Shloka 47
Adhyaya 23 — Ashvatara’s Vow for Madalasa and the Bestowal of Musical Science by Sarasvati
यच्चामूर्तं यच्च मूर्तं समस्तं यद्वा भूतेष्वेकमेकञ्च किञ्चित् ।
यद्दिव्यस्ति क्ष्मातले खेऽन्यतो वा त्वत्सम्बद्धं त्वत्स्वरैर्व्यञ्जनैश्च ॥
yaccāmūrtaṃ yacca mūrtaṃ samastaṃ yadvā bhūteṣvekamekañca kiñcit /
yaddivyasti kṣmātale khe 'nyato vā tvatsambaddhaṃ tvatsvarairvyañjanaiśca
నిరాకారమైనదీ సాకారమైనదీ—అన్నీ; భూతజాతులలో ఉన్న ఏకైక వస్తువైనా; భూమిలో, ఆకాశంలో లేదా ఇతరత్రా ఉన్న దివ్యమైనదంతా—అది అంతా నీతో అనుబంధమై ఉంది, నీ స్వరాలు వ్యంజనాల ద్వారానే వ్యక్తమవుతుంది।
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Speech and meaning are sacred: the world of form and the formless is intertwined with Devī as language-power. Ethically, it elevates truthful, disciplined speech and reverence for learning/mantra.
Relates conceptually to sarga (manifestation) via nāma-rūpa (name-form) arising through śabda, but remains within stuti rather than genealogical/cosmic listing.
Vowels/consonants imply the matṛkā (phonemic energies): the cosmos is read as a mantra-body of Devī, where sound is the subtle blueprint of manifestation.