Shloka 10
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
त॑ दृष्टवा सहसोत्थाय भर्तुन्यस्य शनै: शिर: । कृताञ्जलिर्वाचार्ता हृदयेन प्रवेपती,उन्हें देखते ही सावित्रीने धीरेसे पतिका मस्तक भूमिपर रख दिया और सहसा खड़ी हो हाथ जोड़कर काँपते हुए हृदयसे वह आर्त वाणीमें बोली
taṁ dṛṣṭvā sahasotthāya bhartur nyasya śanaiḥ śiraḥ | kṛtāñjalir vācārtā hṛdayena pravepatī ||
ఆయనను చూచిన వెంటనే సావిత్రి సహసా లేచి నిలబడింది. తన భర్త తలని మెల్లగా కింద ఉంచి, అంజలి ఘటించి, హృదయం కంపించగా, ఆర్త స్వరంతో పలికింది।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through disciplined devotion and moral steadiness: even under extreme sorrow, Sāvitrī acts with reverence (joined hands), gentleness, and purposeful speech—qualities that support righteous action rather than despair.
Mārkaṇḍeya describes Sāvitrī’s immediate response upon seeing the formidable presence before her: she rises, carefully lays her husband’s head down, and—trembling with grief—addresses the figure in anguished words, initiating her plea that will define the episode.