Shloka 24
अध्याय ३० — क्रोधदोषाः क्षमाप्रशंसा च
Defects of Anger and the Praise of Forbearance
आकाश इव भूतानि व्याप्य सर्वाणि भारत । ईश्वरो विदधातीह कल्याणं यच्च पापकम्,भारत! ईश्वर आकाशके समान सम्पूर्ण प्राणियोंमें व्याप्त होकर उनके कर्मानुसार सुख- दुःखका विधान करते हैं
ākāśa iva bhūtāni vyāpya sarvāṇi bhārata | īśvaro vidadhātīha kalyāṇaṃ yac ca pāpakam ||
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు— ఓ భారతా! ఆకాశం సమస్త భూతాలను ఎలా వ్యాపించి ఉంటుందో, అలాగే ఈశ్వరుడు ఇక్కడ ప్రతి జీవిని వ్యాపించి, వారి కర్మానుసారం కల్యాణమును మరియు పాపఫలమైన దుఃఖాన్ని—సుఖదుఃఖాలను—విధిస్తాడు।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Lord is all-pervading—like space—and that the distribution of happiness and suffering follows moral causality: beings experience outcomes in line with their actions, under a divine governance that maintains cosmic order.
Yudhiṣṭhira reflects on the nature of divine rule and moral consequence, addressing “Bhārata,” and frames human experience—good fortune and suffering—as something dispensed by Īśvara in accordance with deeds.