Shloka 32
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
सावित्रयुवाच ह्वतं पुरा मे श्वशुरस्य धीमतः स्वमेव राज्यं लभतां स पार्थिव: । जह्यात् स्वधर्म न च मे गुरुर्यथा द्वितीयमेतद् वरयामि ते वरम्,सावित्री बोली--मेरे बुद्धिमान् श्वशुरका राज्य, जो पहले उनसे छीन लिया गया है, उसे वे महराज पुनः प्राप्त कर लें तथा वे मेरे पूज्य गुरु महाराज द्युमत्सेन कभी अपना धर्म न छोड़ें; यही दूसरा वर मैं आपसे माँगती हूँ
sāvitry uvāca: hṛtaṃ purā me śvaśurasya dhīmataḥ svam eva rājyaṃ labhatāṃ sa pārthivaḥ | jahyāt svadharmaṃ na ca me gurur yathā dvitīyam etad varayāmi te varam ||
సావిత్రి పలికెను—నా బుద్ధిమంతుడైన మామగారి స్వరాజ్యం పూర్వం హరించబడినది; ఆ రాజ్యం ఆయన మళ్లీ పొందుగాక. అలాగే నా పూజ్య గురువు మహారాజు ద్యుమత్సేనుడు ఎప్పటికీ స్వధర్మాన్ని విడువకుండుగాక. ఇదే నేను మీ వద్ద కోరుకొనుచున్న రెండవ వరము.
यम उवाच
Educational Q&A
Sāvitrī frames her request in terms of dharma: rightful kingship should be restored, and a respected elder should remain unwavering in svadharma. The verse highlights that true boons are those aligned with moral order and the stability of righteous life.
In the boon-granting dialogue, Sāvitrī asks that her father-in-law regain the kingdom previously taken from him and that he never fall away from his dharma. This is presented as her second boon.