Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 33
राम ँकाम्यः कृप ँपूज्यो हरिः पूज्योऽर्च्य एव हि । रोमो दृष्टोऽबला अत्र सुप्ता इष्टा इमा यतः ॥ ३३ ॥
rāma ṃkāmyaḥ kṛpa ṃpūjyo hariḥ pūjyo'rcya eva hi | romo dṛṣṭo'balā atra suptā iṣṭā imā yataḥ || 33 ||
రాముడే పరమంగా కోరదగిన ఆరాధ్యుడు; కరుణచేత ఆయన పూజ్యుడు. నిజంగా హరియే పూజ్యుడు, అర్చనీయుడు. ఇక్కడ రోమాంచం కనిపిస్తుంది, ఈ అశక్త స్త్రీలు నిద్రించుచున్నారు—అందుకే ఇదే ఇక్కడి ప్రియమైన అద్భుతం.
Sanatkumara (in dialogue with Narada, Moksha-dharma section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It asserts exclusive worship-worthiness of Hari (Viṣṇu/Rāma) and points to devotional transformation—signs like romaharṣa (hairs standing on end) arising in the presence of sacred remembrance or narrative.
Bhakti is framed as single-pointed worship (pūjā/arcana) of Hari, motivated by His compassion; the verse also hints that true devotion manifests as involuntary spiritual emotion (sāttvika-bhāvas).
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is ritual-practice vocabulary—pūjā and arcana directed to Hari as the primary object of worship in Narada Purana rituals.