Shloka 12
Adhyaya 16 — The Son’s Counsel on Renunciation and the Anasuya–Mandavya Episode: The Suspension of Sunrise and the Power of Pativrata
पुत्र उवाच शृणु तात यथा योगो दत्तात्रेयेण धीमता ।
अलर्काय पुरा प्रोक्तः सम्यक् पृष्टेन विस्तरात् ॥
putra uvāca śṛṇu tāta yathā yogo dattātreyeṇa dhīmatā |
alarkāya purā proktaḥ samyak pṛṣṭena vistarāt ||
కుమారుడు అన్నాడు—తండ్రీ, వినండి: జ్ఞాని దత్తాత్రేయుడు పూర్వకాలంలో సమ్యక్గా ప్రశ్నించబడినప్పుడు అలర్కునికి యోగాన్ని విస్తారంగా ఉపదేశించిన విధాన్ని।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Right instruction depends on right questioning; the text legitimizes its yoga teaching by rooting it in a revered exemplar (Dattātreya) and an earlier pedagogical event.
This is narrative framing for teaching (upadeśa-kathā). While Purāṇas often use genealogies and histories (vaṃśa/vaṃśānucarita), here the purpose is primarily soteriological instruction rather than dynastic record.
Invoking Dattātreya signals a synthesis-oriented yogic ideal (beyond rigid social identity), and ‘proper questioning’ hints that readiness and purity of intent are prerequisites for receiving transformative knowledge.