Shloka 12
Virāṭa-parva Adhyāya 23: Report of the Slain Sūtaputras, Royal Orders, and Sairandhrī’s Return
द्रौपहुुवाच जयो जयन्तो विजयो जयत्सेनो जयद्धल: । ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम्,द्रौपदी बोली--मेरे पति जय, जयन्त, विजय, जयत्सेन और जयद्वल जहाँ भी हों, मेरी यह आर्त वाणी सुनें और समझें। ये सूतपुत्र मुझे श्मशानमें लिये जा रहे हैं
draupar uvāca jayo jayanto vijayo jayatsenō jayaddhalaḥ | te me vācaṃ vijānantu sūtaputrā nayanti mām ||
ద్రౌపది పలికింది— జయ, జయంత, విజయ, జయత్సేన, జయద్ధల—నా భర్తలు ఎక్కడ ఉన్నా—నా ఈ ఆర్తవాణిని వినీ గ్రహించుగాక. ఈ సూతపుత్రులు నన్ను శ్మశానానికి తీసుకెళ్తున్నారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic imperative to protect those in distress and condemns coercion and lawless abduction; a righteous society is measured by how it responds to the cry of the vulnerable.
Draupadī, being forcibly taken by hostile men described as sūtaputras, calls out in anguish, invoking named persons (Jaya, Jayanta, Vijaya, Jayatsena, Jayaddhala) to hear her plea and come to her aid as she is being led toward the cremation-ground.