Shloka 13
Adhyaya 25 — Madālāsā’s Return, Royal Succession, and the First Teaching to Vikrānta
भूतानि भूतैः परिदुर्बलानि
वृद्धिं समायान्ति यथेह पुंसः ।
अन्नाम्बुपानादिभिरेव कस्य
न तेऽस्ति वृद्धिर्न च तेऽस्ति हानिः ॥
bhūtāni bhūtaiḥ paridurbalāni vṛddhiṃ samāyānti yatheha puṃsaḥ | annāmbupānādibhir eva kasya na te 'sti vṛddhir na ca te 'sti hāniḥ ||
భూతాలు పరస్పర భూతక్రియల వల్ల క్షీణమై, ఆహారం, నీరు, పానీయాలు మొదలైన వాటి ద్వారా—ఇక్కడ మనుష్యునిలోలాగే—వృద్ధిని పొందుతాయి. కానీ నీకు ఇది ఎవరిది? నీకు వృద్ధి లేదు, క్షయం లేదు.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Physical growth and decline belong to the body’s constituents; taking oneself as the changeless self (rather than the changing body) is presented as the cure for fear and grief.
A tattva/mokṣa teaching passage embedded within dynastic narrative (vaṃśānucarita), rather than one of the five cosmological markers itself.
The verse points to nirvikāratva (unchangeability) of the true self: nourishment modifies only the pañcabhūta-structure, while awareness itself is not augmented or diminished.