Shloka 36
अयोध्याकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः
Sarga 75: Bharata and Kausalya—Reproach, Oaths, and Reconciliation
माऽत्मनस्सन्ततिं द्राक्षीत्स्वेषु दारेषु दुःखितः।आयुस्समग्रमप्राप्य यऽस्यार्योऽनुमते गतः।।।।
mā ’tmanaḥ santatiṃ drākṣīt sveṣu dāreṣu duḥkhitaḥ | āyuḥ samagram aprāpya yasyāryo ’numate gataḥ ||
య whose అనుమతితో నా ఆర్య భ్రాత వనవాసానికి వెళ్లెనో, అతడు దుఃఖితుడై తన భార్యల ద్వారా తన సంతతిని ఎప్పటికీ చూడకుండుగాక; సంపూర్ణ ఆయుష్షును పొందక ముందే క్షీణించుగాక।
May the one who counselled the exile of my esteemed brother live an entire life of anguish without begetting children through his wife or without seeing his own children!
FAQs
Adharma that harms the righteous is imagined to rebound as personal sorrow and the collapse of one’s familial continuity—key supports of social dharma.
Bharata intensifies the imprecation: the instigator should suffer enduring grief and the denial of descendants.
Bharata’s protective devotion to Rāma and his moral outrage at injustice done to the righteous.