Adhyaya 36
The Vena Episode: Sunīthā’s Māyā, Aṅga’s Enchantment, and the Birth of Vena
మృత్యువు కుమార్తె సునీథా రంభా సహాయంతో మంత్రవిద్య, మాయలను ఆశ్రయించి ఒక బ్రాహ్మణ-తపస్విని మోహింపజేయాలని సంకల్పించింది. మేరుపర్వతంపై మణిమయ గుహలు, దివ్య వృక్షాలు, గంధర్వగాన-వాద్యాల మధుర నాదాలతో నిండిన రమ్యస్థలంలో ఆమె అపూర్వ దివ్యరూపం ధరించి ఊయలపై కూర్చొని వీణ వాయిస్తూ మధురంగా పాడింది. జనార్దన ధ్యానంలో లీనమైన అంగుడు ఆ గానమాధుర్యానికి ఆకర్షితుడై కామవశుడై మోహగ్రస్తుడై ఆమె దగ్గరకు వచ్చి ‘నీవెవరు?’ అని అడిగాడు. రంభా సునీథాను మృత్యువు యొక్క శుభకన్యగా పరిచయం చేసి, ఆమె ధర్మసమ్మతమైన భర్తను కోరుతోందని తెలిపింది; ఇద్దరి మధ్య దృఢ ప్రతిజ్ఞ ఏర్పడింది. అనంతరం అంగుడు గాంధర్వ విధానంలో సునీథాను వివాహం చేసుకున్నాడు. వారి సంయోగం నుండి వేనుడు జన్మించాడు; అతనికి విద్యా-సంస్కారాలు కలిగాయి. రక్షకుడు లేక లోకం బాధపడుతున్న వేళ ప్రజాపతులు, ఋషులు వేనుని రాజ్యాభిషేకం చేశారు. సునీథా ధర్మకన్యలా మాతృబోధతో అతనిని ధర్మపాలనకు ప్రేరేపించగా, ధర్మయుక్త పాలనతో ప్రజలు సుభిక్షంగా వికసించారు.
Shlokas
Verse 1
सुनीथोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा
సునీథుడు అన్నాడు—భద్రే, నీవు సత్యమే చెప్పావు; నేనూ అలాగే చేస్తాను. ఈ విద్యతో ఆ బ్రాహ్మణుణ్ని మోహింపజేస్తాను—నిశ్చయంగా, వేరేలా కాదు।
Verse 2
साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्
హే పుణ్యవతీ, నేను ఇప్పుడే వెళ్లగలిగేలా నాకు సహాయం చేయుము. ఆమె ఇలా చెప్పగా రంభా ఆ దృఢమనస్కురాలితో పలికింది।
Verse 3
कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्
నేను ఏ విధమైన సహాయం చేయాలి? హే భామినీ, నిజాన్ని చెప్పు. హే భద్రే, ఇప్పుడే అతని వద్దకు నా దూతగా వెళ్లుము।
Verse 4
एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता
ఆమె రంభాను ఉద్దేశించి ఇలా చెప్పగా, ఆ సులోచన రంభాతో పలికింది. అలాగే దేవకన్య రంభా కూడా అట్లే ప్రతిజ్ఞ చేసింది।
Verse 5
करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी
నేను నీకు సహాయం చేస్తాను—నాకు నీ ఆజ్ఞను ప్రసాదించు. ఓ విశాలాక్షీ, రూపయౌవనసంపన్నా, నేను సద్భావంతో అలా చేస్తాను.
Verse 6
मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्
తన మాయాశక్తితో ఆ వరాననా దివ్యరూపాన్ని ధరించింది—లోకంలో అపూర్వమైనది—తన సౌందర్యంతో త్రిలోకాలను మోహింపజేసింది.
Verse 7
मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते
మరియు మహాపుణ్యమైన మేరువు శిఖరంపై, ఆ సుందర గుహలలో—వివిధ ధాతువులతో నిండినది, అనేక రత్నాలతో అలంకరించబడినది.
Verse 8
देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते
అది దేవవృక్షాలతో నిండిపోయి, అనేక పుష్పాలతో శోభిల్లింది; దేవవృందాలతో కిటకిటలాడి, గంధర్వులు-అప్సరసలు సేవించుచుండగా ఉండింది.
Verse 9
मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी
అది మనోహరమై, అత్యంత సుందరమై, చల్లని నీడతో నిండిపోయింది; చందన, అశోక వృక్షాలతో అలంకృతమై, యువ వృక్షాలు మధురంగా నవ్వుతున్నట్లుగా కనిపించింది.
Verse 10
दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना
ఆమె ఊయలపై ఆసీనురాలై, సమస్త శృంగారశోభలతో అలంకృతమై; గాఢనీల కౌశేయవస్త్రంలో ఆ సుందరముఖి ప్రకాశించింది।
Verse 11
बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला
హే ద్విజోత్తమా! ఆమె బంధూకపుష్పవర్ణ కంచుకాన్ని ధరించింది; ఆ బాలిక సర్వాంగసుందరి, ఆమె చేతులు వీణావాద్యంతో పాటు తాళం పట్టడంలో నిమగ్నమయ్యాయి।
Verse 12
गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा
ఆమె సుస్వరంతో లోకమంతటిని మోహింపజేసే ఉత్తమ గీతాన్ని ఆలపించింది; ఆ మనోహర సఖులతో చుట్టుముట్టబడిన ఆ బాలిక అత్యంత రమణీయంగా కనిపించింది।
Verse 13
अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्
అంగుడు పుణ్యమైన గుహలో సంపూర్ణ ఏకాంతంలో ధ్యానస్థుడై; కామక్రోధరహితుడై జనార్దనుడు (విష్ణువు) ను ధ్యానించుచున్నాడు।
Verse 14
स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्
అతడు ఆ మధురమైన, సుస్వరమైన, మనోహరమైన గీతాన్ని విన్నాడు—తాళం, మానం, విధివిధానాలతో కూడి పాడబడినదాన్ని—అది సమస్త జీవులను ఆకర్షించేది।
Verse 15
ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः
ధ్యానభంగమై ఆ తేజస్వి మాయాగీతముచే మోహితుడయ్యెను. వెంటనే ఆసనమునుండి లేచి మళ్లీ మళ్లీ చుట్టూ చూచెను।
Verse 16
जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्
మాయచే చలించిన మనస్సుతో అతడు వేగముగా అక్కడికి వెళ్లెను. ఊయలపై కూర్చుండి వీణాదండమున చేతులు నిమగ్నమై ఉన్న ఆమెను చూసి తిలకించెను।
Verse 17
हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः
ఆమె నవ్వుచు మధురముగా పాడుచుండెను; ఆమె ముఖము పూర్ణచంద్రునివలె. ఆ మహాయశస్వి ఆమె గీతముచేతను రూపముచేతను మోహితుడయ్యెను।
Verse 18
तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः
ఆమె లావణ్యప్రభావముచే మన్మథుని శరబాధ పొందిన ఋషిపుత్రుడైన ఆ ద్విజోత్తముడు వ్యాకులుడయ్యెను; అతని మనస్సు జ్ఞానము కలతపడ్డవి।
Verse 19
प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्
అతిమోహముచే అతడు ప్రలాపించుచు మళ్లీ మళ్లీ జంభించెను. ఆ క్షణముననే అతనికి స్వేదము, కంపము, దాహతాపము కలిగెను।
Verse 20
मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः
మహామోహాలచేత మోహితుడైనట్లుగా అతని మనస్సు క్షీణించి చలించిపోయింది. దేహం వణుకుతూ, అంతరంలో మండుతూ, అతడు అప్పుడు అక్కడికి సమీపించాడు.
Verse 21
तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्
విశాలనేత్రి, యశస్విని అయిన మృత్యుకన్యను చూచి, మహాత్ముడు మధురహాసిని సునీతాతో అప్పుడు పలికెను.
Verse 22
का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्
హే వరారోహే! సఖులతో పరివారితగా నీవెవరు, ఎవరి (కుమార్తె లేదా భార్య) వి? ఏ కార్యంతో ఇక్కడికి వచ్చితివి, నిన్ను అడవికి ఎవరు పంపిరి?
Verse 23
तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव
ఈ మహావనంలో నీ సమస్త దేహం సుందరంగా ప్రకాశిస్తోంది. నేడు వెంటనే నాకు వివరించు; ప్రసన్నముఖినిగా, కృపాపూర్వకంగా ఉండు.
Verse 24
मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः
మాయామోహంతో మోహితుడై అతడు ఆమె కార్యాన్ని (అభిప్రాయాన్ని) గ్రహించలేకపోయెను; ఎందుకంటే మహాముని కూడా మన్మథుని బాణాలతో విద్ధుడయ్యెను.
Verse 25
एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्
మహామతి పలికిన అటువంటి గంభీర వాక్యాలను విని ఆమె ఏమీ పలకలేదు; బ్రాహ్మణుని చూచి, మరల సఖి ముఖాన్ని తిలకించింది।
Verse 26
रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति
అప్పుడు సునీత తన సఖి రంభాను పేరుతో పిలిచి ప్రేరేపించింది; ఆపై రంభా ఆ ద్విజ బ్రాహ్మణునితో భక్తి-గౌరవాలతో పలికింది।
Verse 27
इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा
ఈ కన్య మహాభాగ్యశాలిని; మహాత్ముడైన మృత్యువు కుమార్తె కూడా. ‘సునీతా’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి, సమస్త శుభలక్షణసంపన్న.
Verse 28
पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्
ఆ బాలిక భర్తగా ధర్మవంతుడైన, తపోనిధియైన, శాంతుడైన, దాంతుడైన, మహాప్రాజ్ఞుడైన, వేదవిద్యలలో విశారదుడైన పురుషుని కోరుతోంది।
Verse 29
एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्
అటువంటి గంభీర వాక్యాన్ని విని మహాముని, అప్సరసలలో శ్రేష్ఠమైన రంభాను ఉద్దేశించి అప్పుడు పలికాడు।
Verse 30
मया चाराधितो विष्णुः सर्वविश्वमयो हरिः । तेन दत्तो वरो मह्यं पुत्राख्यः सर्वसिद्धिदः
నేను సమ్యగ్గా విష్ణువును—సర్వవిశ్వమయుడైన హరిని—ఆరాధించితిని. ఆయన నాకు వరమిచ్చెను: సర్వసిద్ధులను ప్రసాదించే పుత్రుడు.
Verse 31
तन्निमित्तमहं भद्रे सुतार्थं नित्यमेव च । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य कन्यामेकां प्रचिंतये
ఆ కారణమున, ఓ భద్రే, మరియు నిత్యం పుత్రప్రాప్తి కోసమే, మహా పుణ్యము తపోవీర్యము గల ఒక పురుషుని కుమార్తెను నేను నిరంతరం ధ్యానించుచున్నాను.
Verse 32
सदैवाहं न पश्यामि सुभार्यां सत्यमीदृशीम् । इयं धर्मस्य वै कन्या धर्माचारा वरानना
నిజముగా, ఇలాంటి సుభార్యను నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఈమె ధర్ముని కుమార్తె—ధర్మాచరణలో స్థిరమైన, శ్రేష్ఠముఖి.
Verse 33
मामेवं हि भजत्वेषा यदि कान्तमिहेच्छति । यं यमिच्छेदियं बाला तं ददामि न संशयः
ఈ బాలిక ఇక్కడ ప్రియుడిని కోరుతూ ఇదే విధంగా నన్ను భజిస్తే, ఆమె ఏ భర్తను కోరుతుందో అతనినే నేను ప్రసాదిస్తాను—సందేహం లేదు.
Verse 34
अदेयं देयमित्याह अस्याः संगमकारणात् । एकमेवं त्वया देयं श्रूयतां द्विजसत्तम
అతడు అన్నాడు—‘ఇవಳతో సంగమం కలగుటకై, ఇవ్వకూడనిదే ఇవ్వవలసినది.’ ‘అందుచేత నీవు ఇదొక్కటే ఇవ్వాలి; వినుము, ఓ ద్విజసత్తమా.’
Verse 35
रंभोवाच । विप्रेंद्र त्वं शृणुष्वेह प्रतिज्ञां वच्मि सांप्रतम् । एषा नैव त्वया त्याज्या धर्मपत्नी तवैव हि
రంభా పలికెను—హే విప్రేంద్రా, ఇక్కడ వినుము; నేను ఇప్పుడు ఒక పవిత్ర ప్రతిజ్ఞను ప్రకటిస్తున్నాను. ఈమె నీ ధర్మపత్నియే గనుక నీవు ఆమెను ఎన్నడూ విడువకూడదు.
Verse 36
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने षट्त्रिंशोऽध्यायः
ఇట్లు పవిత్ర శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో ‘వేనోపాఖ్యానము’ అను ముప్పై ఆరవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.
Verse 37
स्वहस्तं देहि विप्रेंद्र सत्यप्रत्ययकारकम् । एवमस्तु मया दत्तो ह्यस्या हस्तो न संशयः
హే విప్రేంద్రా, సత్యానికి ప్రమాణముగా నీ స్వహస్తాన్ని ప్రతిజ్ఞగా ఇవ్వుము. అలాగే కావుగాక—నా చేత ఈమె హస్తం నీకు ఇచ్చబడింది; ఇందులో సందేహం లేదు.
Verse 38
सूत उवाच । एवं संबधिकं कृत्वा सत्यप्रत्ययकारकम् । गांधर्वेण विवाहेन सुनीथामुपयेमिवान्
సూతుడు పలికెను—ఇలా సత్యానికి ప్రమాణమైన బంధాన్ని స్థాపించి, అతడు గాంధర్వ వివాహ విధానముతో సునీథను భార్యగా స్వీకరించాడు.
Verse 39
तस्मै दत्वा सुनीथां तां रंभा हृष्टेन चेतसा । सा तां चामंत्रयित्वा वै गता गेहं स्वकं पुनः
అతనికి సునీథను ఇచ్చి రంభా హర్షభరిత హృదయంతో, ఆమెను వీడ్కోలు చెప్పి మళ్లీ తన స్వగృహానికి వెళ్లింది.
Verse 40
प्रहृष्टचेतसः सख्यः स्वस्थानं परिजग्मिरे । गतासु तासु सर्वासु सखीषु द्विजसत्तमः
హర్షభరిత హృదయాలతో సఖులు తమ తమ స్థానాలకు వెళ్లిపోయారు. ఆ సఖీలందరూ వెళ్లిన తరువాత, ఆ ద్విజశ్రేష్ఠుడు అక్కడే నిలిచెను।
Verse 41
रेमे त्वंगस्तया सार्धं प्रियया भार्यया सह । तस्यामुत्पाद्य तनयं सर्वलक्षणसंयुतम्
రాజు అంగుడు తన ప్రియ భార్యతో కలిసి ఆనందంగా విహరించాడు. ఆమె ద్వారా అతడు సర్వ శుభలక్షణసంపన్నమైన కుమారుని పొందెను।
Verse 42
चकार नाम तस्यैव वेनाख्यं तनयस्य हि । ववृधे स महातेजाः सुनीथातनयस्तदा
అతడు ఆ కుమారునికి ‘వేన’ అనే నామం పెట్టెను. అప్పుడు సునీథా తనయుడైన ఆ మహాతేజస్సు గలవాడు పెరిగెను।
Verse 43
वेदशास्त्रमधीत्यैव धनुर्वेदं गुणान्वितम् । सर्वासामपि मेधावी विद्यानां पारमेयिवान्
అతడు వేదశాస్త్రాలను అధ్యయనం చేసి, గుణసంపన్నమైన ధనుర్వేదమును కూడా నేర్చుకున్నాడు. అతడు మేధావి, సమస్త విద్యలలో పారంగతుడయ్యెను।
Verse 44
अंगस्य तनयो वेनः शिष्टाचारेण वर्तते । स वेनो ब्राह्मणश्रेष्ठः क्षत्त्राचारपरोऽभवत्
అంగుని కుమారుడు వేనుడు శిష్టాచారాన్ని అనుసరించి ప్రవర్తించెను. అయితే, ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా, ఆ వేనుడు క్షత్రియాచారమునకు పరుడయ్యెను।
Verse 45
दिवि चेंद्रो यथा भाति सर्वतेजःसमन्वितः । भात्येवं तु महाप्राज्ञः स्वबलेन पराक्रमैः
ఆకాశంలో చంద్రుడు సమస్త తేజస్సుతో ప్రకాశించునట్లు, అలాగే మహాప్రాజ్ఞుడు తన స్వబలముతోను పరాక్రమముతోను దీప్తిమంతుడగును।
Verse 46
चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते वैवस्वतसमागते । प्रजापालं विना लोके प्रजाः सीदंति सर्वदा
చాక్షుష మన్వంతరం గడచి వైవస్వత మన్వంతరం వచ్చినప్పుడు, ప్రజాపాలకుడు లేక లోకంలోని ప్రజలు ఎల్లప్పుడూ దుఃఖంలో పడిరి।
Verse 47
ऋषयो धर्मतत्त्वज्ञाः प्रजाहेतोस्तपोधनाः । व्यचिंतयन्महीपालं धर्मज्ञं सत्यपंडितम्
ధర్మతత్త్వజ్ఞులు, తపోధనులు, ప్రజాహితపరులు అయిన ఋషులు ధర్మజ్ఞుడైన, సత్యనిష్ఠ పండితుడైన రాజును గురించి ఆలోచించిరి।
Verse 48
तं वेनमेव ददृशुः संपन्नं लक्षणैर्युतम् । प्राजापत्ये पदे पुण्ये अभ्यषिंचन्द्विजोत्तमाः
వారు శుభలక్షణసంపన్నుడై సమర్థుడైన వేనునే చూచిరి; ప్రాజాపత్యమనే పుణ్యపదంలో ద్విజోత్తములు అతనికి అభిషేకము చేసిరి।
Verse 49
अभिषिक्ते महाभागे त्वंगपुत्रे तदा नृपे । ते प्रजापतयः सर्वे जग्मुश्चैव तपोवनम्
ఓ రాజా, అప్పుడు అంగపుత్రుడైన మహాభాగ నృపుడు అభిషిక్తుడైన తరువాత, ఆ ప్రజాపతులందరూ తపోవనమునకు వెళ్లిరి।
Verse 50
गतेषु तेषु सर्वेषु वेनो राज्यमकारयत् । सूत उवाच । सा सुनीथा सुतं दृष्ट्वा सर्वराज्यप्रसाधकम्
అందరూ వెళ్లిపోయిన తరువాత రాజు వేనుడు రాజ్యపాలన ప్రారంభించాడు. సూతుడు చెప్పెను—అప్పుడు సునీథా, సమస్త రాజ్యకార్యాలను సక్రమంగా నిర్వహించగల తన కుమారుని చూచి ఆనందించింది.
Verse 51
विशंकते प्रभावेण शापात्तस्य महात्मनः । मम पुत्रो महाभागो धर्मत्राता भविष्यति
ఆ మహాత్ముని శాపప్రభావాన్ని భయపడి ఆమె మనసులో ఇలా తలచింది—“నా మహాభాగ్యవంతుడైన కుమారుడు ధర్మరక్షకుడవుతాడు.”
Verse 52
इत्येवं चिंतयेन्नित्यं पूर्वपापाद्विशंकिता । धर्मांगानि सुपुण्यानि सुताग्रे परिदर्शयेत्
ఇలా ప్రతిదినం ఆలోచిస్తూ, పూర్వపాపఫలాన్ని భయపడి, తన కుమారుని ముందర ధర్మానికి చెందిన అత్యంత పుణ్యమైన అంగాలను (ఆచారాలను) వివరించాలి.
Verse 53
सत्यभावादि कान्पुण्यान्गुणान्सा वै प्रकाशयेत् । इत्युवाच सुतं सा हि अहं धर्मसुता सुत
“సత్యభావం మొదలైన పుణ్యగుణాలను ఆమె తప్పక వెల్లడించాలి.” అని చెప్పి ఆమె తన కుమారునితో—“కుమారా, నేను ధర్ముని కుమార్తెను” అని పలికింది.
Verse 54
पिता ते धर्मतत्त्वज्ञस्तस्माद्धर्मं समाचर । इत्येवं बोधयेन्नित्यं पुत्रं वेनं तदा सती
“నీ తండ్రి ధర్మతత్త్వాన్ని తెలిసినవాడు; కాబట్టి నీవు ధర్మాన్ని ఆచరించు.” ఈ విధంగా ఆ సతీమణి తన కుమారుడు వేనునికి నిత్యం బోధించేది.
Verse 55
मातापित्रोस्तयोर्वाक्यं प्रजायुक्तं प्रपालयेत् । एवं वेनः प्रजापालः संजातःक्षितिमंडले
ప్రజాహితంతో కూడిన తల్లిదండ్రుల ఆజ్ఞను భక్తితో నిష్ఠగా పాటించాలి. అట్లే ప్రజాపాలకుడైన వేనుడు భూమండలమున జన్మించాడు.
Verse 56
सुखेन जीवते लोकःप्रजाधर्मेणरंजिताः । एवं राज्यप्रभावं तु वेनस्यापि महात्मनः
ప్రజాధర్మముచే ఆనందించిన ప్రజలు సుఖంగా జీవించిరి. ఇట్లాంటి రాజ్యప్రభావమే మహాత్ముడైన వేనునికీ ఉండెను.
Verse 57
धर्मभावाः प्रवर्तंते तस्मिञ्छासति पार्थिवे
ఆ రాజు పాలించుచుండగా ధర్మభావములు, ధర్మాచారములు సమ్యకంగా ప్రవహించును.