Shloka 67
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
धिग् बल॑ भीमसेनस्य धिक् पार्थस्य च गाण्डिवम् । यौ मां विप्रकृतां क्षुद्रैर्मषयेतां जनार्दन,जनार्दन! भीमसेनके बलको धिक्कार है, अर्जुनके गाण्डीव धनुषको भी धिककार है, जो उन नराधमोंद्वारा मुझे अपमानित होती देखकर भी सहन करते रहे
dhig balaṃ bhīmasenasya dhig pārthasya ca gāṇḍīvam | yau māṃ viprakṛtāṃ kṣudrair marṣayetāṃ janārdana janārdana ||
జనార్దనా! భీమసేనుని బలానికి ధిక్కారం, పార్థుని గాండీవానికీ ధిక్కారం—ఆ క్షుద్ర నరాధములు నన్ను అవమానిస్తున్నా చూసి కూడా సహించినవారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse voices moral outrage at passive endurance of injustice: when the vulnerable are publicly wronged, mere strength or celebrated weapons are ethically meaningless if they do not protect dignity and uphold dharma.
A speaker laments being insulted by contemptible men and reproaches Bhīma’s strength and Arjuna’s famed bow for having ‘endured’ the situation; the complaint is directed to Kṛṣṇa (Janārdana), intensifying the sense of grievance and appeal for righteous response.