Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

సూతుడు పలికెను—విష్ణువు అంతర్ధానమైనప్పుడు మహామతి రాజు వేనుడు “దేవదేవేశ్వరుడు ఎక్కడికి వెళ్లెను?” అని చింతలో మునిగెను।

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

మహా హర్షంతో నిండిన ఉత్తమ రాజు ఆలోచించి, రాజశ్రేష్ఠుడైన పృథువును పిలిపించి మధుర వాక్యాలతో పలికెను।

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

అప్పుడు అతడు మహాత్మునితో మహా హర్షంతో పలికెను—“ఓ కుమారా! నీ వల్ల ఈ మర్త్యలోకంలో నేను ఘోర పాపం నుండి రక్షింపబడ్డాను.”

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

ఓ వత్స పృథూ! నా వంశము ఇప్పుడు ప్రకాశమును పొందింది. నేను దోషాలతో నాశనం చేసినదాన్ని నీవు గుణాలతో కాంతిమంతం చేసితివి.

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

నేను అశ్వమేధ యజ్ఞం నిర్వహించి అనేక దానాలు ఇస్తాను. నేడు నీ ప్రసాదముచే నేను దేహంతోనే విష్ణులోకానికి వెళ్తున్నాను.

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

హే మహాభాగ, హే నృపోత్తమా! కావలసిన సంభారములను సమకూర్చుము. మరియు హే భాగ్యవంతుడా, వేదపారగులైన బ్రాహ్మణులను ఆహ్వానించుము.

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

ఇలా మహాత్ముడైన వేనుని ఆజ్ఞ పొందిన మహాత్ముడు పృథు, తన తండ్రి వేనునకు గౌరవంతో ప్రత్యుత్తరం చెప్పెను.

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

హే మహారాజా! రాజ్యాన్ని పాలించుము, మనసుకు ఇష్టమైన భోగాలను అనుభవించుము—అవి దివ్యమైనవైనా, మానుషమైనవైనా, పుణ్యప్రదమైనవే. యజ్ఞముల ద్వారా జనార్దనుడు (విష్ణువు)ను ఆరాధించుము.

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

ఇట్లు పలికి, జ్ఞాననిష్ఠుడైన తండ్రికి నమస్కరించి, భూపతి యత్నపూర్వకంగా బాణాలతో కూడిన ధనుస్సును గ్రహించెను.

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

అతడు సమస్త భటులకు ఆజ్ఞాపించెను—“నా భూమిపై ప్రకటించుడి: కర్మ యొక్క మూడు విధాల ద్వారాను పాపం చేయరాదు.”

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

రాజా వేనుని ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించి పాపం చేయువాడు వధ్యుడగునుగాక; నిశ్చయంగా అతడు ఆ గతినే పొందును, సందేహం లేదు.

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

దానం తప్పక ఇవ్వవలెను; యజ్ఞముల ద్వారానూ జనార్దనుడు (విష్ణువు) ఆరాధ్యుడు. హే మానవులారా, అసూయను విడిచి మనస్సును ఆయనపై నిలిపి యజించుడి.

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

ఇలా ఉపదేశమిచ్చి వేనుని కుమారుడు రాజ్యాన్ని సేవకులకప్పగించి; ఓ విప్రులారా, తపస్సు నిమిత్తం తపోవనానికి వెళ్లెను.

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

సర్వ దోషాలను విడిచి, విషయాల వైపు పరుగెత్తే ఇంద్రియాలను నియమించి, అతడు నూరేళ్ల పరిమాణం నిరాహారుడై ఉన్నాడు.

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

అతని తపస్సుతో సంతుష్టుడైన బ్రహ్మ పృథువుతో పలికెను—“నీవు ఎందుకు తపస్సు చేస్తున్నావు? దాని కారణం నాకు చెప్పు.”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

పృథువు పలికెను—ఈ వేనుడు మహాప్రాజ్ఞుడు, నా తండ్రి, కీర్తివర్ధకుడు; అయినా తన రాజ్యంలోనే ఆ నరాధముడు పాపం ఆచరిస్తున్నాడు।

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

ఆ వానిని శిరఛ్ఛేదం చేయునది దేవుడు జనార్దనుడే కావాలి; అదృశ్య మహాచక్రాలతో హరి స్వయంగా శాస్తా కావాలి।

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

మనసా, కర్మణా, వాచా పాతకం చేయాలని కోరువారికి—వృక్షం నుండి పండిన ఫలం పడినట్లు—వారి శిరస్సులు చీలిపోవుగాక।

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

ఇదే శ్రేష్ఠ వరమని నేను భావిస్తున్నాను. ఓ సురేశ్వరా, నా మాట వినుము—ప్రజల దోషభావం వల్ల నా తండ్రి లిప్తుడవకూడదు।

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

ఓ దేవేశా, వరం ఇవ్వదలచితే అట్లే చేయుము; నాకు అత్యుత్తమమైన కోరుకున్న వరాన్ని ప్రసాదించుము. ఓ చతుర్ముఖా, నీకు నమస్కారం।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

బ్రహ్ముడు పలికెను—“ఎవమస్తు, మహాభాగా! నీ తండ్రి పవిత్రతను పొందెను. ఓ వత్సా పృథూ, అతడు విష్ణువిచేను, నీవు కుమారుడవై శాసించినచేతను దండింపబడెను.”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

ఇట్లు పృథూను ఉద్దేశించి వరమిచ్చి ఆ విభువు వెళ్లిపోయెను. అనంతరం పృథు తిరిగి వచ్చి రాజధర్మ కార్యాలలో స్థిరుడయ్యెను.

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

హే విప్రేంద్రులారా! వైన్యుని రాజ్యంలో ఎవడును పాపం ఆచరించలేదు. కాని ఎవడు త్రివిధ కర్మములచే పాపాన్ని ఆలోచించునో, (అతడు దోషభాగి అవును).

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

అతని శిరస్సు ఛేదింపబడును, పదునైన చక్రంతో నరికినట్లుగా. ఆ కాలం నుండి నిజముగా ఎవడును పాపం ఆచరించరాదు.

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

ఇట్లు ఆ మహాత్మ వైన్యుని ఆజ్ఞ ప్రవర్తించుచున్నది; మరియు సమస్త ప్రజలు సదాచారము, సంప్రదాయము అనుసరించి నిత్యము తమ నడవడిని సరిదిద్దుకొనుచున్నారు.

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

సర్వధర్మపరాయణులు దానములు మరియు ధర్మోచిత భోగములచే వికసిస్తారు; ఆ రాజుని ప్రసాదమువలన వారు సమస్త సుఖములలో అభివృద్ధి చెందుతారు।

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము భూమిఖండములో వెనోపాఖ్యానమునకు చెందిన నూట ఇరవై నాలుగవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।