Shloka 38
इति विलपति पार्थिवे प्रणष्टे करुणतरं द्विगुणं च रामहेतोः।वचनमनुनिशम्य तस्य देवी भयमगमत्पुनरेव राममाता।।2.59.38।।
iti vilapati pārthive praṇaṣṭe karuṇataraṁ dviguṇaṁ ca rāmahetoḥ | vacanam anuniśamya tasya devī bhayam agamat punar eva rāmamātā || 2.59.38 ||
ఇలా విలపిస్తూ రాజు మూర్ఛించాడు; రాముని కారణంగా అతని శోకం మరింత కరుణమయమై రెండింతలైంది। అతని మాటలు విని రామమాత అయిన దేవి రాణి మళ్లీ భయానికి లోనైంది।
There along with Guha I waited for (three) days that Rama might call me back.
FAQs
The verse reflects dharma’s relational dimension: when righteous order is disturbed, suffering spreads through the family; compassion and responsibility for others’ wellbeing are central to dharma, not merely formal adherence to vows.
Daśaratha faints after lamenting; Kauśalyā, hearing and seeing his condition, becomes fearful again—anticipating further calamity.
Kauśalyā’s sensitivity and concern are emphasized—her immediate fear arises from care for both Daśaratha and Rāma amid unfolding tragedy.