Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 32
Mārkaṇḍeya-varṇanam
The Description of Mārkaṇḍeya
मृकण्डुतनयस्तावत्स्थितः संजीर्णपर्णवत् । तस्मिन्घोरे जलमये विष्णुशक्त्युपबृंहितः । आत्मानं परमं ध्यायन्स्थितवान्हरिसन्निधौ ॥ ३२ ॥
mṛkaṇḍutanayastāvatsthitaḥ saṃjīrṇaparṇavat | tasminghore jalamaye viṣṇuśaktyupabṛṃhitaḥ | ātmānaṃ paramaṃ dhyāyansthitavānharisannidhau || 32 ||
అప్పుడు మృకండువు కుమారుడు ఎండిన ఆకులాగా కదలక నిలిచెను. ఆ భయంకర జలమయ విస్తారములో విష్ణుశక్తిచే పోషింపబడి, పరమాత్మను ధ్యానించుచు, హరి సన్నిధిలో స్థితుడై యుండెను.
Narada (as narrator in dialogue with the Sanatkumara tradition context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It presents unwavering dhyāna as the means to remain established in Hari’s presence even amid pralaya-like terror, showing that Viṣṇu’s śakti sustains the devotee who fixes the mind on the Supreme Self.
Bhakti here is expressed as single-pointed remembrance and meditation—being “at Hari’s side” (hari-sannidhau) through inner absorption, not merely external circumstance.
The verse primarily emphasizes Yoga/Dhyāna rather than a Vedāṅga; practically, it underlines disciplined mental focus (a prerequisite for mantra-japa and ritual steadiness) as the operative spiritual skill.