Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 57
Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
ध्येया सा च सरस्वती भगवती पीतांबरालंकृता श्यामा श्यामतनुर्जरोपरिलसद्गात्रांचिता वैष्णवी । तार्क्ष्यस्था मणिनूपुरांगदलसद्ग्रैवेयभूषोज्ज्वला हस्तालंकृतशंखचक्रसुगदापद्मा श्रियै चास्तु नः ॥ ५७ ॥
dhyeyā sā ca sarasvatī bhagavatī pītāṃbarālaṃkṛtā śyāmā śyāmatanurjaroparilasadgātrāṃcitā vaiṣṇavī | tārkṣyasthā maṇinūpurāṃgadalasadgraiveyabhūṣojjvalā hastālaṃkṛtaśaṃkhacakrasugadāpadmā śriyai cāstu naḥ || 57 ||
పీతాంబరాలతో అలంకృతమైన, శ్యామవర్ణ శ్యామతనువుతో, అవయవాలపై జరా-ప్రకాశ చిహ్నాలు కలిగి, వైష్ణవీ స్వభావంలో స్థితమైన భగవతి సరస్వతీ ధ్యేయ. గరుడాసీనగా, మణినూపురాలు మరియు అంగ-గ్రీవాభరణాల కాంతితో ప్రకాశిస్తూ; చేతుల్లో శంఖం, చక్రం, గదా, పద్మం ధరించి—మాకు శ్రీమంగళాన్ని ప్రసాదించుగాక।
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It functions as a dhyāna-śloka: the devotee is instructed to visualize Sarasvatī as a Vaishnava Goddess, integrating wisdom (Sarasvatī) with Vishnu-centered protection and auspiciousness (śrī).
Bhakti here is practiced through focused remembrance (smaraṇa/dhyāna) using sacred iconography—Garuḍa, conch, discus, mace, and lotus—so the mind rests steadily on the Divine and receives śrī (well-being and grace).
The verse primarily highlights ritual-application knowledge: dhyāna as a preparatory limb of worship (upāsanā) where precise form-description supports mantra-japa and pūjā; it is more aligned with prayoga (ritual procedure) than with technical Vyākaraṇa or Jyotiṣa details.