मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—ఓ వరాననే! గురువాజ్ఞ లేక, విధి-క్రియలు లేక, శ్రద్ధ లేక చేసిన జపం—ఎప్పటికీ చేసినా—నిష్ఫలమే; అలాగే గురువాజ్ఞ నెరవేర్చుటకై చేసిన కర్మ కూడా దక్షిణా లేకపోతే నిష్ఫలమే. కాని ఆజ్ఞ, క్రియ, శ్రద్ధ సిద్ధమైతే మంత్రం నా స్వరూపమగును. ఈ విధంగా దక్షిణాతో కూడినప్పుడు మంత్రసిద్ధి మహాఫలాన్ని ప్రసాదించును।

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

తత్త్వవేత్తయైన, ఆచార్యస్వరూప సిద్ధ బ్రాహ్మణ గురువును సమీపించి—జపంలో స్థిరుడై, సద్గుణసంపన్నుడై, ధ్యానయోగంలో పరాయణుడైన ఆ గురువును శిష్యుడు భావశుద్ధితో యత్నపూర్వకంగా తృప్తిపరచవలెను; వాక్కుతో, మనసుతో, శరీరసేవతో, ద్రవ్యార్పణతో।

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

ద్విజ భక్తుడు ఎల్లప్పుడూ శ్రద్ధతో ఆచార్యుని పూజించాలి. సామర్థ్యం ఉన్నప్పుడు భక్తితో గురువుకు ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, రత్నాలు, పొలాలు-ఇళ్లు, ఆభరణాలు-వస్త్రాలు, ధాన్యం మరియు ధనం సమర్పించాలి.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

ఆత్మసిద్ధిని కోరువాడు ధన విషయంలో మోసం చేయకూడదు. తరువాత తనను తాను, తన సర్వ సామగ్రితో సహా, గురువుకు సమర్పించి విధివిధానంగా పూజించి, తన సామర్థ్యాన్ని దాచకుండా; ఆపై క్రమంగా గురువునుండి మంత్రాన్ని మరియు విమోచక జ్ఞానాన్ని స్వీకరించాలి।

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

ఇలా తృప్తిచెందిన గురువు, ఒక సంవత్సరం సేవచేసిన, పూజలో నిమగ్నుడైన, అహంకారరహితుడైన, స్నానమాచరించిన, శుచిగా ఉపవాసంతో ఉన్న శిష్యుని శుద్ధి కోసం స్నానింపజేశాడు; పూర్ణకుంభంలోని నెయ్యితోను, మంత్రశుద్ధ జలంతోను, పుణ్యద్రవ్యమిశ్రిత జలంతోను।

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

సుగంధం, మాల, శుభ్రమైన వస్త్రాలు, ఆభరణాలతో అలంకరించి, ‘పుణ్యాహ’ పఠనం చేయించి బ్రాహ్మణులను యథావిధిగా పూజించాలి. తరువాత సముద్రతీరంలో, నదీ తీరంలో, గోశాలలో, లేదా దేవాలయంలో—లేదా ఏ శుచిస్థలంలోనైనా, ఇంట్లో కూడా—సిద్ధికరమైన కాలం, తిథిలో (శివపూజను) ప్రారంభించాలి।

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

నక్షత్రం, శుభయోగాలు అనుకూలంగా ఉండి అన్ని దోషాల నుండి విముక్తంగా ఉన్నప్పుడు, ముందుగా అనుగ్రహించి విధి ప్రకారం నా ఈ జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించాలి. ఏకాంతంలో, అత్యంత ప్రసన్నబుద్ధితో, శుద్ధ స్వరంతో సమ్యకంగా ఉచ్చరించాలి; తాను జపించి శిష్యునితో జపింపజేసి, గురు-శిష్యుల ఉభయులకూ చెందిన ఆ పరమోత్తమ మంత్రాన్ని అందించాలి.

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“శివమయమగుగాక, శుభమగుగాక, శోభనమగుగాక, ప్రియమగుగాక” అని ఇలా పలికి గురువు మంత్రాన్ని ప్రసాదించి, అనంతరం ఆజ్ఞను కూడా ఇవ్వాలి. ఈ విధంగా గురుమంత్రం, గురువాజ్ఞ పొందిన సాధకుడు మనస్సు సమాహితంగా ఉంచి సంకల్పించి, పురశ్చరణాది నియమాలతో నిత్యం జపించాలి.

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

జీవితం ఉన్నంతవరకు ప్రతిదినం అష్టోత్తర సహస్రం (1008) సార్లు (శివ)మంత్రజపం చేయవలెను. అనన్యభక్తితో దానిలోనే పరాయణుడై ఉంటే పరమగతిని పొందును. భక్తితో మంత్రాక్షరాల లక్ష జపాన్ని నాలుగింతలు చేసి పూర్తి చేయవలెను. నియమశీలుడై రాత్రివేళ మాత్రమే భోజనం చేసే వాడు పురశ్చరణికుడని స్మరించబడును.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

యెవడు పురశ్చరణం చేసి మరల నిత్యజపి అవుతాడో, లోకంలో అతనికి సమానుడు లేడు; అతడు సిద్ధుడై ఇతరులకు సిద్ధిని ప్రసాదించువాడగును. స్నానం చేసి శుచిస్థలంలో కూర్చుని, మనసును స్వచ్ఛంగా స్థిరపరచి, ముందుగా హృదయంలో నన్ను ధ్యానించు; ఆపై నీ గురువును కూడా ధ్యానించు.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

ఉత్తరముఖంగా గాని తూర్పుముఖంగా గాని ఉండి, మౌనం పాటిస్తూ ఏకాగ్రచిత్తుడై ఉండవలెను. దహన, ప్లావనాది విధానాలతో పంచతత్త్వాలను విశుద్ధి చేయవలెను. మంత్రన్యాసాది కర్మలు చేసి దేహాన్ని సఫలీకృతం చేసుకొని, ఉపాసకుడు మరియు భగవాన్—ఇద్దరి దివ్య విగ్రహాలను ధ్యానిస్తూ ప్రాణాపానాలను నియమించవలెను.

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

మంత్రానికి సంబంధించిన విద్యాస్థానం, స్వరూపం, ఋషి, ఛందస్సు, అధిదేవత—అలాగే బీజం, శక్తి, వాక్యం—ఇవన్నీ స్మరించి పంచాక్షరీ మంత్రాన్ని జపించాలి. జపంలో ఉత్తమం మానసికం, మధ్యమం ఉపాంశు, అధమం వాచికం అని ఆగమార్థవిశారదులు ప్రకటిస్తారు।

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

క్రమంగా వారు ఇలా చెబుతారు—ఉత్తమ జపానికి అధిదేవత రుద్రుడు; మధ్యమానికి అధిదేవత విష్ణువు; అధమానికి అధిదేవత బ్రహ్మ. ఎత్తు-తక్కువ-స్వరిత స్వరాలతో, స్పష్టమో అస్పష్టమో అయిన పదాక్షరాలతో, వాణితో మంత్రాన్ని ఉచ్చరిస్తే అది ‘వాచిక జపం’గా స్మరించబడుతుంది।

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

జిహ్వ యొక్క స్వల్ప కదలికతో మాత్రమే కొద్దిగా ఉచ్చరించబడీ, ఇతరులకు వినిపించక, తనకే స్వల్పంగా వినిపించే జపాన్ని ఉపాంశు జపమని అంటారు. మనస్సులో అక్షరశ్రేణిని అక్షరం-అక్షరం, పదం-పదం గా పునఃపునః అనుసరిస్తూ శబ్దార్థాలను చింతించేది మానస జపమని ప్రకటించబడింది.

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

జపాలలో వాచిక జపం ఒకటిగా లెక్క; ఉపాంశు జపం శతగుణమని, మానస జపం సహస్రగుణమని చెప్పబడింది. ప్రాణాయామంతో కూడిన జపాన్ని ‘సగర్భ’ జపమని అంటారు; అది శతానికి మించిన శ్రేష్ఠ ఫలదాయకం. జప ఆది-అంతాలలో చేసే ‘అగర్భ’ ప్రాణాయామమూ ప్రశంసించబడింది.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

నలభై సమావృత్తులతో ప్రాణాన్ని నియంత్రించి (ప్రభువును) స్మరించాలి. మంత్రార్థాన్ని తెలిసిన బుద్ధిమంతుడు, పూర్తిగా శక్తి లేకపోయినా తన సామర్థ్యానికి తగినట్లు మంత్రజపం చేయాలి. ప్రాణాయామాన్ని ఐదు, మూడు లేదా ఒక్కసారి సమూహంగా ఆచరించవచ్చు. అగర్భమో సగర్భమో అయినా, ఇక్కడ సగర్భ సాధననే విశేషంగా ప్రశంసించారు.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

సగర్భ జపానికన్నా కూడా సహస్రగుణంగా ధ్యానంతో కూడి చేయబడే జపాన్ని ‘సధ్యాన జపం’ అంటారు. ఈ ఐదు విధాల జపాలలో తన శక్తికి తగిన ఒక విధానాన్ని తప్పక ఆచరించాలి. జపసంఖ్య లెక్కలో వేళ్లతో లెక్కించడం ఒక ప్రమాణం; గీతలు గీయడం ఎనిమిది రెట్లు; పుత్రజీవ మాలతో లెక్కించడం దానికంటే పది ఎక్కువగా చెప్పబడింది.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

శంఖమణులతో చేసిన మాలతో శతగుణ ఫలం, ప్రవాళమాలతో సహస్రగుణమని చెప్పబడింది. స్ఫటికమాలతో దశసహస్రగుణం, మౌక్తిక (ముత్యాలు) మాలతో లక్షగుణమని ప్రకటించారు. పద్మాక్ష (కమలబీజాలు) మాలతో దశలక్షగుణం, స్వర్ణమాలతో కోటిగుణమని అన్నారు. అయితే కుశగ్రంథితో కట్టిన రుద్రాక్షమాలతో ఫలం అనంతగుణితమవుతుంది.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

ముప్పై మణుల మాల జపకర్మలో ధనాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. ఇరవైఏడు మణుల మాల పుష్టి, సమృద్ధిని ఇస్తుంది. ఇరవైఐదు మణుల మాల మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. కానీ పదిహేను మణుల మాల అభిచార (వశీకరణాది) కర్మఫలాన్ని ఇస్తుంది.

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

బొటనవేలు మోక్షదాయకమని, చూపుడువేలు శత్రునాశినియని తెలుసుకోవాలి. మధ్యవేలు ధనదాయకం; ఉంగరవేలు నిజంగా శాంతిని కలిగిస్తుంది. ఈ విధానంలో 108 మణుల మాల అత్యుత్తమం; 100 మణుల మాల ఉత్తమం; 50 మణుల మాల మధ్యమం అని చెప్పబడింది.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

యాభై నాలుగు మణుల మాల హృదయానికి ప్రియమైన శ్రేష్ఠమని కీర్తించబడింది. అట్టి మాలతో జపం చేసి, దానిని ఎవరికైనా చూపకూడదు. చిన్నవేలు ‘క్షరిణీ’ అని చెప్పబడింది; జపకర్మలో అది శోభించదు. కాబట్టి బొటనవేలుతో, ఇతర వేళ్లతో కలిసి (చిన్నవేలు మినహా) మంత్రగణన చేయాలి.

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

బొటనవేలు లేకుండా చేసిన జపం ఫలరహితం అవుతుంది. ఇంట్లో చేసిన జపం సాధారణ ఫలాన్ని ఇస్తుంది; గోశాలలో అది వంద రెట్లు అని చెబుతారు. పుణ్య అరణ్యంలో మరియు పవిత్ర ఉద్యానంలో అది వెయ్యిరెట్లు. పుణ్య పర్వతంపై పదివేల రెట్లు; నది తీరంలో లేదా నది జలంలో లక్ష రెట్లు ఫలమని ప్రకటించారు.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

దేవాలయంలో జపఫలం కోటి రెట్లు అని, నా సన్నిధిలో అనంతమని చెప్పారు. సూర్యుడు, అగ్ని, గురువు, చంద్రుడు, దీపం, జలం—ఇవన్నీ సమీపంలో, అలాగే బ్రాహ్మణులు మరియు గోవుల సన్నిధిలో చేసిన జపం ప్రశంసనీయం. (తక్కువ లక్ష్యాలలో) తూర్పు ముఖంగా వశీకరణానికి, దక్షిణ ముఖంగా అభిచారానికి అని చెప్పబడింది.

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

పడమర దిశ ధనదాయిని, ఉత్తర దిశ శాంతిదాయిని అని తెలుసుకోవాలి. సూర్యుడు, అగ్ని, బ్రాహ్మణులు, దేవతలు మరియు గురువు సన్నిధిలో, అలాగే ఇతరులు సమీపంలో ఉన్నా, ముఖం తిప్పి మంత్రజపాన్ని విడిచిపెట్టకూడదు. తల కప్పుకొని, పైవస్త్రం ధరించి, వినయంగా, జుట్టు విడిచివుంచి, గొంతు కప్పుకొని జపం చేయాలి।

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

శరీరాచారాలలో అపవిత్రుడైనవాడు విలపిస్తూ ఎప్పుడూ జపం చేయకూడదు. జప సమయంలో కోపం, మద్యం/మత్తు, తుమ్ము—ఈ మూడింటిని దూరం పెట్టాలి; అలాగే ఉమ్మివేయడం, ఆవలించడం కూడా వర్జ్యం. జపకర్మలో కుక్కలు మరియు నీచుల దర్శనం/సంగతిని నివారించాలి. ఇవి సంభవిస్తే ఆచమనం చేసి, నీతో కలిసి (నా శక్తితో సహా) నన్ను స్మరించి మళ్లీ జపం చేయాలి।

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

పవిత్ర జ్యోతి (దీపం మొదలైనది)ని దర్శించాలి లేదా ప్రాణసంయమం చేయాలి. సరైన ఆసనం లేకుండా, పడుకొని, నడుచుకుంటూ, లేదా కేవలం నిలబడి జపం చేయకూడదు. వీధిలో, అశుభస్థలంలో, లేదా చీకటి మధ్యలో జపం చేయకూడదు. కాళ్లు చాపి, లేదా కుక్కుటాసనంలో కూర్చుని కూడా జపం చేయకూడదు।

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

వాహనంపై కూర్చున్నా, శయ్యపై పడి ఉన్నా, లేదా చింతతో వ్యాకులుడైనా—సామర్థ్యం ఉంటే ఈ ఆచారాలన్నిటిని పూర్తిగా ఆచరించాలి; సామర్థ్యం లేకపోతే తన శక్తి మేరకు జపం చేయాలి. మరెందుకు ఎక్కువ మాటలు? సంక్షేపంగా విను—సదాచారంతో శుద్ధ జపం చేసి ధ్యానం చేసే వాడు మంగళాన్ని పొందుతాడు।

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

ఆచారమే పరమ ధర్మం, ఆచారమే పరమ ధనం. ఆచారమే పరమ విద్య, ఆచారమే పరమ గతి. ఆచారహీనుడు ఈ లోకంలో నిందితుడవుతాడు; పరలోకంలో కూడా సుఖి కాడు. కాబట్టి ఆచారవంతుడై ఉండాలి।

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

వేదములోను, వైదిక ఋషులు బోధించిన శాస్త్రములోను ఎవరికైతే ఏ కర్మ విధించబడిందో, దానినే అనుసరించి నడుచుటే సదాచారం; ఇతరమేమీ కాదు. సద్భక్తులు/సజ్జనులు ఆచరించుట వలన అది ‘సదాచారం’ అని పిలువబడుతుంది. ఆ సదాచారానికి మూలకారణం ‘ఆస్తిక్యం’—వేదశాస్త్రాధికారంపై, వాటి అంతర్మర్మమైన పరమేశ్వరుడు శివుడు (పతి) పై విశ్వాసమని చెబుతారు।

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

మనిషి ఆస్తికుడై, ప్రమాదాది కారణాల వల్ల కూడా సదాచారమునుండి తొలగకపోతే, అతడు నిత్యం దుషితుడవడు; కాబట్టి ఆస్తికతను ఆశ్రయించాలి. ఈ లోకంలో పుణ్యపాపాల వల్ల సుఖదుఃఖాలు ఉన్నట్లే, పరలోకంలో కూడా నిశ్చయంగా ఉంటాయి—ఈ స్థిరమతి ‘ఆస్తిక్యం’ అని చెప్పబడుతుంది।

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

ప్రియే, నేను మరొక రహస్యాన్ని చెప్పుచున్నాను—ఇది అత్యంత గోప్యమైన ఉపదేశము. ఎవరికైనా చెప్పరాదు—నాస్తికునికి కాదు, పశువలె ప్రవర్తించువానికి కాదు; సదాచారహీనునికి, పతితునికి, అంత్యజునికీ కాదు. కలియుగమున పంచాక్షరీ మంత్రం కన్నా గొప్ప శరణము, పరిత్రాణము లేదు.

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

నడుచుచున్నా నిలుచున్నా, స్వేచ్ఛగా కర్మలు చేయుచున్నా—అశుచియైనను శుచియైనను—ఈ మంత్రం నిష్ఫలమగదు. అనాచారులైన పురుషులకు, ఇంకా శుద్ధి కాని షడధ్వములవారికి, గురువు ఉపదేశించకపోయినను ఈ మంత్రం నిష్ఫలమగదు.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

అంత్యజుడైనను, మూర్ఖుడైనను, మోహితుడైనను, పతితుడైనను—అవును, మర్యాదలేని నీచుడైనను—ఈ మంత్రం ఎప్పుడూ నిష్ఫలమగదు. ఏ స్థితిలో ఉన్నా నాపై పరమ భక్తి కలవాడు దీనిని తప్పక సిద్ధి పొందును—సందేహం లేదు; ఇతరులకు కాదు.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

ప్రియే, ఈ విషయంలో లగ్నం, తిథి, నక్షత్రం, వారము, యోగములు మొదలైనవాటిని అతిగా పరిశీలించనవసరం లేదు; ఈ మహామంత్రం ఆ ఏడు పరిశీలనలకు ఎప్పుడూ బద్ధం కాదు. ఇది ఎప్పటికీ ఎవరికీ శత్రువు కాదు. సుసిద్ధమై ఉన్నా, సిద్ధమైనా, సాధ్యమైనా—నిశ్చయంగా విజయాన్ని ఇస్తుంది.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

సిద్ధుడైన గురువు ఉపదేశించిన మంత్రం ‘సుసిద్ధ’ అని చెప్పబడుతుంది. అసిద్ధుడు ఇచ్చినా అది స్వభావతః సిద్ధి సాధ్యమే. సాధన చేయకపోయినా, చేసి ఉన్నా—సిద్ధి కలుగుతుందనేందులో సందేహం లేదు; ముఖ్యంగా నాపై, మంత్రంపై, గురుపై అత్యధిక శ్రద్ధ కలవానికి.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

కాబట్టి జ్ఞానవంతుడైన సాధకుడు తన అర్హతను బట్టి దోషములు గల లేదా అనర్హమైన ఇతర మంత్రాలను విడిచి, పరమ విద్య అయిన సాక్షాత్ పంచాక్షరీని ఆశ్రయించాలి. ఇతర మంత్రాలు సిద్ధమైనా ఈ మంత్రం వాటివల్ల సిద్ధించదు; కానీ ఈ మహామంత్రం సిద్ధమైతే అవి కూడా సిద్ధమవుతాయి.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

ఓ మహేశ్వరీ, దేవతలు లభించినా నేను లభించను; కానీ నేను లభిస్తే వారు అందరూ లభిస్తారు—ఈ మంత్రాల విషయంలో కూడా ఇదే నియమం. ఇతర మంత్రాలకు ఉండే దోషాలు ఈ మంత్రంలో కలుగవు; ఎందుకంటే ఈ మంత్రం జాతి మొదలైన వాటిని ఆశ్రయించకుండా ఆచరణలో పెట్టబడుతుంది.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

అయినప్పటికీ యోగి చిన్న ఫలాల కోసం దీనిని అకస్మాత్తుగా ప్రయోగించకూడదు; అందువల్ల ఇది మహాబలమైంది. ఉపమన్యువు చెప్పెను—జగత్క్షేమార్థం శూలధారి మహాదేవుడు సాక్షాత్తుగా మహాదేవికి పంచాక్షరి మంత్ర విధిని యథావిధిగా ఉపదేశించెను।

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

ఎవడు భక్తితో దీనిని కీర్తించునో లేదా ఏకాగ్రచిత్తంతో వినునో, అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై పరమగతిని—శివసాయుజ్యాన్ని—ప్రాప్తి చేస్తాడు।