Shloka 39
अध्याय ३० — क्रोधदोषाः क्षमाप्रशंसा च
Defects of Anger and the Praise of Forbearance
आयज्छीलववतो दृष्टवा ह्वीमतो वृत्तिकर्शितान् | अनार्यान् सुखिनश्चैव विद्धलामीव चिन्तया,क्योंकि जो लोग श्रेष्ठ, शीलवान् और संकोची हैं, वे तो जीविकाके लिये कष्ट पा रहे हैं; किंतु जो अनार्य (दुष्ट) हैं, वे सुख भोगते हैं; यह सब देखकर मेरी उक्त धारणा पुष्ट होती है और मैं चिन्तासे विह्नल-सी हो रही हूँ
yudhiṣṭhira uvāca | āryaśīlavataḥ dṛṣṭvā hrīmataḥ vṛttikarśitān | anāryān sukhinaś caiva viddhalāmīva cintayā ||
శ్రేష్ఠులు, శీలవంతులు, లజ్జాశీలులు జీవనోపాధి కోసం కష్టపడి క్షీణించిపోతుండగా, అనార్యులు సుఖంగా జీవిస్తున్నారని నేను చూస్తే—నా పూర్వ నిశ్చయం మరింత బలపడుతుంది; నేను చింతతో వ్యాకులమైపోతాను।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse voices a classic dharmic crisis: the apparent inversion of moral order—virtuous people suffering while the wicked prosper—prompting deep reflection on dharma, karma, and the reliability of ethical causality in lived experience.
Yudhiṣṭhira, observing the hardships of the righteous and the ease of the unrighteous, expresses distress and confusion. His statement frames a broader discussion in the forest context about dharma, justice, and how to interpret suffering.