Shloka 37
एकोनषष्ठितमः सर्गः (Sarga 59): सुमन्त्रवाक्यं, अयोध्याविषादः, दाशरथिशोकसागरः
अशोभनं योऽहमिहाद्य राघवं दिदृक्षमाणो न लभे सलक्ष्मणम्।इतीव राजा विलपन्महायशाः पपात तूर्णं शयने समूर्छितः।।2.59.37।।
aśobhanaṁ yo 'ham ihādya rāghavaṁ didṛkṣamāṇo na labhe salakṣmaṇam | itīva rājā vilapan mahāyaśāḥ papāta tūrṇaṁ śayane samūrcchitaḥ || 2.59.37 ||
‘ఎంత అమంగళం! నేను ఇక్కడ రాఘవుణ్ని లక్ష్మణునితో చూడాలని తపిస్తున్నాను, కాని చూడలేకపోతున్నాను.’ అని విలపించిన మహాయశస్వి రాజు వెంటనే శయ్యపై మూర్ఛతో కూలిపోయాడు।
Thereafter, controlling my grief and paying obeisance to both the princes with foldedpalms, I ascended the chariot and returned.
FAQs
It shows the collapse that follows when a ruler’s actions (even if bound by vows) result in adharma-like outcomes; dharma demands alignment of promise, justice, and compassion—otherwise the mind and body break under guilt and loss.
Daśaratha, tormented by separation from Rāma, laments and then faints on his bed.
The verse highlights Daśaratha’s intense love and regret, portraying the king as emotionally undone by the consequences of his own commitments.