रुद्रस्य रणप्रवेशः तथा दैत्यगणानां बाणवृष्टिः (Rudra Enters the Battlefield; the Daityas’ Arrow-Storm)
అధ్యాయము 22లో సనత్కుమారుడు వర్ణిస్తాడు—వృషభారూఢుడైన రుద్రుడు రౌద్రరూపంతో, ఆటలాగా చిరునవ్వుతో యుద్ధభూమిలో ప్రవేశిస్తాడు. ఆయనను చూసి ముందుగా ఓడిపోయిన గణాలు ధైర్యం పొందీ గర్జించి మళ్లీ యుద్ధంలోకి దూకి దైత్యులపై ఘన బాణవృష్టి కురిపిస్తాయి. శంకర దర్శనంతో దైత్యులు పాపాలు భయంతో పారిపోవినట్లు చెదిరిపోతారు. వారి వెనుకడుగును చూసిన జలంధరుడు చండీశునిపై దాడి చేసి వేల బాణాలు విడుస్తాడు. నిశుంభ-శుంభాదులు కోపంతో శివుని వైపు దూసుకొచ్చి ‘బాణాంధకారం’తో గణాలను కప్పి అవయవాలను కోసి శైవసేనను నొక్కేస్తారు. అప్పుడు శివుడు వచ్చిన బాణజాలాన్ని ఛేదించి తన శస్త్రాలతో ఆకాశాన్ని నింపి ప్రతిబాణవృష్టి సృష్టిస్తాడు; దైత్యులు బాధపడి నేలపై పడిపోతారు. ఇలా రుద్రాధిక్యం, దైత్యబలపు భంగురత్వం స్పష్టమవుతుంది।
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । अथ वीरगणै रुद्रो रौद्ररूपो महाप्रभुः । अभ्यगाद्वृषभारूढस्संग्रामं प्रहसन्निव
సనత్కుమారుడు పలికెను—అప్పుడు మహాప్రభువు రుద్రుడు రౌద్రరూపం ధరించి, వీరగణములతో పరివృతుడై, వృషభారూఢుడై యుద్ధభూమికి ముందుకు సాగెను, నవ్వుచున్నట్లుగా।
Verse 2
रुद्रमायांतमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः । निवृत्ताः संगरे रौद्रा ये हि पूर्वं पराजिताः
రుద్రుడు సమీపిస్తున్నాడని చూసి గణాలు సింహనాదాలు చేశాయి; ముందుగా ఓడిపోయిన ఆ రౌద్రులు కూడా మళ్లీ యుద్ధభూమికి తిరిగివచ్చారు।
Verse 3
वीर शब्दं च कुर्वन्तस्तेऽप्यन्ये शांकरा गणाः । सोत्सवास्सायुधा दैत्यान्निजघ्नुश्शरवृष्टिभिः
వీరనాదాలు చేస్తూ శంకరుని ఇతర గణాలు కూడా, ఉత్సాహంతో ఆయుధధారులై, బాణవర్షాలతో దైత్యులను కూల్చివేశారు।
Verse 4
दैत्या हि भीषणं रुद्रं सर्वे दृष्ट्वा विदुद्रुवुः । शांकरं पुरुषं दृष्ट्वा पातकानीव तद्भयात्
భయంకరుడైన రుద్రుని చూసి దైత్యులంతా పారిపోయారు; శాంకరుడైన పరమపురుషుని దర్శించగానే, భయంతో పాపాలు లయమయ్యేలా వారు చెదిరిపోయారు।
Verse 5
अथो जलंधरो दैत्यान्निवृत्तान्प्रेक्ष्य संगरे । अभ्यधावत्स चंडीशं मुंचन्बाणान्सहस्रशः
అప్పుడు జలంధరుడు యుద్ధంలో దైత్యులు వెనుదిరుగుతున్నట్లు చూసి, చండీశుని వైపు వేగంగా దూసుకెళ్లి, సహస్రశః బాణాలను విడిచెను।
Verse 6
निशुंभशुंभप्रमुखा दैत्येन्द्राश्च सहस्रशः । अभिजग्मुश्शिवं वेगाद्रोषात्संदष्टदच्छदाः
నిశుంభ-శుంభ ప్రధానులుగా, సహస్రశః దైత్యేంద్రులు కోపంతో పళ్ళు బిగించి, మహావేగంగా పరమేశ్వర శివుని వైపు దూసుకెళ్లిరి।
Verse 7
कालनेमिस्तथा वीरः खड्गरोमा बलाहकः । घस्मरश्च प्रचंडश्चापरे चापि शिवं ययुः
కాలనేమి, వీరుడు ఖడ్గరోమా, బలాహక, ఘస్మర, ప్రచండుడు మరియు ఇతర మహాబలులు కూడ శివుని ఎదుర్కొని యుద్ధార్థం ముందుకు సాగిరి।
Verse 8
बाणैस्संछादयामासुर्द्रुतं रुद्रगणांश्च ते । अंगानि चिच्छिदुर्वीराः शुंभाद्या निखिला मुने
ఓ మునీ! శుంభాది సమస్త వీరులు వేగంగా బాణవర్షంతో రుద్రగణులను కప్పివేసి, యుద్ధక్రోధమున వారి అవయవాలను కూడ చీల్చి గాయపరచిరి।
Verse 9
बाणांधकारसंछन्नं दृष्ट्वा गणबलं हरः । तद्बाणजालमाच्छिद्य बाणैराववृते नभः
బాణాంధకారముతో కప్పబడిన గణబలమును చూచి హరుడు ఆ బాణజాలమును ఛేదించి, తన బాణములతో చుట్టూరా ఆకాశమును ఆవరించెను।
Verse 10
दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा । प्रचंडबाणजालोघैरपातयत भूतले
అప్పుడు ఆయన బాణవాత్యలతో దైత్యులను బాధపెట్టి, ప్రచండమైన బాణజాల ప్రవాహములతో వారిని భూమిపై కూల్చివేసెను।
Verse 11
खड्गरोमशिरः कायात्तथा परशुनाच्छिनत् । बलाहकस्य च शिरः खट्वांगेनाकरोद्द्विधा
పరశుతో అతడు ఖడ్గరోముని తలను దేహం నుండి తెగదెంపాడు; ఖట్వాంగ దండంతో బలాహకుని తలను రెండుగా చీల్చాడు. యుద్ధపు ఉగ్ర ప్రవాహంలో శత్రువులు నశించారు; ప్రభు పక్షాన్ని నిలబెట్టే అప్రతిహత శక్తి ప్రకాశించింది।
Verse 12
स बद्ध्वा घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनद्भुवि । महावीर प्रचंडं च चकर्त्त विशिखेन ह
అతడు ఘస్మర దైత్యుని పాశంతో బంధించి భూమిపై పడగొట్టెను; అలాగే పదునైన కంటెగల బాణంతో మహావీరుడైన ప్రచండుని కూడా చీల్చి కూల్చెను।
Verse 13
वृषभेण हताः केचित्केचिद्बाणैर्निपातिता । न शेकुरसुराः स्थातुं गजा सिंहार्दिता इव
కొంతమంది వృషభుడు (నంది) దెబ్బలకు హతులయ్యారు, మరికొందరు బాణాలతో కూలిపోయారు; సింహాల చేత బాధపడే ఏనుగులవలె అసురులు నిలువలేకపోయారు।
Verse 14
ततः क्रोधपरीतात्मा दैत्यान्धिक्कृतवान्रणे । शुंभादिकान्महादैत्यः प्रहसन्प्राह धैर्यवान्
అప్పుడు క్రోధంతో ఆవరించబడిన మనస్సుగల ఆ మహాదైత్యుడు యుద్ధరంగంలో దైత్యులను దూషించెను; ధైర్యవంతుడై నవ్వుతూ శుంభాది వారిని ఉద్దేశించి పలికెను।
Verse 15
जलंधर उवाच । किं व उच्चरितैर्मातुर्धावद्भिः पृष्ठतो हतैः । न हि भीतवधः श्लाघ्यः स्वर्गदः शूरमानिनाम्
జలంధరుడు అన్నాడు—“మాతను ఉద్దేశించి ఇలాంటి గొప్ప గొప్ప మాటలు ఎందుకు, భయంతో పారిపోతున్నవారిని వెనుకనుండి చంపుతున్నప్పుడు? భీతుల వధ శ్లాఘనీయం కాదు; అది శూరమని భావించేవారికి స్వర్గం ఇవ్వదు।”
Verse 16
यदि वः प्रधने श्रदा सारो वा क्षुल्लका हृदि । अग्रे तिष्ठत मात्रं मे न चेद्ग्राम्यसुखे स्पृहा
ఈ యుద్ధంలో మీకు శ్రద్ధ ఉంటే, హృదయంలో కొద్దిపాటి ధైర్యం గానీ బలం గానీ ఉన్నా, నా ముందుకు వచ్చి నిలబడండి. లేకపోతే చిన్నచిన్న లోకసుఖాల పట్ల ఆశ ఉంటే ముందుకు రాకండి.
Verse 17
रणे मृत्युर्वरश्चास्ति सर्वकामफलप्रदः । यशःप्रदो विशेषेण मोक्षदोऽपि प्रकीर्त्तितः
యుద్ధంలో వీరమరణం నిజంగా ఒక వరమే; అది సమస్త కోరికల ఫలాన్ని ఇస్తుంది. ప్రత్యేకంగా యశస్సును ప్రసాదిస్తుంది, మోక్షదాయకమని కూడా కీర్తించబడింది।
Verse 18
सूर्यस्य मंडलं भित्त्वा यायाद्वै परमं पदम् । परिव्राट् परमज्ञानी रणे यत्संमुखे हतः
సూర్యమండలాన్ని ఛేదించి అతడు నిశ్చయంగా పరమపదాన్ని పొందుతాడు. ఆయన పరమజ్ఞాని పరివ్రాటుడు; యుద్ధంలో ఆయన సమక్షంలో ఎవడు హతుడవుతాడో, వాడు ఆ అత్యున్నత స్థితిని చేరుతాడు।
Verse 19
मृत्योर्भयं न कर्तव्यं कदाचित्कुत्रचिद्बुधैः । अनिर्वार्यो यतो ह्येष उपायैर्निखिलैरपि
బుద్ధిమంతులు ఎప్పుడూ ఎక్కడా మరణభయాన్ని చేయకూడదు; ఎందుకంటే ఈ మరణం అనివార్యం, సమస్త ఉపాయాలతో కూడ అడ్డుకోలేనిది।
Verse 20
मृत्युर्जन्मवतां वीरा देहेन सह जायते । अद्य वाब्दशतात् वा मृत्युर्वै प्राणिनां ध्रुवः
హే వీరులారా, దేహధారులైన ప్రాణులకు మరణం దేహంతో పాటు పుడుతుంది. ఈ రోజు అయినా, వంద సంవత్సరాల తరువాత అయినా—ప్రాణుల మరణం నిశ్చయంగా ధ్రువం।
Verse 21
तन्मृत्युभयमुत्सार्य युध्यध्वं समरे मुदा । सर्वथा परमानन्द इहामुत्राप्यसंशयः
మరణభయాన్ని విసర్జించి ఆనందంతో సమరంలో యుద్ధం చేయుడి. నిస్సందేహంగా ఇహలోకములోను పరలోకములోను పరమానందమే కలుగును.
Verse 22
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायांपञ्चमे युद्धखंडे जलंधरवधोपाख्याने जलंधरयुद्धवर्णनंनाम द्वाविंशोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీశివమహాపురాణము—ద్వితీయ భాగమైన రుద్రసంహితలో, పంచమ యుద్ధఖండములో, జలంధరవధోపాఖ్యానాంతర్గతంగా ‘జలంధరయుద్ధవర్ణనము’ అను ఇరవై రెండవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.
Verse 23
अथ दृष्ट्वा स्वसैन्यं तत्पलायनपरायणम् । चुक्रोधाति महावीरस्सिंधुपुत्रो जलंधरः
అప్పుడు తన సైన్యము అంతటా పారిపోవుటకే మొగ్గుచున్నదని చూచి, సముద్రపుత్రుడైన మహావీరుడు జలంధరుడు తీవ్రంగా క్రోధించెను.
Verse 24
ततः क्रोधपरीतात्मा क्रोधाद्रुद्रं जलंधरः । आह्वापयामास रणे तीव्राशनिसमस्वनः
అనంతరం క్రోధముతో పూర్తిగా ఆవరించబడిన జలంధరుడు, క్రోధవశముగా యుద్ధరంగములో రుద్రుని ఆహ్వానించెను; అతని గర్జన తీవ్రమైన వజ్రధ్వనిలా ఉండెను.
Verse 25
जलंधर उवाच । युद्ध्यस्वाद्य मया सार्द्धं किमेभिर्निहतैस्तव । यच्च किञ्चिद्बलं तेऽस्ति तद्दर्शय जटाधर
జలంధరుడు అన్నాడు—ఇప్పుడే నాతో యుద్ధం చేయి; నీవు సంహరించిన ఆ ఇతరుల వల్ల నీకు ఏమి ప్రయోజనం? హే జటాధర ప్రభూ, నీలో మిగిలిన శక్తినంతా ప్రదర్శించు।
Verse 26
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा बाण सप्तत्या जघान वृषभध्वजम् । जलंधरो महादैत्यश्शंभुमक्लिष्टकारिणम्
సనత్కుమారుడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పి మహాదైత్యుడు జలంధరుడు వృషభధ్వజుడు, అక్లిష్టకర్త అయిన శంభువును డెబ్బై బాణాల వర్షంతో కొట్టాడు।
Verse 27
तानप्राप्तान्महादेवो जलंधरशरान्द्रुतम् । निजैर्हि निशितैर्बाणैश्चिच्छेद प्रहसन्निव
జలంధరుని బాణాలు వేగంగా దూసుకొస్తుండగా మహాదేవుడు తన పదునైన బాణాలతో వాటిని వెంటనే ఛేదించాడు—నవ్వినట్లుగా।
Verse 28
ततो हयान्ध्वजं छत्रं धनुश्चिच्छेद सप्तभिः । जलंधरस्य दैत्यस्य न तच्चित्रं हरे मुने
అప్పుడు హరి ఏడు బాణాలతో దైత్యుడు జలంధరుని గుర్రం, ధ్వజం, ఛత్రం మరియు ధనుస్సును ఛేదించాడు. ఓ మునీ, హరికిది ఆశ్చర్యం కాదు।
Verse 29
स च्छिन्नधन्वा विरथः पाथोधितनयोऽसुरः । अभ्यधावच्छिवं क्रुद्धो गदामुद्यम्य वेगवान्
ధనుస్సు విరిగి రథం కోల్పోయిన సముద్రపుత్రుడైన ఆ అసురుడు కోపంతో, వేగంగా గదను ఎత్తి శ్రీశివుని మీదికి దూసుకొచ్చాడు।
Verse 30
प्रभुर्गदां च तत्क्षिप्तां सहसैव महेश्वरः । पाराशर्यं महालीलो द्रुतं बाणैर्द्विधाकरोत्
అప్పుడు మహాలీలలో లీనుడైన ప్రభు మహేశ్వరుడు విసిరిన ఆ గదను, అలాగే పారాశర్యుని కూడా, వేగమైన బాణాలతో క్షణంలో రెండుగా చీల్చివేశాడు।
Verse 31
तथापि मुष्टिमुद्यम्य महाक्रुद्धो महासुरः । अभ्युद्ययौ महावेगाद्द्रुतं तं तज्जिघांसया
అయినను ఆ మహాసురుడు పరమక్రోధంతో ముష్టిని ఎత్తి, అతనిని సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో మహావేగంగా వేగవంతంగా అతని వైపు దూసుకెళ్లెను.
Verse 32
तावदेवेश्वरेणाशु बाणोघैस्स जलंधरः । अक्लिष्टकर्मकारेण क्रोशमात्रमपाकृतः
అదే క్షణంలో ఈశ్వరుడు బాణవర్షాలతో జలంధరుని వెంటనే వెనక్కు తోసివేసెను; శ్రమలేని కర్మకర్త అయిన ఆయన అతనిని ఒక క్రోశమంత దూరం తొలగించెను.
Verse 33
ततो जलंधरो दैत्यो रुद्रं मत्वा बलाधिकम् । ससर्ज मायां गांधर्वीमद्भुतां रुद्रमोहिनीम्
అప్పుడు దైత్యుడు జలంధరుడు రుద్రుడు బలంలో అధికుడని భావించి, రుద్రుని మోహింపజేయు అద్భుతమైన గాంధర్వీ మాయను సృష్టించెను.
Verse 34
तस्य मायाप्रभावात्तु गंधर्वाप्सरसां गणाः । आविर्भूता अनेके च रुद्रमोहनहेतवे
అతని మాయాప్రభావంతో గంధర్వులు, అప్సరసల అనేక గణాలు ప్రత్యక్షమయ్యెను; రుద్రుని (మరియు ఆయన పక్షాన్ని) మోహింపజేయుటకే అవి ఉద్భవించెను.
Verse 35
ततो जगुश्च ननृतुर्गंधर्वाप्सरसां गणाः । तालवेणुमृदंगांश्च वादयन्तिस्म चापरे
అప్పుడు గంధర్వాప్సరసల గణాలు గానం చేసి నర్తించసాగాయి; మరికొందరు తాళాలు, వేణువు, మృదంగాలను మ్రోగిస్తూ రుద్రుని విజయమంగళ సన్నిధిలో దివ్య సంగీతాన్ని సమర్పించారు।
Verse 36
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं गणै रुद्रो विमोहितः । पतितान्यपि शस्त्राणि करेभ्यो न विवेद सः
ఆ మహా ఆశ్చర్యాన్ని చూసి రుద్రుడు గణులతో కూడి విస్మయ-మోహానికి లోనయ్యాడు; వారి చేతుల నుంచి ఆయుధాలు పడిపోయినదీ అతనికి తెలియలేదు।
Verse 37
एकाग्रीभूतमालोक्य रुद्रं दैत्यो जलंधरः । कामतस्स जगामाशु यत्र गौरी स्थिताऽभवत्
రుద్రుడు ఏకాగ్రంగా లీనమై ఉన్నాడని చూసి, దైత్యుడు జలంధరుడు కామవశుడై గౌరీ ఉన్న చోటుకు త్వరగా వెళ్లాడు।
Verse 38
युद्धे शुंभनिशुंभाख्यौ स्थापयित्वा महाबलौ । दशदोर्दण्डपंचास्यस्त्रिनेत्रश्च जटाधरः
యుద్ధంలో శుంభ-నిశుంభ అనే మహాబలులను స్థాపించి, దశభుజుడు, పంచముఖుడు, త్రినేత్రుడు, జటాధారి అయిన భయంకర రూపం ప్రత్యక్షమైంది।
Verse 39
महावृषभमारूढस्सर्वथा रुद्रसंनिभः । आसुर्य्या मायया व्यास स बभूव जलंधरः
హే వ్యాసా! అతడు మహావృషభంపై ఆరూఢుడై అన్ని విధాలా రుద్రుని పోలి కనిపించాడు; ఆసుర మాయచేత అతడే జలంధరుడై మారాడు।
Verse 40
अथ रुद्रं समायातमालोक्य भववल्लभा । अभ्याययौ सखीमध्यात्तद्दर्शनपथेऽभवत्
అప్పుడు రుద్రుడు సమీపిస్తున్నాడని చూచి, భవుని ప్రియురాలు పార్వతి సఖీమధ్యమునుండి వేగంగా ముందుకు వచ్చి, ఆయన దర్శనమగు మార్గమున నిలిచెను।
Verse 41
यावद्ददर्श चार्वंगी पार्वतीं दनुजेश्वरः । तावत्स वीर्यं मुमुचे जडांगश्चाभवत्तदा
దానవేశ్వరుడు సుందరాంగి పార్వతిని చూసిన వెంటనే, ఆ క్షణమే అతని వీర్యం స్రవించి, అతని దేహం జడమై నిశ్చేష్టమైంది.
Verse 42
अथ ज्ञात्वा तदा गौरी दानवं भयविह्वला । जगामांतर्हिता वेगात्सा तदोत्तरमानसम्
అప్పుడు ఆ దానవుని ఉనికిని గ్రహించిన గౌరీ భయవిహ్వలమై, వేగంగా అంతర్హితమై ఉత్తర-మానస దిశకు వెళ్లింది.
Verse 43
तामदृश्य ततो दैत्यः क्षणाद्विद्युल्लतामिव । जवेनागात्पुनर्योद्धुं यत्र देवो महेश्वरः
ఆమె కనబడకపోవడంతో ఆ దైత్యుడు క్షణంలో మెరుపు తీగలా వేగంగా, మళ్లీ యుద్ధించుటకు దేవుడు మహేశ్వరుడు ఉన్న చోటికి దూసుకెళ్లాడు.
Verse 44
पार्वत्यपि महाविष्णुं सस्मार मनसा तदा । तावद्ददर्श तं देवं सोपविष्टं समीपगम्
అప్పుడు పార్వతీ కూడా మనసులో మహావిష్ణువును స్మరించింది; అంతే క్షణంలో సమీపంలోనే ఉపవిష్టుడై ఉన్న ఆ దేవుని ఆమె దర్శించింది.
Verse 45
तं दृष्ट्वा पार्वती विष्णुं जगन्माता शिवप्रिया । प्रसन्नमनसोवाच प्रणमंतं कृतांजलिम्
కృతాంజలితో నమస్కరిస్తున్న విష్ణువును చూచి, జగన్మాతయైన శివప్రియ పార్వతి ప్రసన్నమనస్సుతో ఆయనతో మధురంగా పలికెను।
Verse 46
पार्वत्युवाच । विष्णो जलंधरो दैत्यः कृतवान्परमाद्भुतम् । तत्किं न विदितं तेऽस्ति चेष्टितं तस्य दुर्मतेः
పార్వతి పలికింది— ఓ విష్ణూ, దైత్యుడు జలంధరుడు అత్యంత ఆశ్చర్యకరమైన కార్యాలు చేశాడు. ఆ దుర్బుద్ధి వాడి ఏ చర్య అయినా నీకు తెలియనిదేమైనా ఉందా?
Verse 47
तच्छ्रुत्वा जगदम्बाया वचनं गरुडध्वजः । प्रत्युवाच शिवां नत्वा सांजलिर्नम्रकंधरः
జగదంబ వాక్యాలు విని గరుడధ్వజుడు (విష్ణువు) శివాను నమస్కరించి, అంజలి ఘటించి, వినయంగా తల వంచి ప్రత్యుత్తరం చెప్పాడు.
Verse 48
श्रीभगवानुवाच । भवत्याः कृपया देवि तद्वृत्तं विदितं मया । यदाज्ञापय मां मातस्तत्कुर्य्यां त्वदनुज्ञया
శ్రీభగవానుడు పలికెను— ఓ దేవీ, నీ కృపవల్ల ఆ సమస్త విషయము నాకు తెలిసింది. ఓ మాతా, నీవు ఏది ఆజ్ఞాపిస్తావో, నీ అనుమతితో నేను దానిని నిర్వర్తిస్తాను.
Verse 49
सनत्कुमार उचाच । तच्छ्रुत्वा विष्णुवचन्ं पुनरप्याह पार्वती । हृषीकेशं जगन्माता धर्मनीतिं सुशिक्षयन्
సనత్కుమారుడు పలికెను— విష్ణువు మాటలు విని పార్వతి మళ్లీ పలికింది. జగన్మాత ధర్మనీతి, సదాచార మార్గాన్ని బోధించేందుకు హృషీకేశుడు (విష్ణువు)కు శ్రేష్ఠంగా ఉపదేశించింది.
Verse 50
पार्वत्युवाच । तेनैव दर्शितः पन्था बुध्यस्व त्वं तथैव हि । तत्स्त्रीपातिव्रतं धर्मं भ्रष्टं कुरु मदाज्ञया
పార్వతి పలికెను—ఆయనే మార్గాన్ని చూపెను; నీవు దానిని గ్రహించి అలాగే ఆచరించు. నా ఆజ్ఞచేత ఆ స్త్రీ పాతివ్రత్యధర్మాన్ని కదిలించి భంగం చేయుము.
Verse 51
नान्यथा स महादैत्यो भवेद्वध्यो रमेश्वर । पातिव्रतसमो नान्यो धर्मोऽस्ति पृथिवीतले
ఓ రమేశ్వరా! ఇతర విధంగా ఆ మహాదైత్యుడు వధ్యుడగుట సాధ్యం కాదు; ఎందుకంటే భూమితలమున పతివ్రతాధర్మానికి సమానమైన ధర్మం మరొకటి లేదు.
Verse 52
सनत्कुमार उवाच । इत्यनुज्ञां समाकर्ण्य शिरसाधाय तां हरिः । छल कर्त्तुं जगामाशु पुनर्जालंधरं पुरम्
సనత్కుమారుడు పలికెను—ఆ అనుమతిని విని హరి శిరస్సు వంచి స్వీకరించి, మాయాచతుర్యాన్ని ప్రయోగించుటకు త్వరగా మళ్లీ జాలంధర నగరానికి వెళ్లెను.
Frequently Asked Questions
Śiva’s raudra entry into the war on Vṛṣabha, the rally of his gaṇas, Jalandhara’s attack on Caṇḍīśa, and a major daitya offensive via an arrow-storm that Śiva decisively counters.
The arrow-net symbolizes overwhelming obscuration and karmic pressure; Śiva cutting it signifies the removal of avidyā/obstruction, reasserting luminous order through a superior, discerning force.
Rudra’s raudra-rūpa (terrible form), sovereign fearlessness, strategic mastery in battle, and the capacity to protect and re-empower his gaṇas while subduing adharma.