म॒न्यवे॑ऽयस्ता॒पं क्रोधा॑य निस॒रं योगा॑य यो॒क्तार॒ᳪ शोका॑याभिस॒र्तारं॒ क्षेमा॑य विमो॒क्तार॑मुत्कूलनिकू॒लेभ्य॑स्त्रि॒ष्ठिनं॒ वपु॑षे मानस्कृ॒तᳪ शीला॑याञ्जनीका॒रीं निरृ॑त्यै कोशका॒रीं य॒माया॒सूम्
mányave ’yastā́paṃ kródhāya nisaráṃ yógāya yóktāraṃ śókāyābhisartā́raṃ kṣémāya vimóktāram utkū́la-nikū́lebhyas triṣṭhínaṃ vápuse mānaskṛtáṃ śī́lāyāñjanīkārī́ṃ nírr̥tyai kośakārī́ṃ yamā́yāsū́m
మన్యు (కోపం) కొరకు ఇనుమును తాపించే వానిని నేను నియమిస్తున్నాను; క్రోధానికి నిస్సారకుని (బయటకు తోలివేయువానిని); యోగం/శాసనానికి యోక్తారుని (కట్టిపెట్టువానిని); శోకానికి అభిసర్తారుని (దాడిచేయువానిని); క్షేమం (రక్షణ) కొరకు విమోక్తారుని (విడిపించువానిని); తీరం–ప్రతితీరం నుండి త్రిష్ఠినం (త్రి-ఆధారమున్నవానిని); వపుసు (రూపం) కొరకు మానసకృతం (మనస్సుతో నిర్మితమైనదాన్ని); శీలానికి అంజనీकारीం (అంధకార/కాజలకారిణిని); నిరృతికి కోశకారీం (ఆవరణం చేయునదాన్ని); యమునికి యమాసుం (యమునికి చెందిన జీవిని) నేను అర్పిస్తున్నాను.
मन्यवे । अयः-तापम् । क्रोधाय । निसरम् । योगाय । योक्तारम् । शोकाय । अभिसर्तारम् । क्षेमाय । विमोक्तारम् । उत्कूल-निकूलेभ्यः । त्रिष्ठिनम् । वपुषे । मानस्-कृतम् । शीलाय । अञ्जनी-कारीम् । निरृत्यै । कोश-कारीम् । यमाय । असूम् ।