिनादैश्च पटहानां च निस्वनैः । वीणावेणुमृदङ्गैश्च झल्लरीस्वरमङ्गलैः

శంఖభేరీ నినాదాలతో, పటహాల గంభీర నిస్వనాలతో, అలాగే వీణ, వేణు, మృదంగం మరియు ఝల్లరీల మంగళస్వరాలతో—

Verse 5

ततः कृत्वा स्वनं घोरं दानवो बलदर्पितः । रुरुर्नाम विघातार्थमभिषेकस्य चागतः

అప్పుడు బలగర్వంతో మదించిన రురు అనే దానవుడు ఘోరనాదం చేసి, అభిషేకాన్ని అడ్డగించుటకు అక్కడికి వచ్చెను।

Verse 6

हस्त्यश्वरथपत्त्योघैः पूरयन्वै दिशो दश । तत्र तेन महद्युद्धं प्रवृत्तं किल भारत

ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, పాదాతి దళాల గుంపులతో పది దిక్కులు నిండిపోయెను; ఓ భారతా, అతని వల్ల అక్కడ మహాయుద్ధం ప్రారంభమైంది।

Verse 7

शक्त्यृष्टिपाशमुशलैः खड्गैस्तोमरटङ्कनैः । भल्लैः कर्णिकनाराचैः कबन्धपटसंकुलैः

శక్తులు, ఋష్టులు, పాశాలు, ముషలాలు, ఖడ్గాలు, తోమరాలు, టంకనాలతో; భల్లాలు, కర్ణిక-నారాచాలతో—తలలేని ధడాలు, తెగిన అవయవాలతో యుద్ధభూమి నిండింది।

Verse 8

ततस्तु तां शत्रुबलस्य सेनां क्षणेन चापन्च्युतबाणघातैः । विध्वस्तहस्त्यश्वरथान्महात्मा जग्राह चक्रं रिपुसङ्घनाशनः

అప్పుడు మహాత్ముడు ధనుస్సు నుండి విడిచిన తప్పని బాణఘాతాలతో క్షణంలోనే శత్రుసేనను—ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలతో సహా—ధ్వంసం చేసి, శత్రుసమూహనాశకుడు చక్రాన్ని ధరించెను।

Verse 9

ज्वलच्च चक्रं निशितं भयंकरं सुरासुराणां च सुदर्शनं रणे । चकर्त दैत्यस्य शिरस्तदानीं करात्प्रमुक्तं मधुघातिनश्च तत्

యుద్ధంలో దేవాసురులకు భయంకరమైన ఆ జ్వలించే, పదునైన, ఘోరమైన సుదర్శన చక్రం—మధుఘాతి చేతి నుండి విడిచిన వెంటనే—అదే క్షణంలో దైత్యుని శిరస్సును ఛేదించింది।

Verse 10

तं दृष्ट्वा सहसा विघ्नमभिषेके षडाननः । त्यक्त्वा तु तत्र संस्थानं चचार विपुलं तपः

అభిషేకానికి అకస్మాత్తుగా వచ్చిన విఘ్నాన్ని చూచి షడాననుడు ఆ స్థలాన్ని విడిచి విస్తారమైన తపస్సు ఆచరించాడు।

Verse 11

मुक्तं चक्रं विनाशाय हरिणा लोकधारिणा । द्विदलं दानवं कृत्वा पपात विमले जले

లోకధారిణి హరి వినాశార్థం విడిచిన చక్రం దానవుణ్ని రెండుగా చీల్చి, అతడు నిర్మల జలంలో పడిపోయాడు।

Verse 12

तदा प्रभृति तत्तीर्थं चक्रतीर्थमिति श्रुतम् । सर्वपापविनाशाय निर्मितं विश्वमूर्तिना

అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం ‘చక్రతీర్థం’గా ప్రసిద్ధి చెందింది; విశ్వమూర్తి ప్రభువు సమస్త పాపనాశార్థం దానిని స్థాపించాడు।

Verse 13

चक्रतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमच्युतम् । पुण्डरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः

చక్రతీర్థంలో స్నానం చేసి అచ్యుత దేవుని పూజించువాడు పుండరీక యజ్ఞఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्ब्राह्मणाञ्छुभान् । शान्तदान्तजितक्रोधान्स लभेत्कोटिजं फलम्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి శాంతులు, దాంతులు, క్రోధజయులు అయిన శుభ బ్రాహ్మణులను సత్కరించువాడు కోటి గుణ ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 15

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजते देहमात्मनः । विष्णुलोकं मृतो याति जयशब्दादिमङ्गलैः

ఆ తీర్థంలో భక్తితో తన దేహాన్ని విడిచినవాడు, మరణానంతరం విష్ణులోకానికి చేరి ‘జయ’ మంగళఘోషాలతో స్వాగతింపబడతాడు।

Verse 16

क्रीडयित्वा यथाकामं देवगन्धर्वपूजितः । इहागत्य च भूयोऽपि जायते विपुले कुले

ఇష్టానుసారం విహరించి, దేవగంధర్వులచే పూజింపబడి, అతడు మళ్లీ ఇక్కడికి వచ్చి మరల ఒక సమృద్ధికులంలో జన్మిస్తాడు।

Verse 17

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःखप्रणाशनम् । कथितं ते महाभाग भूयश्चान्यच्छृणुष्व मे

ఈ పుణ్యకథ—పాపహరము, ధన్యము, దుఃఖనాశకము—నీకు చెప్పబడింది, మహాభాగా; ఇక మరిన్ని నా నుండి వినుము।

Verse 109

। अध्याय

అధ్యాయము. (అధ్యాయాంత సూచిక)