Shloka 48
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
वैशम्पायन उवाच एवमुक्ते तु वचने केशवेन महात्मना । तस्मिन् वीरसमावाये संरब्धेष्वथ राजसु,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! रोषावेशसे भरे हुए राजाओंकी मण्डलीमें उस वीरसमुदायके मध्य महात्मा केशवके ऐसा कहनेपर धृष्टद्युम्म आदि भाइयोंसे घिरी और कुपित हुई पांचालराजकुमारी द्रौपदी भाइयोंके साथ बैठे हुए शरणागतवत्सल श्रीकृष्णके पास जा उनकी शरणकी इच्छा रखती हुई उनसे बोली
vaiśampāyana uvāca |
evam ukte tu vacane keśavena mahātmanā |
tasmin vīra-samāvāye saṁrabdheṣv atha rājasu ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—జనమేజయా! మహాత్ముడు కేశవుడు ఇలా పలికిన తరువాత, ఆ వీరసమావేశంలో రాజులు కోపావేశంతో ఉవ్వెత్తున లేచిన వేళ, ధృష్టద్యుమ్నాది సోదరులు చుట్టుముట్టగా, రోషంతో మండుతున్న పాంచాలరాజకుమారి ద్రౌపది, సోదరులతో కలిసి కూర్చున్న శరణాగతవత్సలుడు శ్రీకృష్ణుని వద్దకు వెళ్లి, శరణం కోరుతూ పలకబోయింది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In a setting dominated by royal anger and competitive pride, the verse frames an ethical pivot: instead of escalating violence, the vulnerable party seeks śaraṇa (refuge) in a protector committed to dharma. It highlights that righteous protection and counsel can restrain wrath and redirect action toward justice.
After Kṛṣṇa (Keśava) speaks, the scene is an assembly of heroes where kings are enraged. The narration (as reflected in the accompanying context) moves to Draupadī—angered and supported by her brothers—approaching Kṛṣṇa as a compassionate protector, intending to speak and seek his shelter.