Shloka 7
सीताविलापः
Sita’s Lament and Resolve under Threat
दुःखं बतेदं मम दुःखिताया
मासौ चिरायाधिगमिष्यतो द्वौ।
बद्धस्य वध्यस्य तथा निशान्ते
राजापराधादिव तस्करस्य।।5.28.7।।
duḥkhaṃ batedaṃ mama duḥkhitāyā māsau cirāyādhigamiṣyato dvau | baddhasya vadhyasya tathā niśānte rājāparādhād iva taskarasya ||5.28.7||
అయ్యో, దుఃఖితురాలైన నాకు ఇది ఎంతటి వేదన—ఈ రెండు నెలలు యుగంలా దీర్ఘంగా గడుస్తాయి. రాజాపరాధంతో బంధింపబడి వధకు నియమితుడైన దొంగ రాత్రి అంతా ఉదయాన్ని ఎదురుచూసినట్లే నేను ఉన్నాను।
"Alas, two months is too long a time to wait in grief. I am like a thief captured for offending a king and waiting overnight for execution at day-break.
FAQs
The moral weight of unjust captivity: dharma recognizes the cruelty of punishing the innocent; Sītā’s comparison highlights the anguish of awaiting an undeserved death.
Sītā reflects that the time granted by Rāvaṇa feels unbearably long, like a condemned prisoner awaiting execution.
Inner fortitude and truthful self-expression in suffering.