Adhyaya 104

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ మహీపాలా! తదుపరి ఉత్తమమైన సౌవర్ణశిలకు వెళ్లవలెను; అది ఉత్తర తీరమున ప్రసిద్ధమై, సమస్త పాపక్షయకరం.

Verse 2

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः

పూర్వకాలమున మునిసంఘములు చుట్టూరా శతపాద పరిక్రమచేసి ఈ స్థలమును పవిత్రముగా చేసిరి. రేవానదిలో సంగమ సమీపమున ఉన్న ఈ స్థలం దుర్లభమైనది.

Verse 3

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

ఓ నరాధిపా! ఈ పుణ్యక్షేత్రము ప్రత్యేకముగా విభజింపబడి, పరిమాణమున కేవలం ఒక హస్తమాత్రమే. సువర్ణశిలలో స్నానము చేసి మహేశ్వరుని (శివుని) పూజించవలెను.

Verse 4

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा

దివ్య భాస్కరదేవునకు నమస్కరించి హుతాశనములో హోమము చేయవలెను—ఆజ్యముతో మిశ్రమమైన బిల్వఫలముతో గాని, లేక బిల్వపత్రాలతో గాని.

Verse 5

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे

జగన్నాథుడు నాపై ప్రసన్నుడగుగాక; నా వ్యాధి నిశ్చయంగా నశించుగాక. ద్విజునికి (బ్రాహ్మణునికి) స్వర్ణదానం చేసిన ఫలితాన్ని నావద్ద వినుము.

Verse 6

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति

బహు స్వర్ణంతో నిర్వహించిన యాగానికి చెప్పబడిన ఉత్తమ ఫలమేదో, అదే సంపూర్ణంగా స్వర్ణదానం చేసే వాడు పొందుతాడు.

Verse 7

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

ఆ దానంతో అతని ఆత్మ పవిత్రమగును; మరణానంతరం స్వర్గాన్ని పొందును. అక్కడ పద్నాలుగు ఇంద్రుల కాలం వరకు రుద్రుని అనుచరుడై నిలుచును.

Verse 8

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्

ఆపై స్వర్గం నుండి దిగివచ్చి, శుద్ధమైన గౌరవనీయ వంశంలో జన్మించును. ధనధాన్యసంపన్నుడై, ఆ పవిత్ర జలాన్ని మళ్లీ స్మరించును.

Verse 104

। अध्याय

అధ్యాయం సమాప్తం. ఈ అధ్యాయం ఇక్కడ ముగిసింది.