Shloka 35
इन्द्रजिद्-लक्ष्मणयुद्धम्
Indrajit and Lakṣmaṇa: Escalation through Concealment
ततस्तद् विद्रुतं सैन्यमपयाते जयद्रथे । आदिदश्यादिश्य नाराचैराजघान वृकोदर:,जयद्रथके भाग जानेपर सारी सेना इधर-उधर भाग चली, परंतु भीमसेन अपने नाराचोंद्वारा नाम बता-बताकर उन सैनिकोंका वध करने लगे
tatas tad vidrutaṃ sainyam apayāte jayadrathe | ādiśyādiśya nārācair ājaghāna vṛkodaraḥ ||
ఆపై జయద్రథుడు వెనుదిరిగిన వెంటనే ఆ ఓడిపోయిన సైన్యం చెదిరి పారిపోయింది. అప్పుడు వృకోదరుడు భీముడు పేరుపేరున పిలుచుకుంటూ నారాచ బాణాలతో వారిని కూల్చసాగాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh momentum of war: when a leader retreats, morale collapses and the routed force becomes vulnerable. It also reflects kṣatriya-battle ethos—Bhīma’s decisive, targeted retaliation against hostile troops, emphasizing resolve and the consequences of aggression.
Jayadratha departs/withdraws, and his army breaks formation and runs in different directions. Bhīma (Vṛkodara) then attacks the fleeing soldiers, identifying them as he shoots, and kills many with nārāca arrows.