Shiva Purana — Vayaviya Samhita, Shloka 5
श्रद्धामाहात्म्यं तथा देवीप्रश्नः
The Greatness of Śraddhā and Devī’s Question to Śiva
साक्षात्सर्वजगत्कर्तुर्भर्तुरंकं समाश्रिता । भगवन्किन्नु पप्रच्छ भर्तारं परमेश्वरी । उपमन्युरुवाच । स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण तद्वक्ष्यामि यथातथम् । भवभक्तस्य युक्तस्य तव कल्याणचेतसः
sākṣātsarvajagatkarturbharturaṃkaṃ samāśritā | bhagavankinnu papraccha bhartāraṃ parameśvarī | upamanyuruvāca | sthāne pṛṣṭaṃ tvayā kṛṣṇa tadvakṣyāmi yathātatham | bhavabhaktasya yuktasya tava kalyāṇacetasaḥ
సర్వజగత్తుకు ప్రత్యక్ష సృష్టికర్త, పోషకుడైన స్వామి ఒడిలో ఆశ్రయించి పరమేశ్వరి భర్తను అడిగింది—“భగవన్, ఇది ఏమిటి?” ఉపమన్యుడు అన్నాడు—“ఓ కృష్ణే, నీవు యథాస్థానంగా ప్రశ్నించావు; ఉన్నదాన్ని ఉన్నట్లే వివరిస్తాను, ఎందుకంటే నీవు భవుడు (శివుడు) పట్ల భక్తి గలది, యోగసంయమంతో యుక్తమైనది, శుభచింతన గలది.”
Upamanyu
Tattva Level: pati
Shiva Form: Umāpati
Shakti Form: Pārvatī
Role: teaching
FAQs
It presents Śiva as Pati—the direct source and sustainer of the cosmos—and shows that true instruction is given to a seeker who is both devoted (bhakti) and disciplined (yoga), with a mind oriented toward auspiciousness (kalyāṇa).
By depicting Pārvatī resting upon Śiva and questioning him, the verse emphasizes approachable Saguna Śiva—graceful, relational, and teachable—whose worship (including Linga-upāsanā) becomes fruitful when grounded in sincere devotion to Bhava.
The implied practice is to approach Śiva with bhakti and inner steadiness—regular japa of the Panchākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) and a yogic, disciplined mind—so that inquiry and listening to Śiva-tattva lead to auspicious transformation.