Adhyaya 26

Verse 1

सूत उवाच । तं पुत्रं निहतं श्रुत्वा सा दितिर्दुःखपीडिता । पुत्रशोकेन तेनैव संदग्धा द्विजसत्तमाः

సూతుడు పలికెను—తన కుమారుడు హతుడయ్యాడని విని దితి దుఃఖంతో నలిగిపోయింది. హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా, ఆ కుమారశోకమే ఆమెను అంతరంగంలో దహించినట్లైంది.

Verse 2

पुनरूचे महात्मानं कश्यपं मुनिपुंगवम् । इंद्रस्यापि सुदुष्टस्य वधार्थं द्विजसत्तम

మళ్లీ అతడు మహాత్ముడైన, మునిపుంగవుడైన కశ్యపునితో పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠా, అత్యంత దుష్టుడైన ఇంద్రుని కూడా వధించుటకై.

Verse 3

ब्रह्मतेजोमयं तीव्रं दुःसहं सर्वदैवतैः । पुत्रैकं दीयतां कांत सुप्रियाहं यदा विभो

ఈ బ్రహ్మతేజోమయమైన ఘోర తేజస్సు సమస్త దేవతలకూ అసహ్యము. కావున, ఓ ప్రియతమా! ఓ విభో! నేను నీ ప్రియా కనుక, దానిని భరించుటకు ఒక కుమారుని ప్రసాదించుము.

Verse 4

कश्यप उवाच । निहतौ बलवृत्रौ च मम पुत्रौ महाबलौ । अघमाश्रित्य देवेन इंद्रेणापि दुरात्मना

కశ్యపుడు పలికెను—నా మహాబలవంతులైన కుమారులు బలుడు, వృత్రుడు హతులయ్యారు. ఆ దురాత్ముడైన దేవేంద్రుడు పాపమార్గాన్ని ఆశ్రయించి వారిని సంహరించాడు.

Verse 5

तस्यैव च वधार्थाय पुत्रमेकं ददाम्यहम् । वर्षाणां तु शतैकं त्वं शुचिर्भव यशस्विनि

అతనిని సంహరించుటకే నేను నీకు ఒక కుమారుని ఇస్తాను. ఓ యశస్వినీ! నీవు నూరు సంవత్సరాలు శుచిగా, నియమంతో ఉండుము.

Verse 6

एवमुक्त्वा स योगींद्रो हस्तं शिरसि वै तदा । दत्त्वादित्या सहैवासौ गतो मेरुं तपोवनम्

ఇట్లు పలికి యోగీంద్రుడు ఆమె శిరస్సుపై తన హస్తాన్ని ఉంచెను. ఆదిత్యాతో కలిసి అతడు మేరుపర్వతంలోని తపోవనానికి వెళ్లెను.

Verse 7

तपस्तताप सा देवी तपोवननिवासिनी । शुचिष्मती सदा भूत्वा पुत्रार्था द्विजसत्तम

తపోవన నివాసినియైన ఆ దేవి ఘోర తపస్సు చేసెను. ఓ ద్విజసత్తమా! కుమారార్థమై ఆమె ఎల్లప్పుడూ శుచిగా, తేజస్సుతో నిలిచెను.

Verse 8

ततो देवः सहस्राक्षो ज्ञात्वा उद्यममेव च । दित्याश्चैव महाभाग अंतरप्रेक्षकोऽभवत्

అప్పుడు సహస్రాక్షుడైన దేవేంద్రుడు ఆ ప్రయత్నాన్ని పూర్తిగా గ్రహించి, ఓ మహాభాగ, దిత్యుల మధ్యకూడా అదృశ్య పరిశీలకుడై నిలిచెను।

Verse 9

पंचविंशाब्दिको भूत्वा देवराड्दैवतोपमः । ब्राह्मणस्य च रूपेण तस्याश्चांतिकमागतः

ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల వయస్సు ధరించి, దేవరాజు—దైవ తేజస్సుతో సమానుడు—బ్రాహ్మణ రూపం తీసుకొని ఆమె సమీపానికి వచ్చెను।

Verse 10

स तां प्रणम्य धर्मात्मा मातरं तपसान्विताम् । तयोक्तस्तु सहस्राक्षो भवान्को द्विजसत्तम

ఆ ధర్మాత్ముడు తపస్సుతో యుక్తమైన తన మాతకు నమస్కరించాడు. అప్పుడు సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) అతనితో—“ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, నీవెవరు?” అని పలికెను।

Verse 11

तामुवाच सहस्राक्षः पुत्रोऽहं तव शोभने । ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च धर्मं जानामि भामिनि

సహస్రాక్షుడు ఆమెతో అన్నాడు—“ఓ శోభనే, నేను నీ కుమారుడను. నేను బ్రాహ్మణుడను, వేదవిదుడను; ధర్మాన్ని తెలుసుకున్నవాడను, ఓ భామిని.”

Verse 12

तपसस्तव साहाय्यं करिष्ये नात्र संशयः । शुश्रूषति स तां देवीं मातरं तपसान्विताम्

“నీ తపస్సుకు నేను సహాయం చేస్తాను—ఇందులో సందేహం లేదు.” అని చెప్పి, తపస్సుతో యుక్తమైన మాతృదేవిని అతడు శ్రద్ధతో సేవించెను।

Verse 13

तमिंद्रं सा न जानाति आगतं दुष्टकारिणम् । धर्मपुत्रं विजानाति शुश्रूषंतं दिने दिने

దుష్కార్యము చేయుటకు వచ్చిన ఆ ఇంద్రుని ఆమె గుర్తించదు; అయితే ప్రతిదినము భక్తితో సేవచేయు ధర్మపుత్రుని ఆమె గుర్తిస్తుంది।

Verse 14

अंगं संवाहयेद्देव्याः पादौ प्रक्षालयेत्ततः । पत्रं मूलं फलं तत्र वल्कलाजिनमेव च

దేవి అవయవాలను మృదువుగా సంభావించాలి, తరువాత ఆమె పాదాలను ప్రక్షాళన చేయాలి. అక్కడ ఆకులు, వేర్లు, ఫలాలు, అలాగే వల్కలవస్త్రము మరియు మృగచర్మమును సమర్పించాలి.

Verse 15

ददात्येवं स धर्मात्मा तस्यै दित्यै सदैव हि । भक्त्या संतोषिता तस्य संतुष्टा तमभाषत

ఇలా ఆ ధర్మాత్ముడు దితికి ఎల్లప్పుడూ సమర్పించుచుండెను. అతని భక్తిచేత సంతోషించి, పూర్తిగా తృప్తి పొందిన దితి అతనితో పలికెను.

Verse 16

पुत्रे जाते महापुण्ये इंद्रे च निहते सति । कुरु राज्यं महाभाग पुत्रेण मम दैवकम्

మహాపుణ్యవంతుడైన కుమారుడు జన్మించి, ఇంద్రుడు నిహతుడైనందున, ఓ మహాభాగుడా, నీవు రాజ్యాన్ని స్వీకరించు; నా దైవగతి నా కుమారునితోనే బద్ధమై ఉంది.

Verse 17

एवमस्तु महाभागे ते प्रसादाद्भविष्यति । तस्याश्चैवांतरं प्रेप्सुरभवत्पाकशासनः

అతడు పలికెను—“ఏవమస్తు, ఓ మహాభాగే; నీ ప్రసాదముచేత అది నిశ్చయంగా జరుగును.” అనంతరం పాకశాసనుడు (ఇంద్రుడు) ఆమెపై అవకాశాన్ని కోరుతూ, ఆమె బలహీన క్షణాన్ని గమనించుచుండెను.

Verse 18

ऊने वर्षशते चास्या ददर्शांतरमच्युतः । अकृत्वा पादयोः शौचं दितिः शयनमाविशत्

నూరు సంవత్సరాలు పూర్తికాకముందే అచ్యుతుడు ఆమె ఆచారంలో ఒక లోపాన్ని గమనించాడు. దితి పాదశౌచం చేయకుండానే శయ్యపై పడుకుంది.

Verse 19

शय्यांते सा शिरः कृत्वा मुक्तकेशातिविह्वला । निद्रामाहारयामास तस्याः कुक्षिं प्रविश्य ह

శయ్య అంచున తల పెట్టి, జుట్టు విప్పి, అత్యంత కలతచెంది ఆమె నిద్రలోకి జారింది—అది ఆమె కుక్షిలో ప్రవేశించినట్లుగా అయింది.

Verse 20

वज्रपाणिस्ततो गर्भं सप्तधा तं न्यकृंतत । वज्रेण तीक्ष्णधारेण रुरोद उदरे स्थितः

అప్పుడు వజ్రపాణి ఇంద్రుడు పదునైన అంచుగల వజ్రంతో ఆ గర్భాన్ని ఏడు భాగాలుగా చీల్చాడు; గర్భంలో ఉన్నవాడు ఏడ్చాడు.

Verse 21

स गर्भस्तत्र विप्रेंद्रा इंद्रहस्तगतेन वै । रोदमानं महागर्भं तमुवाच पुनः पुनः

ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠులారా, అక్కడ ఆ గర్భం నిజంగా ఇంద్రుని చేతికి వచ్చింది; ఏడుస్తున్న ఆ మహాగర్భాన్ని ఇంద్రుడు మళ్లీ మళ్లీ పలికాడు.

Verse 22

शतक्रतुर्महातेजा मा रोदीरित्यभाषत । सप्तधा कृतवाञ्छक्रस्तं गर्भं दितिजं पुनः

శతక్రతువు మహాతేజస్సు గల శక్రుడు, “ఏడవకు” అని అన్నాడు. తరువాత శక్రుడు దితిజుడైన ఆ గర్భాన్ని మళ్లీ ఏడు భాగాలుగా చేశాడు.

Verse 23

एकैकं सप्तधा च्छित्त्वा रुदमानं स देवराट् । एवं वै मरुतो जातास्ते तु देवा महौजसः

దేవరాజు ఇంద్రుడు ఏడేడు భాగాలుగా ఒక్కొక్కరిని చీల్చి, వారు ఏడుస్తుండగానే అలా చేశాడు. అట్లే మహౌజస్సులైన దేవులు—మరుతులు జన్మించారు.

Verse 24

यथा इंद्रेण ते प्रोक्ता बभूवुर्नामभिस्ततः । अतिवीर्य महाकायास्तीव्र तेजः पराक्रमाः

ఇంద్రుడు ఎలా ప్రకటించాడో, ఆ పేర్లతోనే వారు తరువాత ప్రసిద్ధులయ్యారు—అతివీర్యులు, మహాకాయులు, తీవ్రమైన తేజస్సు మరియు పరాక్రమం కలవారు.

Verse 25

एकोना वै बभूवुस्ते पंचाशन्मरुतस्ततः । मरुतो नाम ते ख्याता इंद्रमेव समाश्रिताः

అప్పుడు వారు నలభై తొమ్మిది మంది మరుతులయ్యారు. ‘మరుతులు’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధులై, ఇంద్రునినే ఆశ్రయించారు.

Verse 26

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे मरुदुत्पत्तिर्नाम षड्विंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణం భూమిఖండంలో ‘మరుదుత్పత్తి’ అనే ఇరవై ఆరవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.

Verse 27

क्रमशस्तानि राज्यानि पृथुपूर्वाणि तानि वै । स देवः पुरुषः कृष्णः सर्वव्यापी जगद्गुरुः

క్రమంగా ఆ రాజ్యాలు స్థాపించబడ్డాయి—పృథువు రాజ్యంతో ప్రారంభమై. ఆయనే దేవపురుషుడు శ్రీకృష్ణుడు—సర్వవ్యాపి, జగద్గురు.

Verse 28

तपोजिष्णुर्महातेजाः सर्व एकः प्रजापतिः । पर्जन्यः पावकः पुण्यः सर्वात्मा सर्व एव हि

ఆయనే తపస్సు-శక్తిస్వరూపుడు, మహాతేజస్సుగలవాడు, సమస్త జీవుల ఏకైక ప్రజాపతి. ఆయనే పర్జన్యుడు (వర్షదాత), పావకుడు (అగ్ని), పరమ పుణ్యుడు—సర్వాత్ముడు, నిజంగా సర్వమూ ఆయనే.

Verse 29

तस्य सर्वमिदं पुण्यं जगत्स्थावरजंगमम् । भूतसर्गमिमं सम्यग्जानतो द्विजसत्तम

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ఈ భూతసృష్టిని యథార్థంగా తెలిసినవానికి, స్థావర-జంగమాలతో కూడిన ఈ సమస్త జగత్తు సంపూర్ణంగా పుణ్యమయమవుతుంది.

Verse 30

नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः । इमां सृष्टिं महापुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्

ఇక్కడ పతనభయం లేదు; మరి పరలోకభయం ఎక్కడిది? ఈ సృష్టి-వ్యవస్థ మహాపుణ్యదాయిని, శుభకరమైనది, సమస్త పాపాలను హరించేది.

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । स हि धन्यश्च पुण्यश्च स हि सत्यसमन्वितः

భక్తితో ఎవడు దీనిని శ్రవణం చేస్తాడో, అతడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు. అతడు ధన్యుడు, పుణ్యవంతుడు; సత్యసంపన్నుడు.

Verse 32

यः शृणोति इमां सृष्टिं स याति परमां गतिम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

ఈ సృష్టివివరణను శ్రవణం చేసే వాడు పరమగతిని పొందుతాడు. సమస్త పాపాల నుండి శుద్ధాత్ముడై, అతడు విష్ణులోకానికి చేరుతాడు.