Adhyaya 100

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे

శ్రీమార్కండేయుడు పలికెను— ఓ మహీపాలా! తదుపరి నీవు పరమ ప్రకాశమయమైన తీర్థానికి వెళ్ళుము; అది ‘మార్కండేశ’మని ప్రసిద్ధి, నర్మదా దక్షిణ తీరమున ఉంది.

Verse 2

उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर्वन्दितं शिवम् । गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया

హే పుత్రా! ఇది సమస్త తీర్థాలలో ఉత్తమము, శివమయము, దేవతలచే వందింపబడినది. ఇది గుహ్యములో గుహ్యతరము; ఇప్పటివరకు నేను ఎవరికీ వెల్లడించలేదు.

Verse 3

स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च

పూర్వము నేను దీనిని స్వర్గసోపానమువలె స్థాపించితిని. అక్కడే శంకరుని ప్రసాదముచేత నాలో జ్ఞానం జన్మించింది.

Verse 4

अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन

హే పాండునందనా! ఎవడైన అక్కడికి వెళ్లి ద్రుపదా అంతర్జలములో జపము చేయునో, వాడు సమస్త పాపముల నుండి పూర్తిగా విముక్తుడగును.

Verse 5

वाचिकैर्मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः

వాక్కు, మనస్సు లేదా కర్మజ పాపాలతో కలుషితుడైనా, పిండికాను ఆశ్రయించి దక్షిణ దిశాభిముఖంగా నిలిచినవాడు—

Verse 6

योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप

భక్తితో ముప్పై రెండు రూపాలుగా ప్రకాశించే త్రిశూలధారి శూలినుని ధ్యానించి యోగం చేయాలి. దేహపాతం అయినపుడు శివుని చేరుతాడు—ఓ రాజా, ఇది నా దృఢ నిశ్చయం.

Verse 7

आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ఓ భారతా, అష్టమి రాత్రి నెయ్యితో దీపాన్ని వెలిగించాలి. అతడు స్వర్గలోకాన్ని పొందుతాడు—అని శంకరుడు ప్రకటించాడు.

Verse 8

श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्

ఓ నృపనందనా, అక్కడ భక్తితో శ్రాద్ధం చేసే వాడి పితృదేవతలు మహాప్రళయం వరకు తృప్తిగా ఉంటారు.

Verse 9

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । तर्पयेत्तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम्

అక్కడ ఇంగుడ ఫలాలు, బదరాలు, బిల్వఫలాలు లేదా అక్షతతో జలమిచ్చి తన వంశపితృలకు తర్పణం చేసే వాడు జన్మఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 100

। अध्याय

॥ ఇతి అధ్యాయః ॥