Shloka 35
वज्री महेन्द्रस्त्रिदशेश्वरो वा साक्षाद्यमो वा वरुणोऽनिलो वा।रुद्रोऽग्निरर्को धनदश्च सोमो न वानरोऽयं स्वयमेव कालः।।।।
vajrī mahendras tridaśeśvaro vā sākṣād yamo vā varuṇo ’nilo vā |
rudro ’gnir arko dhanadaś ca somo na vānarō ’yaṁ svayam eva kālaḥ ||
ఇతడు వజ్రధారి మహేంద్రుడా, దేవాధిపతియా? లేక సాక్షాత్ యముడా? వరుణుడా, వాయుదేవుడా? రుద్రుడా—అగ్నియా—సూర్యుడా—ధనదుడా—సోముడా? ఇతడు సాధారణ వానరుడు కాదు; స్వయంగా కాలమూర్తియేనా?॥
'Is this the wielder of thunderbolt Indra, who is the king of gods? Is it Yama himself? Is It the Wind-god, or Fire-god, or Varuna or Rudra? Is it Kubera or Sun or Moon or is it the god of death himself? He cannot be a mere monkey, indeed.
FAQs
Adharma breeds moral blindness, yet crisis can force recognition: the rākṣasas, confronted by the consequences of wrongdoing, intuit a higher order (daiva/kāla) operating beyond their control.
Seeing Laṅkā burning, the rākṣasas are overwhelmed and wonder whether the devastator is a god (Indra, Yama, etc.) or Kāla itself.
Hanumān’s tejas (radiant might) and abhaya-dāna by action—fearlessness in executing a righteous commission—are highlighted through the enemies’ awe.