Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 37
The Greatness of Viṣṇu
Viṣṇor Māhātmya
जारोऽयमिति मां तां च हतवन्तः प्रसह्य वै । आवां निहत्य ते सर्वे निवृत्ताः पुररक्षकाः ॥ ३७ ॥
jāro'yamiti māṃ tāṃ ca hatavantaḥ prasahya vai | āvāṃ nihatya te sarve nivṛttāḥ purarakṣakāḥ || 37 ||
“ఇతడు జారుడు!” అని కేకలు వేస్తూ నగరరక్షకులు బలవంతంగా నన్ను మరియు ఆమెను హతమార్చారు. మమ్మల్ని చంపి వారు అందరూ వెనుదిరిగారు.
Narada (narrating a past incident within the discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It highlights how rash accusation and uncontrolled anger lead to grave adharma, producing severe karmic consequences for both the victims and the perpetrators.
Indirectly, it shows the need for inner purity and restraint—qualities that support bhakti—since violence born of suspicion destroys dharma and obstructs spiritual progress.
No specific Vedanga (like Vyakarana, Jyotisha, or Kalpa) is taught in this verse; the takeaway is ethical discipline (dharma) and careful judgment in conduct.