Shloka 14
Adhyaya 19 — Kartavirya Arjuna at Dattatreya’s Ashram: Boons, Sovereignty, and Vaishnava Praise
कार्तवीर्य उवाच यदि देव प्रसन्नस्त्वं तत् प्रयच्छ ऋद्धिमुत्तमाम् ।
यया प्रजाः पालयेऽहं न चाधर्ममवाप्नुयाम् ॥
kārtavīrya uvāca yadi deva prasannas tvaṃ tat prayaccha ṛddhim uttamām /
yayā prajāḥ pālaye 'haṃ na cādharmam avāpnuyām
కార్తవీర్యుడు అన్నాడు: ఓ భగవన్, మీరు ప్రసన్నులైతే, నాకు పరమ సమృద్ధి మరియు పరమ శక్తిని ప్రసాదించండి; దానివల్ల నేను ప్రజలను రక్షించి, అధర్మంలో పడిపోకుండా ఉండగలను।
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The ideal king seeks power as an instrument of protection (prajā-pālana), explicitly subordinated to dharma; legitimacy comes from righteous intent and accountability to moral order.
Carita/Vamśānucarita: it establishes the ethical premise for a ruler’s extraordinary capacities within the genealogical-royal narrative stream.
The prayer encodes the tension between śakti (capacity) and niyama (restraint): true ‘ṛddhi’ is power that does not corrupt the bearer into adharma.