Shloka 14
Adhyaya 25 — Madālāsā’s Return, Royal Succession, and the First Teaching to Vikrānta
त्वं कञ्चुके शीर्यमाणे निजेऽस्मिंस्तस्मिंश्च देहे मूढतां मा व्रजेथाः ।
शुभाशुभैः कर्मभिर्देहमेतन्मदादिमूढैः सञ्चुकस्तेऽपिनद्धः ॥
tvaṃ kañcuke śīryamāṇe nije 'smiṃs tasmiṃś ca dehe mūḍhatāṃ mā vrajethāḥ / śubhāśubhaiḥ karmabhir deham etan madādimūḍhaiḥ sañcukaste 'pinaddhaḥ
ఈ ‘వస్త్రము’—నీ స్వశరీరమే—జీర్ణమై నశించినప్పుడు దానిపై మోహపడకుము. శుభాశుభ కర్మలచేత, అహంకారాది భ్రమచేత మోహితులైనవారు నీపై కుట్టి బిగించిన కంచుకంలా ఈ దేహము ఉంది.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The body is impermanent and should not be treated as the self. Karma (good and bad) conditions embodiment; wisdom is to avoid pride-driven delusion and cultivate self-knowledge.
Not a pancalakṣaṇa unit (sarga/pratisarga/vaṃśa/manvantara/vaṃśānucarita) but a didactic-adhyātma passage embedded in narrative (upākhyāna).
‘Garment’ imagery points to the ātman as the wearer and the body as a temporary covering shaped by saṃskāras; liberation begins with loosening identification with the covering.