Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 13
Sṛṣṭi-pralaya-kathana: Mahābhūta-guṇāḥ, Vṛkṣa-indriya-vādaḥ, Prāṇa-vāyu-vyavasthā
महर्षिर्ब्रह्मसंकाशः सर्वं तस्मै ततोऽब्रवीत् । भृगुरुवाच । मानसो नाम यः पूर्वो विश्रुतो वै महर्षिभिः ॥ १३ ॥
maharṣirbrahmasaṃkāśaḥ sarvaṃ tasmai tato'bravīt | bhṛguruvāca | mānaso nāma yaḥ pūrvo viśruto vai maharṣibhiḥ || 13 ||
అప్పుడు బ్రహ్మసమాన తేజస్సుతో ఉన్న ఆ మహర్షి అతనికి సమస్తాన్ని యథావిధిగా చెప్పెను. భృగువు పలికెను—‘మానస’ అనే ప్రాచీన ఋషి మహర్షులలో నిజంగా ప్రసిద్ధుడై విఖ్యాతుడై ఉన్నాడు.
Bhṛgu
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It emphasizes the Purāṇic method of transmitting liberating knowledge (mokṣa-dharma) through an authoritative sage-to-sage lineage, where a Brahmā-like seer communicates the complete teaching.
This verse is preparatory rather than directly devotional: it establishes trustworthy narration and lineage, which in the Narada Purana supports later teachings where bhakti and mokṣa are learned through realized teachers and sacred tradition.
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is the importance of reliable śruti-smṛti transmission—learning from recognized sages and established lineages.